Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2026:3449Bestuursrecht

Rechtbank verklaart beroep tegen onvolledig Woo-besluit gegrond — RBNNE:2026:3449

onvolledig besluit op bezwaar bij Woo-verzoek

Eiser / verzoeker

Man die een Woo-verzoek indiende bij de Raad voor Rechtsbijstand

VS

Verweerder / gedaagde

Raad voor Rechtsbijstand

Rechtbank verklaart het beroep gegrond omdat de Raad een onvolledig besluit op bezwaar nam, en bepaalt dat de Raad het griffierecht van € 194 aan eiser moet vergoeden.

  • Besluit op bezwaar was onvolledig doordat de beroepstermijn werd gekoppeld aan de bezwaarbeslissing terwijl het aangekondigde nieuwe besluit pas maanden later kwam
  • Beroep was hierdoor gedwongen tijdig ingesteld en om die reden al gegrond, los van de inhoudelijke gronden
  • Stellingen over ontbrekende documenten en te ruime lakking zijn onvoldoende onderbouwd en falen daarom
  • Nieuw besluit van 1 september 2025 vervangt niet het bestreden besluit op bezwaar, zodat artikel 6:19 Awb niet van toepassing is
  • Raad voor Rechtsbijstand moet het griffierecht van € 194 aan eiser vergoeden

Samenvatting

Een man diende bij de Raad voor Rechtsbijstand een verzoek in op grond van de Wet open overheid om openbaarmaking van documenten. Nadat de Raad op dat verzoek had beslist, maakte hij bezwaar omdat volgens hem niet alle documenten waren geïnventariseerd, de weigering onvoldoende was gemotiveerd en ten onrechte een beroep was gedaan op uitzonderingsgronden. De Commissie voor Bezwaar behandelde het bezwaar en hoorde zijn gemachtigde telefonisch.

De Raad verklaarde het bezwaar vervolgens gegrond, herriep het oorspronkelijke besluit en kondigde aan opnieuw op het Woo-verzoek te zullen beslissen. Daarbij kreeg de man ook een proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase toegekend. Het probleem zat in de manier waarop de Raad dit besluit had vormgegeven: de beroepstermijn werd gekoppeld aan het besluit op bezwaar zelf, terwijl het nieuwe, inhoudelijke besluit op het Woo-verzoek pas maanden later, op 1 september 2025, werd genomen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Om zijn rechten veilig te stellen, moest de man daarom binnen zes weken na het besluit op bezwaar van 7 april 2025 beroep instellen bij de rechtbank, terwijl er op dat moment nog geen nieuw inhoudelijk besluit lag waartegen hij zich kon richten. Toen de Raad op 1 september 2025 alsnog een nieuw besluit nam, liet de man weten zijn beroep te handhaven.

De rechtbank Noord-Nederland oordeelde dat de Raad hiermee een onvolledig besluit op bezwaar had genomen. Door het bezwaar gegrond te verklaren en het besluit te herroepen zonder gelijktijdig of kort daarna een nieuw besluit te nemen, liet de Raad de man geen andere keuze dan uit voorzorg tijdig in beroep te gaan. Dat beroep was daarom terecht ingesteld en om die reden al gegrond, ongeacht de inhoudelijke gronden die de man verder nog had aangevoerd.

De rechtbank beoordeelde die overige gronden toch, met het oog op een definitieve afhandeling van het geschil. De man had gesteld dat nog altijd documenten ontbraken, dat interne communicatie niet volledig was geopenbaard en dat de Raad te ruim had gelakt. De rechtbank oordeelde dat dit vooral losse stellingen waren zonder gemotiveerde onderbouwing, zodat onduidelijk bleef wat de man precies bedoelde. Deze beroepsgrond kon daarom niet slagen.

De rechtbank ging ook in op de vraag of het beroep zich mede tegen het nieuwe besluit van 1 september 2025 richtte. Dat was niet het geval: dat besluit was een zelfstandig nieuw besluit op het Woo-verzoek en geen besluit dat het bestreden besluit op bezwaar introk, wijzigde of verving, zodat de wettelijke regeling die twee besluiten automatisch samenvoegt hier niet van toepassing was.

De rechtbank verklaarde het beroep gegrond vanwege het onvolledige besluit op bezwaar van de Raad voor Rechtsbijstand. De Raad moet het door de man betaalde griffierecht van € 194 vergoeden.

Betrokken advocaten

mr. J-A.J. Brahm

eiser

Van Soest & Brahm Advocaten, ROTTERDAM

56 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

25.1795

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr.dr. A.G.D. Overmars
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNNE:2026:4924
Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht
Rechter schorst last om afgebrand pand in Sleen te slopen: gevaar niet onmiskenbaar aangetoond

In de nacht van 5 op 6 mei 2025 brandde de groepsaccommodatie van twee ondernemers in Sleen (gemeente Coevorden) af. Ruim een jaar later stonden de restanten er nog. Op 15 september 2026 legde het college van burgemeester en wethouders hun een last onder bestuursdwang op: binnen drie weken moesten ze de restanten slopen en verwijderen, inclusief asbest, puin en verbrandingsresten. Alleen de vloer en de fundering mochten blijven staan. Als de ondernemers dat niet doen, kan de gemeente het werk zelf uitvoeren op hun kosten. De ondernemers maakten bezwaar en vroegen de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Nederland om de last te schorsen tot de gemeente op hun bezwaar heeft beslist. De rechter oordeelde eerst dat er spoed was. De termijn van drie weken was verlopen, maar de gemeente wilde de uitspraak afwachten voordat ze zelf zou ingrijpen. Daarom hadden de ondernemers toch belang bij een snelle beslissing. Volgens de rechter was de gemeente wel bevoegd om te handhaven. De ondernemers hadden drie overtredingen niet bestreden: een welstandsexces (het afgebrande pand ontsiert de omgeving ernstig), verboden opslag van afbraakmateriaal, puin en bouwafval, en een overtreding van de zorgplicht bij sloopwerkzaamheden. Voor andere overtredingen was dat minder duidelijk. De gemeente baseerde zich vooral op zorgplichten, regels die iedereen verplichten gevaar voor gezondheid en veiligheid te voorkomen. Handhaven op zo'n zorgplicht kan volgens de rechter alleen als duidelijk is dat iemand onmiskenbaar niet doet wat hij had moeten doen. De gemeente moet dan heel concreet uitleggen wat de zorgplicht inhoudt en waarom die is geschonden. Dat is hier volgens de rechter vooralsnog niet gelukt. In het deel van het pand waar de last over gaat zit maar één asbestbron: een dakhoedje op een schoorsteen. Het asbestrapport zegt dat saneren op korte termijn niet nodig is. Het instortingsgevaar baseerde de gemeente op een rapport van een constructeur die het pand zelf niet had bezocht en alleen foto's en tekeningen had bekeken. De ondernemers hadden het puin inmiddels afgedekt met veiligheidsnetten en verklaarden dat tijdens de najaarsstorm van 24 en 25 oktober 2026 niets was ingestort. Dat ontkende de gemeente niet. Ook de klachten over overlast waren niet overtuigend: de ondernemers zeiden dat de meeste buren geen hinder ondervinden, en de gemeente had in de last niet duidelijk gemaakt welke zorgplicht precies was overtreden. Voor de bouwtechnische normen ontbrak een beoordeling van de constructie, zodat overtreding niet vaststond. Tegelijk wees de rechter de bezwaren van de ondernemers tegen de last zelf grotendeels af. De situatie duurt bijna anderhalf jaar, de ondernemers wilden pas slopen als er een aanvaardbaar nieuwbouwplan lag, en dat kan door een lopende procedure nog jaren duren. De kosten van de sloop waren volgens de rechter geen reden om af te zien van handhaving, mede omdat het pand verzekerd was en de gemeente een lening had aangeboden. De last was ook duidelijk genoeg, omdat de ondernemers zelf een sloopplan met tekening hadden ingediend. Wel vond de rechter drie weken te kort: sloopbedrijven noemden uiteenlopende inschattingen, tot acht weken, en er was geen sprake van een acute noodsituatie. De voorzieningenrechter wees het verzoek toe en schorst de last tot vier weken na de beslissing op bezwaar. De gemeente kan in bezwaar de gestelde overtredingen beter onderbouwen of heroverwegen. De ondernemers krijgen de tijd om een sloopbedrijf te vinden. De gemeente moet het griffierecht van € 200 vergoeden en € 934 aan proceskosten betalen. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.

Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht
Rechter stopt ontruiming van caravan op parkeerplaats in De Fryske Marren

Een vrouw uit Oudehaske woont in een caravan op een parkeerplaats in de gemeente De Fryske Marren. Ze heeft geen andere woonruimte en kan nergens anders heen. De gemeente wilde haar daar op donderdag 12 november 2026 vanaf 10.00 uur laten weghalen, en had daar al afspraken over gemaakt met een andere partij. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Nederland heeft die ontruiming voorlopig stilgezet. De zaak begon met een besluit van het college van burgemeester en wethouders van 17 maart 2026. Het college legde de vrouw een last onder bestuursdwang op, omdat zij de parkeerplaats gebruikt in strijd met de regels die daar gelden. Bestuursdwang betekent dat de gemeente zelf kan ingrijpen en de situatie kan laten opheffen, hier door de plek te laten ontruimen. De vrouw maakte bezwaar, maar het college verklaarde dat bezwaar op 15 oktober 2026 niet-ontvankelijk. Volgens het college was zij te laat en had zij daar geen goede reden voor genoemd. De vrouw stelde beroep in tegen die beslissing en vroeg de voorzieningenrechter om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van het beroep. Zij wilde dat de werking van het besluit werd uitgesteld en de ontruiming werd tegengehouden. Het college had op 22 oktober 2026 per brief aangekondigd dat de bestuursdwang op 12 november zou worden uitgevoerd. Toen de griffier van de rechtbank op 9 november telefonisch navraag deed, liet het college weten niet bereid te zijn te wachten met de uitvoering totdat op het verzoek was beslist. De voorzieningenrechter greep daarom in op grond van artikel 8:83, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Die bepaling maakt het mogelijk om zonder zitting vooraf een voorlopige voorziening te treffen als de uitkomst van het verzoek niet kan worden afgewacht. De rechter overwoog dat afwijzing van het verzoek kan leiden tot onomkeerbare gevolgen, nog voordat een voorlopig oordeel over de rechtmatigheid van het besluit mogelijk is. Volgens de voorzieningenrechter kunnen de belangen van de vrouw onevenredig worden geschaad als de bestuursdwang doorgaat. Daarbij woog mee dat zij in de caravan op de parkeerplaats woont, zodat haar woonrecht, een fundamenteel recht, in het geding is. De vrouw voerde bovendien aan dat zij nergens haar verhaal heeft kunnen doen. De voorzieningenrechter schorst het besluit van 15 oktober 2026 tot en met de dag van verzending van de uitspraak op het verzoek om voorlopige voorziening. Partijen worden uitgenodigd voor een zitting op dinsdag 17 november 2026. Daar beoordeelt de voorzieningenrechter of de nu getroffen voorziening moet worden gewijzigd of opgeheven. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.

Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht
Rechter wijst immateriële schadeclaim af: Groningers krijgen niets van IMG voor aardbevingsleed

Een echtpaar uit Groningen woont in een gebied waar al jaren aardbevingen worden gevoeld. Hun huidige woning is meermaals beschadigd, en ook hun eerdere woningen kregen schade. Het stel diende bij het Instituut Mijnbouwschade Groningen (IMG) aanvragen in voor vergoeding van immateriële schade: geldelijke compensatie voor leed dat geen vermogensschade is, zoals de aantasting van de persoon door jarenlange onrust en onzekerheid. Het IMG wees die aanvragen af en bleef na bezwaar bij dat standpunt. De rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen, oordeelt dat het IMG terecht geen vergoeding heeft toegekend. Het beroep van het stel richt zich tegen de besluiten van het IMG op de bezwaren van 3 oktober 2024 en 15 oktober 2025. De rechtbank behandelde de zaken op 8 april 2026 op zitting en deed uitspraak op 5 november 2026. Dat is later dan de zes weken die de rechtbank bij het sluiten van het onderzoek had toegezegd, en ook de verlengde termijn is niet gehaald. Het IMG beoordeelt aanvragen voor immateriële schade met een puntensysteem. Punten worden toegekend voor vier onderdelen: de locatie, de veiligheidssituatie, de omvang van de fysieke schade en de duur van de procedures. Hoe meer punten, hoe hoger de uitkering, met een maximum van € 5.000 per persoon. Daarnaast kan een aanvrager een persoonlijk profiel invullen (PIA) over het ervaren leed. Bij twee punten neemt het IMG geen persoonsaantasting aan. Bij drie punten volgt alleen een vergoeding als het profiel op zijn minst enigszins ernstig ervaren leed aangeeft. De man kreeg twee punten (een voor locatie, een voor de omvang van de schade), de vrouw een punt voor locatie. Beiden vulden een PIA in die uitkwam op profiel 4, bijzonder ernstig ervaren leed, maar dat bracht hen niet over de ondergrens. De rechtbank herhaalt wat de meervoudige kamer van dezelfde rechtbank op 3 september 2025 al oordeelde: het IMG mocht de ondergrens hoger leggen dan twee punten. De lat voor een vergoedbare persoonsaantasting ligt in Nederland hoog, en psychisch onbehagen is onvoldoende. Wie twee punten heeft en het daar niet bij wil laten, moet met nadere feiten en omstandigheden aantonen dat er toch sprake is van persoonsaantasting. De rechter toetst dan of het IMG op grond van artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht wegens bijzondere omstandigheden had moeten afwijken van zijn regeling. De eisers voerden aan dat zij in een gebied met veel aardbevingen wonen en dat hun huidige en eerdere woningen schade hebben opgelopen. Er lagen al drie schaderapporten toen zij eigenaar werden van hun huidige woning, en er loopt een vierde schademelding. De rechtbank vindt dat onvoldoende. Die omstandigheden verklaren juist waarom zij al twee punten respectievelijk een punt kregen, dus het wonen in aardbevingsgebied is al meegewogen. Bovendien gelden ze voor een groot deel van de Groningers, van wie veel mensen in een beschadigd huis wonen. Zo'n algemene omstandigheid is geen bijzondere omstandigheid. De afwijzing is ook deugdelijk gemotiveerd. De nieuwe schademelding speelt in deze zaak geen rol, omdat die nog niet is afgehandeld. Na afhandeling kunnen de eisers wel nieuwe aanvragen indienen. De rechtbank verklaart beide beroepen ongegrond. De eisers krijgen hun griffierecht niet terug en ontvangen geen vergoeding van hun proceskosten.

Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter wijst verzoek grasdrogerij af: last onder dwangsom voor stof- en SO2-uitstoot blijft staan

Een grasdrogerij in Ooststellingwerf mocht van de gemeente niet langer meer stof en zwaveldioxide (SO2) uitstoten dan de landelijke normen toestaan. Het bedrijf vroeg de gemeente om zogenoemde maatwerkvoorschriften: tijdelijke hogere uitstootnormen die bedrijven in overgangssituaties kunnen krijgen. De gemeente weigerde dat, en legde bovendien een last onder dwangsom op. Het bedrijf stapte naar de rechter om die besluiten te laten schorsen. Het bedrijf had eerder, tot januari 2025, wel maatwerkvoorschriften gekregen waardoor het hogere emissies mocht uitstoten dan de Europese en nationale normen voorschrijven. Na het aflopen van die tijdelijke ontheffing vroeg het bedrijf om een nieuwe periode van vijf jaar. De gemeente leek aanvankelijk positief: in september 2025 en in maart 2026 liet ze weten van plan te zijn het verzoek in te willigen. Maar in juni 2026 draaide de gemeente bij en weigerde definitief in augustus 2026. De reden voor die ommezwaai was meervoudig. De gemeente vond dat de toekomstplannen van het bedrijf te onduidelijk en wisselend waren. Het bedrijf had aanvankelijk gezegd te willen verduurzamen door de drooginstallatie om te bouwen, maar bleek later te willen overschakelen naar een vergistingsinstallatie. Dat is een vergunnningsplichtige en nog onzekere ontwikkeling. Bovendien hadden omwonenden al jaren klachten ingediend over het bedrijf. De gemeente wilde niet meewerken aan drie extra jaren hogere uitstoot om het bedrijf de tijd te geven financieel te sparen voor een heel ander bedrijfsmodel. Het bedrijf voerde aan dat de gemeente eerder positieve signalen had afgegeven en dat zij er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat de maatwerkvoorschriften er zouden komen. De voorzieningenrechter volgde dit niet. Een voornemen tot verlening is geen definitief besluit, en de zienswijzeprocedure is er juist voor bedoeld om de gemeente de kans te geven haar standpunt bij te stellen. Bovendien had het bedrijf juridisch deskundige bijstand, die wist dat een voornemen nog geen besluit is. Het bedrijf betwistte ook dat er sprake was van een overtreding, omdat tijdens de controles in juni en oktober 2026 geen nieuwe metingen waren gedaan. De voorzieningenrechter verwierp dit. Uit metingen van 2 september 2025 bleek al dat de normen werden overschreden, en er was niets veranderd aan de bedrijfsvoering. Dat het bedrijf tijdens de controles gewoon in werking was, was voldoende aanleiding om aan te nemen dat de overtreding voortduurde. Over de hoogte van de dwangsom oordeelde de rechter dat die voldoende was onderbouwd. De gemeente stelde de dwangsom vast op € 10.000 per overtreding met een maximum van € 50.000, mede omdat er sprake was van recidive en klachten van omwonenden. Tenslotte woog de rechter de belangen af. Het bedrijf stelde dat 65 tot 80 procent van zijn omzet wegvalt als de grasdrogerij stilstaat, met risico's voor contracten, personeel en reputatie. De voorzieningenrechter erkende dat dit zwaar weegt, maar oordeelde dat financiële gevolgen op zichzelf onvoldoende zijn om een schorsing te rechtvaardigen. Als het bedrijf later in de bezwaarprocedure gelijk krijgt, kan de schade op de gemeente worden verhaald. Bovendien is het droogseizoen bijna voorbij en verwacht de rechter dat het besluit op bezwaar er is vóór het nieuwe seizoen begint. De voorzieningenrechter wees beide verzoeken om een voorlopige voorziening af. Voor een vergoeding van griffierecht of proceskosten was geen aanleiding.

Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht