Rechtbank veroordeelt vrouw voor jarenlange drugshandel in Musselkanaal — RBNNE:2026:3506
handel in en bezit van harddrugs en softdrugs
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte veroordeeld tot 224 dagen gevangenisstraf, waarvan 180 dagen voorwaardelijk, en 240 uur taakstraf wegens drugshandel en drugsbezit.
- Ontkenning van handel in hasjiesj wordt ongeloofwaardig geacht door getuigenverklaring, telefoongegevens en een chatbericht
- Aangetroffen drugs in een weggegooide tas worden aan verdachte toegerekend op basis van waarnemingen van een buurvrouw
- Partiële vrijspraak van medeplegen bij twee incidenten omdat niet bleek dat verdachte de drugs samen met een ander voorhanden had
- Redelijke termijn overschreden met ruim een maand, wat in strafverminderende zin meeweegt
- Rechtbank kiest voor een deels voorwaardelijke straf en taakstraf in plaats van onvoorwaardelijke celstraf, gelet op opgebouwde stabiliteit
Samenvatting
Een vrouw uit Musselkanaal is veroordeeld voor ruim een jaar lang handelen in harddrugs en softdrugs en voor het aanwezig hebben van drugs bij twee losse gelegenheden. De rechtbank legde haar een deels voorwaardelijke gevangenisstraf en een fikse taakstraf op, maar zag af van onvoorwaardelijke celstraf boven de duur van haar voorarrest.
Uit onderzoek naar haar telefoon en verklaringen van getuigen bleek dat de vrouw van mei 2023 tot juli 2024 vanuit haar woning handelde in onder meer 3-MMC, speed, xtc-pillen, hennep en hasjiesj. Zij bekende zelf dat zij in hennep handelde, maar ontkende dat zij ook hasjiesj verkocht. De rechtbank vond die ontkenning ongeloofwaardig: een klant verklaarde al maanden hasjiesj van haar te kopen, in haar telefoon werden prijslijsten voor hasjiesj gevonden en een bericht van kort voor haar aanhouding vroeg haar expliciet of ze nog hasjiesj had liggen.
Daarnaast werd bij haar aanhouding in juli 2024 ruim 17 gram amfetamine aangetroffen. Voor een derde incident, in november 2023, ontkende de vrouw betrokkenheid: buren hadden toen in het weiland achter hun huis een weggegooide tas gevonden met daarin 60 gram hennep en ruim 5 gram amfetamine, verdeeld over meerdere zakjes. Een buurvrouw had de vrouw eerder met een vergelijkbare tas naar de bosjes zien lopen en zonder tas zien terugkomen, en zag haar op de dag van de vondst zelf ook op die plek zoeken. Op grond van deze bevindingen in onderlinge samenhang achtte de rechtbank bewezen dat ook deze drugs zich in de invloedssfeer van de vrouw bevonden en dat zij ervan wist. Van medeplegen bij deze twee incidenten werd zij wel vrijgesproken, omdat niet bleek dat zij de drugs samen met een ander voorhanden had.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van de feiten: langdurige drugshandel draagt bij aan het criminele drugscircuit en de schade die drugsgebruik en de daarmee samenhangende criminaliteit aan de samenleving toebrengen. Tegelijk woog zwaar mee dat de vrouw, na aanvankelijke schorsing van haar voorlopige hechtenis, haar leven inmiddels flink op de rails had gekregen. Met hulp van het Leger des Heils vond zij via een proefwonen-traject een eigen huurwoning, volgt zij dagbesteding en werkt zij aan herstel van het contact met haar zoon. Uit diagnostiek bleek dat zij functioneert op licht verstandelijk beperkt tot laag begaafd niveau. De reclassering schatte het recidiverisico laag in, mede omdat er geen sprake was van agressieproblematiek, en adviseerde een voorwaardelijke straf met een taakstraf als stok achter de deur.
De rechtbank stelt ook vast dat de redelijke termijn in de strafzaak is overschreden met ruim een maand, wat in strafverminderende zin meeweegt. Alles afwegende komt de rechtbank tot het oordeel dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf weliswaar bij de ernst van de feiten past, maar niet bij de persoonlijke omstandigheden van de vrouw en de kwetsbare stabiliteit die zij inmiddels heeft opgebouwd.
De rechtbank veroordeelt de vrouw tot een gevangenisstraf van 224 dagen, waarvan 180 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar en met aftrek van het voorarrest, en tot een taakstraf van 240 uur. Zij verklaart de aangetroffen drugs onttrokken aan het verkeer en spullen zoals een weegschaal en plastic zakjes verbeurd.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2026:1110, Rechtbank Rotterdam, 05-02-2026, 10-368421-24
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2026:259, Rechtbank Noord-Nederland, 03-02-2026, 18-035016-25
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2026:550, Rechtbank Amsterdam, 23-01-2026, 13/255438-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:7358, Rechtbank Midden-Nederland, 17-12-2025, 16/102677-21
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18/325659-23
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.