Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2026:3299Strafrecht; Strafprocesrecht

Rechtbank wijst verzoek om vergoeding advocaatkosten na sepot af — RBNNE:2026:3299

schadevergoeding kosten rechtsbijstand na sepot

Eiser / verzoeker

verzoekster, gewezen verdachte van medeplichtigheid aan schuldwitwassen

VS

Verweerder / gedaagde

de Staat

Rechtbank kent alleen een vergoeding van € 825 toe voor de kosten van het verzoekschrift en wijst het verzoek om vergoeding van € 2.793,88 aan advocaatkosten af

  • Einde van een strafzaak zonder straf geeft niet automatisch recht op vergoeding van gemaakte kosten, per geval geldt een billijkheidstoets
  • Bij een sepot heeft de rechter meer ruimte voor een eigen beoordeling van de feiten dan bij een vrijspraak, zonder de onschuldpresumptie te schenden
  • Verzoekster wist dat haar vriend crimineel actief was en hielp bij het pinnen van gestort geld, wat een gefundeerde verdenking opleverde
  • Verzoekster heeft de verdenking en de daaruit voortvloeiende advocaatkosten aan zichzelf te wijten
  • Alleen de vaste vergoeding van € 825 voor het verzoekschrift wordt toegekend, de advocaatkosten van € 2.793,88 niet

Samenvatting

Een vrouw die was verdacht van medeplichtigheid aan schuldwitwassen, vroeg de rechtbank Noord-Nederland om vergoeding van de advocaatkosten die zij in die strafzaak had gemaakt. Het Openbaar Ministerie had de zaak in januari 2025 voorwaardelijk geseponeerd vanwege haar geringe aandeel in het strafbare feit, met een proeftijd van een jaar. Na het verstrijken van die proeftijd werd het sepot in januari 2026 definitief. De vrouw diende vervolgens een verzoekschrift in voor vergoeding van € 2.793,88 aan advocaatkosten, plus € 420 voor het opstellen en indienen van het verzoek zelf.

De rechtbank behandelde het verzoek op 28 juli 2026 in een openbare raadkamerzitting, waar de advocaat van de vrouw en de officier van justitie werden gehoord. De vrouw zelf verscheen niet, hoewel zij daartoe wel correct was opgeroepen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank stelde voorop dat het einde van een strafzaak zonder straf of maatregel niet automatisch recht geeft op vergoeding van gemaakte kosten. Per geval moet worden beoordeeld of het redelijk is dat de nadelige gevolgen van de destijds bestaande verdenking voor rekening van de verzoekster blijven, of dat de Staat die kosten moet dragen. Die beoordelingsvrijheid van de rechtbank wordt wel begrensd door de onschuldpresumptie uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, die inhoudt dat de rechter zich moet onthouden van een oordeel dat neerkomt op schuldvaststelling. Bij een vrijspraak is de ruimte voor een afwijzing zeer beperkt, maar bij een andere afloop, zoals een sepot, heeft de rechter meer ruimte om de feiten en omstandigheden van de zaak zelf te beoordelen. Zelfs de constatering dat de onschuld van de verzoekster niet is gebleken, is in zo'n geval toegestaan, zolang de motivering niet neerkomt op een schuldvaststelling.

Uit het strafdossier bleek dat de vrouw wist dat haar vriend zich bezighield met criminele activiteiten. Zij had zelf verklaard dat zij meermalen geld op haar rekening gestort kreeg en vervolgens haar vriend naar een pinautomaat reed, waar met haar bankpas een bedrag werd gepind. Ook had zij verklaard dat zij gewoon op vakantie wilde en het daarom niet uitmaakte waar het geld vandaan kwam. Op basis hiervan oordeelde de rechtbank dat er een gefundeerde verdenking van medeplichtigheid aan schuldwitwassen tegen haar bestond. Of haar gedragingen uiteindelijk juridisch als medeplichtigheid gekwalificeerd hadden kunnen worden, deed daarbij niet ter zake: het ging erom dat niet evident was dat elk strafwaardig karakter aan haar gedrag ontbrak, zodat zij niet ten onrechte als verdachte was aangemerkt.

De rechtbank concludeerde dat de vrouw het aan zichzelf te wijten heeft dat de verdenking op haar viel en dat zij daardoor advocaatkosten heeft moeten maken. Het achtte het daarom niet passend dat de Staat die kosten voor zijn rekening zou nemen, en wees het verzoek om vergoeding van de advocaatkosten af.

Wel kende de rechtbank, ondanks die afwijzing en in lijn met de vaste richtlijnen voor dit soort procedures, een vergoeding van € 825 inclusief btw toe voor de kosten van het opstellen en indienen van het verzoekschrift en de mondelinge behandeling daarvan. De rechtbank beveelt dat dit bedrag ten laste van de Staat aan de vrouw wordt uitbetaald, maar wijst het verzoek voor het overige, inclusief de gevraagde vergoeding van € 2.793,88 aan advocaatkosten, af.

Betrokken advocaten

mr. M.E. Broekert

verzoekster

TDNL Strafrechtadvocaten, BREDA

64 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

18-020869-25

Procedure

Raadkamer

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. G. Eelsing
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Vrijgesproken jongere krijgt € 7.660 schadevergoeding voor detentie

Een jongeman die in 2023 werd aangehouden en vastgezet, is uiteindelijk vrijgesproken in de strafzaak tegen hem. Na een vrijspraak kan iemand die vastzat, de rechtbank vragen om een schadevergoeding voor de tijd dat hij zijn vrijheid kwijt was. Dat gebeurde ook hier: de advocaat van de man diende een verzoekschrift in bij de rechtbank Noord-Nederland. De man was op 5 juli 2023 in verzekering gesteld en kort daarna kwam er een bevel tot bewaring en vervolgens gevangenhouding. Vanaf 10 augustus 2023 werd zijn voorlopige hechtenis geschorst, maar niet zonder voorwaarden: hij moest verblijven bij een jeugdinstelling, kreeg de maatregel ITB Harde Kern opgelegd en moest de eerste twee maanden op huisarrest blijven. De ITB Harde Kern maatregel hield in dat er een strak weekrooster werd gemaakt voor zijn dagbesteding, sport, vrije tijd en eventuele therapie, met intensieve controle door een jeugdreclasseringswerker. Die maatregel liep door tot februari 2024. Pas bij het vrijsprekende vonnis van 7 oktober 2025 werd het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis definitief opgeheven. De advocaat vroeg drie soorten vergoeding: voor de dagen in verzekering en voorlopige hechtenis, voor de periode dat de man onder de schorsingsvoorwaarden viel, en voor de kosten van het verzoekschrift zelf. Het eerste deel van het verzoek was niet omstreden. Voor de dagen die de man daadwerkelijk vastzat, geldt een vast bedrag per dag, en de rechtbank kende dat volledige bedrag van € 4.560 toe. Lastiger lag het bij de periode van schorsing. Vrijheidsbeperkende voorwaarden tijdens een schorsing leveren normaal gesproken geen recht op schadevergoeding op, omdat iemand dan formeel niet meer vastzit. Alleen als de beperkingen zo zwaar zijn dat iemand feitelijk toch zijn vrijheid kwijt is, kan het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) alsnog aanleiding geven voor een vergoeding. De rechtbank keek daarom naar de concrete situatie: hoe zwaar waren de beperkingen, hoe lang duurden ze, en hoeveel ruimte had de man om zelf keuzes te maken. De rechtbank maakte onderscheid tussen twee fasen. In de eerste twee maanden, tijdens het huisarrest, mocht de man alleen naar buiten onder begeleiding en met toestemming van de jeugdreclassering. Die beperking was volgens de rechtbank zo streng dat feitelijk sprake was van vrijheidsontneming, ook al liep de schorsing formeel al. Voor die 67 dagen, van 10 augustus tot 16 oktober 2023, kende de rechtbank een vergoeding toe van € 40 per dag, in lijn met een eerder bedrag dat het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden voor dezelfde maatregel hanteerde. Dat komt neer op € 2.680. Voor de periode daarna trok de rechtbank een andere conclusie. Uit het weekrooster bleek dat de man toen zelfstandig naar zijn dagbesteding mocht reizen en dagelijks één tot twee uur naar buiten mocht. Hoewel zijn leven nog altijd flink werd beperkt, was dat volgens de rechtbank niet meer gelijk te stellen aan vrijheidsontneming, mede omdat de man ook al vóór zijn aanhouding begeleid woonde met vergelijkbare huisregels. Voor die resterende periode wees de rechtbank het verzoek om schadevergoeding af. Tot slot kende de rechtbank een vergoeding van € 420 toe voor de kosten van het opstellen en indienen van het verzoekschrift, te betalen aan de advocaat. In totaal wijst de rechtbank een schadevergoeding toe van € 7.660 ten laste van de Staat, waarvan € 7.240 rechtstreeks aan de man wordt uitgekeerd en € 420 aan zijn advocaat. Het meer of anders verzochte deel van het verzoek wijst de rechtbank af.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht
Rechtbank kent schadevergoeding toe na sepot drugszaak, twijfel in haar voordeel

Een jonge vrouw werd verdacht van het voorhanden hebben van harddrugs, nadat zij als bijrijder was aangetroffen in een auto van waaruit drugs werden verkocht. Het Openbaar Ministerie seponeerde de zaak voorwaardelijk met een proeftijd van een jaar, die op 8 januari 2025 begon en zonder problemen op 8 januari 2026 eindigde. Omdat de zaak zo afliep zonder dat haar een straf of maatregel is opgelegd, kon de vrouw de rechtbank vragen om een vergoeding van de schade die zij door de strafzaak had geleden. Zij vroeg om € 480 voor de schade die zij had geleden door haar ondergane inverzekeringstelling en om € 420 voor de kosten van het opstellen en indienen van het verzoekschrift, in totaal € 900. De rechtbank behandelde het verzoek schriftelijk, met instemming van zowel de advocaat van de vrouw als de officier van justitie, en nam daarbij het standpunt van het Openbaar Ministerie, de reacties van de advocaat en een aanvulling daarop in ogenschouw. Bij de beoordeling van zo'n verzoek gaat het erom of het redelijk is dat de nadelige gevolgen van de destijds bestaande verdenking voor rekening van de verzoekster blijven, of dat de Staat die geheel of gedeeltelijk moet dragen. De rechtbank benadrukte dat deze afweging altijd wordt begrensd door de onschuldpresumptie uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens: ook na een sepot mag de rechter niet zelfstandig oordelen dat iemand zich schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit. De rechter mag de destijds bestaande verdenking wel meewegen en beoordelen of de verzoekster de gemaakte kosten aan haar eigen gedrag heeft te wijten, maar die toets moet marginaal blijven en gaat nooit over de vraag of er voldoende wettig en overtuigend bewijs was, zoals het Openbaar Ministerie had aangevoerd. Uit het dossier bleek dat de vrouw had verklaard dat zij inderdaad in de auto zat van iemand die onderweg drugsdeals deed, maar dat de aangetroffen drugs niet van haar maar van de bestuurder waren. Ze erkende dat het dom van haar was om in de auto te blijven zitten, maar ontkende met klem een strafbaar feit te hebben gepleegd. Uit het proces-verbaal bleek verder dat de bestuurder bij de politie al bekendstond als drugsdealer, maar dat de vrouw noch door de politie noch door gehoorde getuigen eerder samen met hem was gezien. Gelet op de onschuldpresumptie, de daaruit voortvloeiende marginale toets en het feit dat de vrouw haar betrokkenheid uitdrukkelijk had weersproken, oordeelde de rechtbank dat zij het voordeel van de twijfel verdient. De rechtbank kende het verzoek toe en kende de vrouw ten laste van de Staat een schadevergoeding toe van € 900.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht
Rechtbank kent minderjarige na vrijspraak deel gevraagde schadevergoeding toe

Een destijds minderjarige jongen die was vrijgesproken in een strafzaak, vroeg de rechtbank Noord-Nederland om vergoeding van verschillende kosten en schade die hij door de strafzaak had geleden. Hij had 26 dagen in voorlopige hechtenis doorgebracht, waarvan drie dagen in verzekering, en vroeg daarvoor 2.790 euro. Daarnaast vroeg hij 3.120 euro voor de 78 dagen die hij daarna doorbracht in een geschorste voorlopige hechtenis met huisarrest, 105,60 euro aan reiskosten die zijn moeder had gemaakt om bij zittingen aanwezig te zijn, 100 euro aan belkosten en boodschappen tijdens zijn verblijf in een justitiële inrichting, en 340 euro voor het opstellen en indienen van het verzoekschrift zelf. De rechtbank behandelde het verzoek op 28 juli 2026 in een openbare raadkamerzitting, waarbij de jongen zelf, zijn advocaat en de officier van justitie werden gehoord. Omdat de strafzaak was geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel, kwam hij op grond van de wet in beginsel in aanmerking voor vergoeding van gemaakte kosten en geleden schade, voor zover daarvoor gronden van billijkheid aanwezig zijn. Voor de voorlopige hechtenis zelf hanteerde de rechtbank de gebruikelijke tarieven van 130 euro per dag in verzekering en 100 euro per dag in voorlopige hechtenis. Eén dag, de dag van aanhouding in het kader van de opheffing van de voorlopige hechtenis, kwam niet voor vergoeding in aanmerking omdat die dag niet binnen het bereik van de wettelijke regeling valt. In totaal kende de rechtbank hiervoor 2.690 euro toe. De grootste tegenvaller voor de jongen betrof de periode van 78 dagen waarin zijn voorlopige hechtenis was geschorst onder huisarrest met een enkelband. Zijn advocaat had betoogd dat deze schorsing, gelet op de ingrijpende voorwaarden, gelijkgesteld moest worden aan vrijheidsbeneming in de zin van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, en verwees daarbij naar een uitspraak van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. De rechtbank volgde dat niet. Hoewel de jongen alleen overdag tot 19.00 uur naar buiten mocht, onder begeleiding van zijn moeder of voor school, dagbesteding of contact met de jeugdreclassering, en dan binnen dertig minuten na afloop weer thuis moest zijn, was zijn ruimte om autonoom te functioneren volgens de rechtbank niet zo beperkt dat feitelijk sprake was van vrijheidsontneming. Ook wees de rechtbank erop dat de aangehaalde uitspraak een fundamenteel zwaardere maatregel betrof, namelijk een intensieve trajectbegeleiding, terwijl de jongen in deze zaak de inhoudelijke behandeling van zijn strafzaak gewoon thuis mocht afwachten. Het verzoek om vergoeding voor deze periode werd daarom volledig afgewezen. De reiskosten van zijn moeder, die als wettelijk vertegenwoordiger van de destijds minderjarige jongen verplicht aanwezig moest zijn bij de zittingen, kende de rechtbank wel volledig toe: het gevraagde bedrag van 105,60 euro. Voor de belkosten en boodschappen maakte de rechtbank onderscheid: de kosten voor beltegoed om vanuit de instelling te kunnen bellen waren billijk en voldoende onderbouwd, maar de kosten voor boodschappen niet, omdat de instelling al in de noodzakelijke levensbehoeften voorziet en niet was toegelicht waaruit die boodschappen bestonden. Omdat in het verzoekschrift geen onderscheid was gemaakt tussen beide posten, kende de rechtbank een bedrag van 80 euro toe in plaats van de gevraagde 100 euro. Tot slot kende de rechtbank, in lijn met de vaste richtlijnen voor dit soort procedures, een vergoeding van 825 euro inclusief btw toe voor de kosten van het opstellen en indienen van het verzoekschrift en de mondelinge behandeling daarvan. In totaal kent de rechtbank de jongen een vergoeding toe van 3.700,60 euro ten laste van de Staat, en wijst zij het meer of anders verzochte, waaronder de vergoeding voor de schorsingsperiode, af.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht
Rechtbank beveelt bewaring verdachte ondanks te late inverzekeringstelling

Een man wordt verdacht van de invoer van ruim 377 kilo cocaïne via de Rotterdamse haven en het bezit van een vuurwapen. De rechter-commissaris weigerde aanvankelijk zijn bewaring te bevelen, omdat de inverzekeringstelling te laat had plaatsgevonden. De officier van justitie tekende hoger beroep aan tegen die beslissing. De aanleiding voor de zaak begon op 2 juli 2026, toen de politie een medeverdachte aanhield op verdenking van wapenbezit en bedreiging. Op diens telefoon werden videobeelden gevonden waarop de verdachte te zien zou zijn in beschermende kleding en een gasmasker, in een ruimte ingericht voor het chemisch verwerken van blokken voorzien van een geel dollarteken. Ook stond op die telefoon een foto van een zeecontainernummer. Na doorgave aan de havenpolitie in Rotterdam werd die container doorzocht: daarin lagen 375 blokken cocaïne met een nettogewicht van meer dan 377 kilogram, voorzien van hetzelfde dollarteken. Bij de doorzoeking van zijn auto op 14 juli 2026 werd bovendien een echt vuurwapen met scherpe munitie aangetroffen. De verdachte was op 14 juli 2026 om 06:00 uur aangehouden. Volgens de wet had hij uiterlijk om 18:00 uur diezelfde dag in verzekering gesteld moeten worden, maar dit gebeurde pas om 22:27 uur — een overschrijding van ruim vier uur. De rechter-commissaris zag in dit vormverzuim voldoende reden om de inbewaringstelling te weigeren en de verdachte vrij te laten. De rechtbank oordeelt echter anders. Weliswaar was de inverzekeringstelling te laat, maar de verdachte werd desondanks op tijd — ruim voor de wettelijke deadline — voorgeleid aan de rechter-commissaris. Bovendien was de verdachte vooraf geïnformeerd dat hij in verzekering zou worden gesteld en zou worden voorgeleid. De rechtbank benadrukt dat het te late tijdstip van inverzekeringstelling een wezenlijk andere categorie van vormverzuim is dan een te late voorgeleiding aan de rechter. De schade die het verzuim de verdachte heeft berokkend, werd naar haar oordeel voldoende ondervangen door die tijdige voorgeleiding. Daarnaast weegt de rechtbank het maatschappelijke belang zwaar mee. Het gaat om een verdenking van grootschalige cocaïnesmokkel, een feit waarop een gevangenisstraf van twaalf jaar of meer staat. De invoer van zulke hoeveelheden harddrugs veroorzaakt aanzienlijke maatschappelijke schade en gaat doorgaans gepaard met zware, georganiseerde criminaliteit. De rechtbank oordeelt dat de rechter-commissaris een onvolledige belangenafweging heeft gemaakt door het vormverzuim te laten doorslaan naar onmiddellijke vrijlating, terwijl de verdachte tijdig was voorgeleid. De bewaring wordt bevolen op drie gronden: de zogenoemde twaalfjaarsgrond vanwege de ernst van het feit en de schok voor de rechtsorde, de grote recidivegrond omdat het vuurwapenbezit in de context van grootschalige drugshandel een reëel gevaar voor anderen oplevert, en de onderzoeksgrond omdat het opsporingsonderzoek nog in volle gang is en er gevaar bestaat voor beïnvloeding van het onderzoek als de verdachte op vrije voeten zou zijn. De rechtbank vernietigt de beschikking van de rechter-commissaris en beveelt alsnog de bewaring van de verdachte voor een termijn van veertien dagen.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht
Rechtbank beveelt bewaring bij invoer 377 kilo cocaïne ondanks vormverzuim

Een verdachte die ervan wordt beschuldigd betrokken te zijn bij de invoer van 377 kilogram cocaïne via de haven van Rotterdam, stond aanvankelijk op vrije voeten nadat de rechter-commissaris zijn inbewaringstelling weigerde. De officier van justitie ging in hoger beroep tegen die beslissing, en de rechtbank Noord-Nederland gaf hem gelijk. De zaak draait om een opvallende vondst. Begin juli 2026 werd de verdachte aangehouden op verdenking van wapenbezit en bedreiging. Op zijn telefoon troffen agenten videobeelden aan waarop een medeverdachte te zien was in beschermende kleding, omringd door apparatuur voor chemische verwerking van blokken met een herkenbaar geel dollarteken. Ook stond er een foto op de telefoon van een zeecontainernummer. Toen de havenpolitie in Rotterdam die container onderzocht, vonden ze 375 blokken cocaïne met een totaalgewicht van ruim 377 kilogram — voorzien van datzelfde gele dollarteken. De complicatie zat in de procedure rondom de aanhouding. De verdachte werd op 14 juli 2026 om 06:01 uur aangehouden, maar pas om 22:32 uur in verzekering gesteld. Dat had uiterlijk om 18:00 uur moeten gebeuren — een overschrijding van vier uur en tweeëndertig minuten. De rechter-commissaris zag dit als een ernstig vormverzuim en weigerde daarom de inbewaringstelling. De rechtbank dacht daar anders over. Zij stelde vast dat de verdachte ondanks de te late inverzekeringstelling wél tijdig voor een rechter was gebracht: de wet schrijft voor dat dit binnen drie dagen en achttien uur moet gebeuren, en de voorgeleiding vond al op 17 juli 2026 om 14:00 uur plaats. Bovendien was de verdachte vooraf geïnformeerd over zijn inverzekeringstelling en de voorgeleiding. Volgens de rechtbank had de rechter-commissaris onvoldoende rekening gehouden met het onderscheid tussen twee soorten termijnschendingen. Een te late voorgeleiding bij de rechter-commissaris is principieel anders dan een te late inverzekeringstelling. In dit geval was de schade die de verdachte door het verzuim had geleden, gedekt doordat hij tijdig voor een rechter stond. De rechter-commissaris had daarom moeten volstaan met de enkele constatering van het verzuim, in plaats van hieraan onmiddellijke invrijheidstelling te koppelen. Daarnaast woog de rechtbank het maatschappelijk belang zwaar mee. De verdachte wordt verdacht van betrokkenheid bij grootschalige drugshandel, een feit waarop maximaal twaalf jaar gevangenisstraf staat. De illegale cocaïnehandel gaat gepaard met zware criminaliteit en brengt ernstige gezondheidsrisico's met zich mee. Bovendien heeft de verdachte een belast strafblad — eerder veroordeeld voor onder meer het leiden van een crimineel samenwerkingsverband, geweldsdelicten en wapenbezit. Het feit zou bovendien zijn gepleegd tijdens een proeftijd in een eerdere zaak. Ook was er reden om te vrezen voor collusie: het opsporingsonderzoek was nog in volle gang en medeverdachten moesten nog worden aangehouden en verhoord. De rechtbank verklaarde het beroep van de officier van justitie gegrond, vernietigde de beschikking van de rechter-commissaris en beval alsnog de bewaring van de verdachte voor een termijn van veertien dagen.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht