Rechtbank spreekt man vrij van zware mishandeling, legt twee weken cel op — RBNNE:2026:3367
mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte, mishandeling van een huisgenoot op een vakantiepark
Rechtbank spreekt verdachte vrij van zware mishandeling, acht eenvoudige mishandeling bewezen en veroordeelt hem tot twee weken gevangenisstraf.
- Verdachte vrijgesproken van zware mishandeling en poging daartoe, want niet bewezen dat zijn slaan het letsel veroorzaakte
- Wel bewezen: eenvoudige mishandeling door het slachtoffer meerdere malen met de vuist in het gezicht te slaan terwijl deze bewusteloos op de grond lag
- Getuigenverklaringen van twee huisgenoten vormen het bewijs voor de bewezen mishandeling
- Eis van de officier van justitie was 24 maanden gevangenisstraf voor het niet bewezen geachte primaire feit
- Rechtbank legt twee weken gevangenisstraf op, gelijk aan de duur van het voorarrest, en had de voorlopige hechtenis al opgeheven
Samenvatting
Op 1 mei 2026 ontstond ruzie tussen twee mannen die op hetzelfde moment in een chalet op een vakantiepark in Wijster woonden. De ruzie liep verder op buiten het chalet, waar zich voor de ingang een klein trapje met twee treden bevindt. Twee andere bewoners van het chalet hoorden lawaai en zagen, toen zij gingen kijken, dat het slachtoffer bewegingloos op de grond lag terwijl de verdachte over hem heen gebogen stond en hem sloeg. Het slachtoffer raakte ernstig gewond aan zijn hoofd, met een sterk vermoeden van uitgebreid schedelhersenletsel.
De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 24 maanden voor het primair ten laste gelegde feit: het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, doordat de verdachte het slachtoffer van de trap zou hebben geduwd waarna deze viel, en hem vervolgens terwijl hij bewusteloos op de grond lag met zijn vuist in het gezicht sloeg. Subsidiair werd een poging tot zwaar lichamelijk letsel ten laste gelegd, en meer subsidiair eenvoudige mishandeling met zwaar lichamelijk letsel als gevolg.
De rechtbank kon niet vaststellen wat er precies is gebeurd en waardoor het letsel is ontstaan. De verdachte erkende dat hij het slachtoffer van zich af heeft geduwd, maar ontkende dat deze daardoor is gevallen en dat hij hem heeft geslagen. Uit de forensisch-geneeskundige letselbeschrijving bleek weliswaar dat het slachtoffer ernstig gewond was, maar niet waardoor dat letsel precies is veroorzaakt, en een letselinterpretatierapportage ontbrak. Ook was niet duidelijk met welke kracht en op welke manier er precies is geslagen. Omdat het slachtoffer zelf tot op heden geen verklaring heeft kunnen afleggen en ander bewijs ontbreekt, kon de rechtbank niet vaststellen dat het handelen van de verdachte tot het zware letsel heeft geleid. De rechtbank sprak hem daarom vrij van de zware mishandeling en de poging daartoe.
Wel achtte de rechtbank bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan eenvoudige mishandeling. Twee getuigen verklaarden onafhankelijk van elkaar dat zij zagen hoe de verdachte het slachtoffer, terwijl deze op de grond lag, meerdere malen met zijn vuist in het gezicht sloeg. Een van de getuigen verklaarde bovendien dat de verdachte hem na afloop zelf had verteld dat hij het slachtoffer buiten twee keer had geslagen. Op basis van deze verklaringen, in onderlinge samenhang bezien, kwam de rechtbank tot een bewezenverklaring van mishandeling.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van het bewezen feit: de verdachte sloeg een reeds bewusteloos slachtoffer in het gezicht en schond daarmee diens lichamelijke integriteit, terwijl hij geen enkele verantwoordelijkheid voor zijn handelen nam. Ook telde mee dat hij eerder, geruime tijd geleden, onherroepelijk is veroordeeld voor geweldsmisdrijven in zowel Nederland als Polen. Omdat hij niet met de reclassering wilde spreken, kon deze geen advies geven over zijn persoonlijke omstandigheden.
Omdat het bewezen feit uiteindelijk alleen de eenvoudige mishandeling betrof en niet de zware mishandeling waarvoor 24 maanden was geëist, kwam de rechtbank tot een veroordeling van twee weken gevangenisstraf, gelijk aan de tijd die de verdachte al in voorarrest had gezeten. De rechtbank had de voorlopige hechtenis al voor de uitspraak opgeheven en droeg op dat de tijd in voorarrest volledig op deze straf in mindering wordt gebracht.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1584, Rechtbank Den Haag, 30-01-2026, NL25.59366
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1412, Rechtbank Den Haag, 28-01-2026, NL25.51136
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1411, Rechtbank Den Haag, 28-01-2026, NL25.51135
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:996, Rechtbank Den Haag, 21-01-2026, NL25.49253
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18.129851.26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.