Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2026:3703Bestuursrecht

Rechter dwingt gemeente met dwangsom tot verwijderen illegaal gestalde bus — RBNNE:2026:3703

begunstigingstermijn bij last onder bestuursdwang tegen illegaal gestalde bus

Eiser / verzoeker

verzoekster (omwonende)

VS

Verweerder / gedaagde

het college van burgemeester en wethouders

Voorzieningenrechter gelast de gemeente de bus uiterlijk 17 september 2026 te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000

  • Voorzieningenrechter oordeelt dat spoedeisend belang bestaat ondanks de late indiening van het verzoek
  • Reikwijdte van het geding blijft beperkt tot het stallen van de bus, niet tot ander gebruik of andere voertuigen
  • Begunstigingstermijn van drie maanden is door de gemeente onvoldoende onderbouwd
  • Rechter neemt de toezegging van het college over in een voorlopige voorziening met een dwangsom van € 100 per dag, maximum € 15.000
  • Gemeente moet het griffierecht en de volledige proceskosten van € 1.868 vergoeden

Samenvatting

Een vrouw die overlast ervaart van een bus die al lange tijd illegaal achter een woning in haar buurt staat gestald, heeft bij de rechtbank Noord-Nederland een spoedprocedure gewonnen tegen de gemeente. De voorzieningenrechter vindt dat het college van burgemeester en wethouders te lang de tijd geeft om de bus weg te halen en verbindt daar nu een dwangsom aan.

De vrouw klaagde al in september 2025 bij de gemeente over de bus, die op het perceel achter haar woning staat in strijd met het geldende omgevingsplan. Ze ervaart geluid- en stankoverlast omdat de eigenaar van de bus die regelmatig start. De gemeente deed er vervolgens lang over om iets te doen: pas na een ingebrekestelling en een aparte procedure wegens niet tijdig beslissen, waarin de rechtbank de gemeente al in het ongelijk stelde, kwam er een besluit. In juni 2026 legde het college de eigenaar van de bus een last onder bestuursdwang op: de bus moest binnen drie maanden weg zijn, uiterlijk op 2 augustus 2026. Later werd die termijn via een herstelbesluit verlengd tot 2 september 2026.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De vrouw was het niet eens met die lange begunstigingstermijn en vroeg de rechter om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de uiteindelijke beslissing op haar bezwaar. De gemeente betwistte dat er nog spoed was, onder meer omdat de vrouw zelf meer dan vier weken had gewacht met haar verzoek en om rekening wilde laten houden met de vakantie van haar gemachtigde. De rechter volgde dat verweer niet: ook al was een groot deel van de begunstigingstermijn al verstreken, er stond allerminst vast dat de gemeente na afloop daadwerkelijk zou gaan handhaven, en de overlast rechtvaardigde nog steeds een spoedbeslissing.

Inhoudelijk beperkte de rechter zich tot de vraag of het stallen van de bus in strijd was met het omgevingsplan. Andere klachten van de vrouw, zoals overlast van crossmotoren en het rijden daarmee, en het stallen van bedrijfswagens en campers op het weiland, vielen buiten het oorspronkelijke handhavingsverzoek en konden dus niet alsnog worden meegenomen.

Over de begunstigingstermijn van drie maanden oordeelde de rechter dat de gemeente niet had uitgelegd waarom het verwijderen van een bus zo lang zou moeten duren. Bovendien had de gemeente al in november 2025 vastgesteld dat de bus er illegaal stond, en duurde het daarna nog negen maanden voordat er een handhavingsbesluit kwam. Op de zitting deed de gemeente, na telefonisch overleg, een concrete toezegging: op 3 september 2026 zou worden gecontroleerd of de bus weg was, en als dat niet zo was, zou de gemeente uiterlijk op 17 september 2026 zelf ingrijpen en de bus laten verwijderen.

De rechter nam die toezegging over in de voorlopige voorziening en koppelde er een dwangsom aan, zodat de vrouw niet eerst nog een aparte procedure hoeft te starten als de gemeente zich niet aan de afspraak houdt. Voor een nog kortere termijn zag de rechter geen aanleiding, mede omdat de vrouw zelf ook niet met spoed had gehandeld.

De voorzieningenrechter wees het verzoek deels toe en bepaalde dat de gemeente, als de bus op 3 september 2026 niet is verwijderd, dit uiterlijk op 17 september 2026 zelf via bestuursdwang moet doen. Doet de gemeente dat niet, dan verbeurt zij vanaf 18 september 2026 een dwangsom van € 100 per dag aan de vrouw, met een maximum van € 15.000. Daarnaast moet de gemeente het griffierecht van € 200 en de volledige proceskosten van € 1.868 aan de vrouw vergoeden.

Betrokken advocaten

mr. drs. C.R. Jansen

verzoekster

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

LEE 26-2234

Procedure

Voorlopige voorziening

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. W.R. van der Velde
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNNE:2026:4924
Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht
Rechter schorst last om afgebrand pand in Sleen te slopen: gevaar niet onmiskenbaar aangetoond

In de nacht van 5 op 6 mei 2025 brandde de groepsaccommodatie van twee ondernemers in Sleen (gemeente Coevorden) af. Ruim een jaar later stonden de restanten er nog. Op 15 september 2026 legde het college van burgemeester en wethouders hun een last onder bestuursdwang op: binnen drie weken moesten ze de restanten slopen en verwijderen, inclusief asbest, puin en verbrandingsresten. Alleen de vloer en de fundering mochten blijven staan. Als de ondernemers dat niet doen, kan de gemeente het werk zelf uitvoeren op hun kosten. De ondernemers maakten bezwaar en vroegen de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Nederland om de last te schorsen tot de gemeente op hun bezwaar heeft beslist. De rechter oordeelde eerst dat er spoed was. De termijn van drie weken was verlopen, maar de gemeente wilde de uitspraak afwachten voordat ze zelf zou ingrijpen. Daarom hadden de ondernemers toch belang bij een snelle beslissing. Volgens de rechter was de gemeente wel bevoegd om te handhaven. De ondernemers hadden drie overtredingen niet bestreden: een welstandsexces (het afgebrande pand ontsiert de omgeving ernstig), verboden opslag van afbraakmateriaal, puin en bouwafval, en een overtreding van de zorgplicht bij sloopwerkzaamheden. Voor andere overtredingen was dat minder duidelijk. De gemeente baseerde zich vooral op zorgplichten, regels die iedereen verplichten gevaar voor gezondheid en veiligheid te voorkomen. Handhaven op zo'n zorgplicht kan volgens de rechter alleen als duidelijk is dat iemand onmiskenbaar niet doet wat hij had moeten doen. De gemeente moet dan heel concreet uitleggen wat de zorgplicht inhoudt en waarom die is geschonden. Dat is hier volgens de rechter vooralsnog niet gelukt. In het deel van het pand waar de last over gaat zit maar één asbestbron: een dakhoedje op een schoorsteen. Het asbestrapport zegt dat saneren op korte termijn niet nodig is. Het instortingsgevaar baseerde de gemeente op een rapport van een constructeur die het pand zelf niet had bezocht en alleen foto's en tekeningen had bekeken. De ondernemers hadden het puin inmiddels afgedekt met veiligheidsnetten en verklaarden dat tijdens de najaarsstorm van 24 en 25 oktober 2026 niets was ingestort. Dat ontkende de gemeente niet. Ook de klachten over overlast waren niet overtuigend: de ondernemers zeiden dat de meeste buren geen hinder ondervinden, en de gemeente had in de last niet duidelijk gemaakt welke zorgplicht precies was overtreden. Voor de bouwtechnische normen ontbrak een beoordeling van de constructie, zodat overtreding niet vaststond. Tegelijk wees de rechter de bezwaren van de ondernemers tegen de last zelf grotendeels af. De situatie duurt bijna anderhalf jaar, de ondernemers wilden pas slopen als er een aanvaardbaar nieuwbouwplan lag, en dat kan door een lopende procedure nog jaren duren. De kosten van de sloop waren volgens de rechter geen reden om af te zien van handhaving, mede omdat het pand verzekerd was en de gemeente een lening had aangeboden. De last was ook duidelijk genoeg, omdat de ondernemers zelf een sloopplan met tekening hadden ingediend. Wel vond de rechter drie weken te kort: sloopbedrijven noemden uiteenlopende inschattingen, tot acht weken, en er was geen sprake van een acute noodsituatie. De voorzieningenrechter wees het verzoek toe en schorst de last tot vier weken na de beslissing op bezwaar. De gemeente kan in bezwaar de gestelde overtredingen beter onderbouwen of heroverwegen. De ondernemers krijgen de tijd om een sloopbedrijf te vinden. De gemeente moet het griffierecht van € 200 vergoeden en € 934 aan proceskosten betalen. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.

Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht
Rechter stopt ontruiming van caravan op parkeerplaats in De Fryske Marren

Een vrouw uit Oudehaske woont in een caravan op een parkeerplaats in de gemeente De Fryske Marren. Ze heeft geen andere woonruimte en kan nergens anders heen. De gemeente wilde haar daar op donderdag 12 november 2026 vanaf 10.00 uur laten weghalen, en had daar al afspraken over gemaakt met een andere partij. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Nederland heeft die ontruiming voorlopig stilgezet. De zaak begon met een besluit van het college van burgemeester en wethouders van 17 maart 2026. Het college legde de vrouw een last onder bestuursdwang op, omdat zij de parkeerplaats gebruikt in strijd met de regels die daar gelden. Bestuursdwang betekent dat de gemeente zelf kan ingrijpen en de situatie kan laten opheffen, hier door de plek te laten ontruimen. De vrouw maakte bezwaar, maar het college verklaarde dat bezwaar op 15 oktober 2026 niet-ontvankelijk. Volgens het college was zij te laat en had zij daar geen goede reden voor genoemd. De vrouw stelde beroep in tegen die beslissing en vroeg de voorzieningenrechter om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van het beroep. Zij wilde dat de werking van het besluit werd uitgesteld en de ontruiming werd tegengehouden. Het college had op 22 oktober 2026 per brief aangekondigd dat de bestuursdwang op 12 november zou worden uitgevoerd. Toen de griffier van de rechtbank op 9 november telefonisch navraag deed, liet het college weten niet bereid te zijn te wachten met de uitvoering totdat op het verzoek was beslist. De voorzieningenrechter greep daarom in op grond van artikel 8:83, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Die bepaling maakt het mogelijk om zonder zitting vooraf een voorlopige voorziening te treffen als de uitkomst van het verzoek niet kan worden afgewacht. De rechter overwoog dat afwijzing van het verzoek kan leiden tot onomkeerbare gevolgen, nog voordat een voorlopig oordeel over de rechtmatigheid van het besluit mogelijk is. Volgens de voorzieningenrechter kunnen de belangen van de vrouw onevenredig worden geschaad als de bestuursdwang doorgaat. Daarbij woog mee dat zij in de caravan op de parkeerplaats woont, zodat haar woonrecht, een fundamenteel recht, in het geding is. De vrouw voerde bovendien aan dat zij nergens haar verhaal heeft kunnen doen. De voorzieningenrechter schorst het besluit van 15 oktober 2026 tot en met de dag van verzending van de uitspraak op het verzoek om voorlopige voorziening. Partijen worden uitgenodigd voor een zitting op dinsdag 17 november 2026. Daar beoordeelt de voorzieningenrechter of de nu getroffen voorziening moet worden gewijzigd of opgeheven. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.

Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht
Rechter wijst immateriële schadeclaim af: Groningers krijgen niets van IMG voor aardbevingsleed

Een echtpaar uit Groningen woont in een gebied waar al jaren aardbevingen worden gevoeld. Hun huidige woning is meermaals beschadigd, en ook hun eerdere woningen kregen schade. Het stel diende bij het Instituut Mijnbouwschade Groningen (IMG) aanvragen in voor vergoeding van immateriële schade: geldelijke compensatie voor leed dat geen vermogensschade is, zoals de aantasting van de persoon door jarenlange onrust en onzekerheid. Het IMG wees die aanvragen af en bleef na bezwaar bij dat standpunt. De rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen, oordeelt dat het IMG terecht geen vergoeding heeft toegekend. Het beroep van het stel richt zich tegen de besluiten van het IMG op de bezwaren van 3 oktober 2024 en 15 oktober 2025. De rechtbank behandelde de zaken op 8 april 2026 op zitting en deed uitspraak op 5 november 2026. Dat is later dan de zes weken die de rechtbank bij het sluiten van het onderzoek had toegezegd, en ook de verlengde termijn is niet gehaald. Het IMG beoordeelt aanvragen voor immateriële schade met een puntensysteem. Punten worden toegekend voor vier onderdelen: de locatie, de veiligheidssituatie, de omvang van de fysieke schade en de duur van de procedures. Hoe meer punten, hoe hoger de uitkering, met een maximum van € 5.000 per persoon. Daarnaast kan een aanvrager een persoonlijk profiel invullen (PIA) over het ervaren leed. Bij twee punten neemt het IMG geen persoonsaantasting aan. Bij drie punten volgt alleen een vergoeding als het profiel op zijn minst enigszins ernstig ervaren leed aangeeft. De man kreeg twee punten (een voor locatie, een voor de omvang van de schade), de vrouw een punt voor locatie. Beiden vulden een PIA in die uitkwam op profiel 4, bijzonder ernstig ervaren leed, maar dat bracht hen niet over de ondergrens. De rechtbank herhaalt wat de meervoudige kamer van dezelfde rechtbank op 3 september 2025 al oordeelde: het IMG mocht de ondergrens hoger leggen dan twee punten. De lat voor een vergoedbare persoonsaantasting ligt in Nederland hoog, en psychisch onbehagen is onvoldoende. Wie twee punten heeft en het daar niet bij wil laten, moet met nadere feiten en omstandigheden aantonen dat er toch sprake is van persoonsaantasting. De rechter toetst dan of het IMG op grond van artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht wegens bijzondere omstandigheden had moeten afwijken van zijn regeling. De eisers voerden aan dat zij in een gebied met veel aardbevingen wonen en dat hun huidige en eerdere woningen schade hebben opgelopen. Er lagen al drie schaderapporten toen zij eigenaar werden van hun huidige woning, en er loopt een vierde schademelding. De rechtbank vindt dat onvoldoende. Die omstandigheden verklaren juist waarom zij al twee punten respectievelijk een punt kregen, dus het wonen in aardbevingsgebied is al meegewogen. Bovendien gelden ze voor een groot deel van de Groningers, van wie veel mensen in een beschadigd huis wonen. Zo'n algemene omstandigheid is geen bijzondere omstandigheid. De afwijzing is ook deugdelijk gemotiveerd. De nieuwe schademelding speelt in deze zaak geen rol, omdat die nog niet is afgehandeld. Na afhandeling kunnen de eisers wel nieuwe aanvragen indienen. De rechtbank verklaart beide beroepen ongegrond. De eisers krijgen hun griffierecht niet terug en ontvangen geen vergoeding van hun proceskosten.

Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter wijst verzoek grasdrogerij af: last onder dwangsom voor stof- en SO2-uitstoot blijft staan

Een grasdrogerij in Ooststellingwerf mocht van de gemeente niet langer meer stof en zwaveldioxide (SO2) uitstoten dan de landelijke normen toestaan. Het bedrijf vroeg de gemeente om zogenoemde maatwerkvoorschriften: tijdelijke hogere uitstootnormen die bedrijven in overgangssituaties kunnen krijgen. De gemeente weigerde dat, en legde bovendien een last onder dwangsom op. Het bedrijf stapte naar de rechter om die besluiten te laten schorsen. Het bedrijf had eerder, tot januari 2025, wel maatwerkvoorschriften gekregen waardoor het hogere emissies mocht uitstoten dan de Europese en nationale normen voorschrijven. Na het aflopen van die tijdelijke ontheffing vroeg het bedrijf om een nieuwe periode van vijf jaar. De gemeente leek aanvankelijk positief: in september 2025 en in maart 2026 liet ze weten van plan te zijn het verzoek in te willigen. Maar in juni 2026 draaide de gemeente bij en weigerde definitief in augustus 2026. De reden voor die ommezwaai was meervoudig. De gemeente vond dat de toekomstplannen van het bedrijf te onduidelijk en wisselend waren. Het bedrijf had aanvankelijk gezegd te willen verduurzamen door de drooginstallatie om te bouwen, maar bleek later te willen overschakelen naar een vergistingsinstallatie. Dat is een vergunnningsplichtige en nog onzekere ontwikkeling. Bovendien hadden omwonenden al jaren klachten ingediend over het bedrijf. De gemeente wilde niet meewerken aan drie extra jaren hogere uitstoot om het bedrijf de tijd te geven financieel te sparen voor een heel ander bedrijfsmodel. Het bedrijf voerde aan dat de gemeente eerder positieve signalen had afgegeven en dat zij er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat de maatwerkvoorschriften er zouden komen. De voorzieningenrechter volgde dit niet. Een voornemen tot verlening is geen definitief besluit, en de zienswijzeprocedure is er juist voor bedoeld om de gemeente de kans te geven haar standpunt bij te stellen. Bovendien had het bedrijf juridisch deskundige bijstand, die wist dat een voornemen nog geen besluit is. Het bedrijf betwistte ook dat er sprake was van een overtreding, omdat tijdens de controles in juni en oktober 2026 geen nieuwe metingen waren gedaan. De voorzieningenrechter verwierp dit. Uit metingen van 2 september 2025 bleek al dat de normen werden overschreden, en er was niets veranderd aan de bedrijfsvoering. Dat het bedrijf tijdens de controles gewoon in werking was, was voldoende aanleiding om aan te nemen dat de overtreding voortduurde. Over de hoogte van de dwangsom oordeelde de rechter dat die voldoende was onderbouwd. De gemeente stelde de dwangsom vast op € 10.000 per overtreding met een maximum van € 50.000, mede omdat er sprake was van recidive en klachten van omwonenden. Tenslotte woog de rechter de belangen af. Het bedrijf stelde dat 65 tot 80 procent van zijn omzet wegvalt als de grasdrogerij stilstaat, met risico's voor contracten, personeel en reputatie. De voorzieningenrechter erkende dat dit zwaar weegt, maar oordeelde dat financiële gevolgen op zichzelf onvoldoende zijn om een schorsing te rechtvaardigen. Als het bedrijf later in de bezwaarprocedure gelijk krijgt, kan de schade op de gemeente worden verhaald. Bovendien is het droogseizoen bijna voorbij en verwacht de rechter dat het besluit op bezwaar er is vóór het nieuwe seizoen begint. De voorzieningenrechter wees beide verzoeken om een voorlopige voorziening af. Voor een vergoeding van griffierecht of proceskosten was geen aanleiding.

Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht