Rechtbank veroordeelt vader tot zes jaar cel voor jarenlang misbruik van dochter — RBNNE:2026:3509
verkrachting en seksueel misbruik van eigen kind
Eiser / verzoeker
het openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
de verdachte (vader)
Verdachte veroordeeld tot 6 jaar gevangenisstraf voor verkrachting van zijn eigen kind, na vrijspraak van het oudste ten laste gelegde feit.
- Rechtbank spreekt verdachte vrij van het eerste feit, uit de periode 2014-2017, wegens onvoldoende steunbewijs voor de verklaring van het slachtoffer
- Voor de latere feiten, vanaf 2018 tot november 2025, acht de rechtbank de verklaring van het slachtoffer wel betrouwbaar en voldoende ondersteund door de eigen verklaringen van verdachte
- De rechtbank oordeelt dat sprake was van dwang door misbruik van geestelijk overwicht en de positie van verdachte als vader en zorgverlener van zijn verstandelijk beperkte dochter
- De feiten worden gekwalificeerd als verkrachting van het eigen kind en als opzetverkrachting, beschouwd als één voortgezette handeling vanwege de wetswijziging van 1 juli 2024
- Rechtbank legt de door de officier van justitie geëiste zes jaar gevangenisstraf op en wijst de schadevergoeding van € 35.682,44 aan het slachtoffer volledig toe
Samenvatting
Een vader uit Friesland is door de rechtbank Noord-Nederland veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf voor jarenlang seksueel misbruik van zijn dochter, die een verstandelijke beperking heeft. Voor een deel van de tenlastelegging spreekt de rechtbank hem vrij wegens onvoldoende bewijs.
De zaak omvatte drie afzonderlijke periodes. Het eerste verwijt zag op de jaren 2014 tot 2017, toen het slachtoffer nog minderjarig was en het gezin in een andere plaats woonde. Volgens haar verklaring begon het misbruik toen met aanraken. De rechtbank spreekt de vader hiervan vrij: de wet vereist dat de verklaring van een slachtoffer wordt ondersteund door ander bewijs, en dat ontbrak voor deze periode. De enkele bevestiging van de vader dat hij zijn dochter wel eens omhelsde, is daarvoor onvoldoende.
Voor de twee latere periodes, vanaf 2018 tot november 2025, komt de rechtbank wel tot een bewezenverklaring. Het slachtoffer heeft bij de politie en in een studioverhoor uitgebreid en consistent verklaard over seksuele handelingen die op meerdere plekken plaatsvonden, onder meer op Ameland, in Dokkum en in een hotel in Leeuwarden. De vader heeft een deel van deze handelingen zelf toegegeven, al stelde hij dat het initiatief van zijn dochter kwam. Volgens de rechtbank bevestigen zijn eigen verklaringen juist op belangrijke, specifieke punten wat zijn dochter heeft verteld, tot in details over haar lichaam die een vader normaal niet zou weten. Dat overtuigt de rechtbank van de betrouwbaarheid van haar verklaring.
Voor de kwalificatie van de feiten was van belang dat het slachtoffer een verstandelijke beperking heeft, met een IQ van ongeveer 50, en dat zij vanwege haar beperking voortdurend toezicht en begeleiding nodig had. De rechtbank stelt vast dat zij daardoor niet goed in staat was haar wil over de seksuele handelingen te bepalen of kenbaar te maken, en dat de vader dat wist: hij was op de hoogte van haar beperking, beheerde haar persoonsgebonden budget en bankrekening, en wist dat zij naar speciaal onderwijs ging. Daarnaast blijkt uit haar verklaring dat zij bang was voor haar vader, geen 'nee' durfde te zeggen en van hem niets aan anderen mocht vertellen. Dit alles maakte dat de vader misbruik maakte van zijn geestelijk overwicht en van zijn positie als vader en als haar zorgverlener, wat de rechtbank aanmerkt als dwang.
De feiten worden daarom gekwalificeerd als verkrachting van het eigen kind, voor de periode tot 1 juli 2024, en als opzetverkrachting van een persoon die haar wil niet kon bepalen, voor de periode daarna. Dat onderscheid volgt uit een wetswijziging die op die datum inging. Omdat het om dezelfde doorlopende gedragingen gaat, behandelt de rechtbank dit als één voortgezette handeling.
Bij het bepalen van de straf weegt de rechtbank zwaar mee dat een vader zijn kind juist bescherming en geborgenheid hoort te bieden, en dat deze vader dat jarenlang op ernstige wijze heeft geschonden, ook nog eens tegenover een kwetsbare dochter die van hem afhankelijk was voor zorg. Dat hij geen verantwoordelijkheid neemt en de schuld bij zijn dochter legt, rekent de rechtbank hem aan. De rechtbank legt de door de officier van justitie geëiste straf van zes jaar gevangenisstraf op, ook al is de vader van één feit vrijgesproken en is een deel van de tenlastelegging niet bewezen verklaard: de ernst van wat wel bewezen is, rechtvaardigt volgens de rechtbank dezelfde straf.
Ten slotte wijst de rechtbank de vordering van de dochter als benadeelde partij volledig toe: de vader moet haar € 35.682,44 betalen, bestaande uit materiële en immateriële schadevergoeding, vermeerderd met wettelijke rente. Bij het uitblijven van betaling kan de Staat gijzeling toepassen tot een maximum van 177 dagen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
Zwollenaar veroordeeld tot 30 maanden cel voor drugshandel en uitlokking van witwassen
Rechtbank Overijssel · Strafrecht
Hof legt tbs met dwangverpleging op voor verkrachting van zevenjarige jongen
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:2106, Rechtbank Den Haag, 10-02-2026, 09/088859-24
Rechtbank Den Haag · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2026:876, Rechtbank Limburg, 28-01-2026, 03.019407.25
Rechtbank Limburg · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18-320215-25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.