Rechter veroordeelt man tot celstraf voor jarenlang misbruik van buurjongens — RBNNE:2026:3819
seksueel misbruik van minderjarigen
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot 48 maanden gevangenisstraf waarvan 18 maanden voorwaardelijk wegens seksueel misbruik van twee minderjarige buurjongens, met schadevergoedingen van € 38.625 en € 12.500 aan de slachtoffers.
- Verdachte bekende een groot deel van het jarenlange seksueel misbruik van zijn twee minderjarige buurjongens
- Vrijspraak van anale penetratie bij een van de twee slachtoffers, omdat diens eigen verklaring dit uitsloot
- Vrijspraak van het dwangbestanddeel bij het tweede feit en beperking van de bewezen periode tot de zestiende verjaardag van het slachtoffer
- Verminderde toerekeningsvatbaarheid wegens een verstandelijke beperking van verdachte meegewogen bij de strafmaat
- Straf gelijk aan de eis: 48 maanden gevangenisstraf waarvan 18 maanden voorwaardelijk, met schadevergoedingen van € 38.625 en € 12.500
Samenvatting
Een 66-jarige man stond terecht voor seksueel misbruik van zijn twee minderjarige buurjongens. Van januari 2021 tot en met juni 2024 pleegde hij meerdere keren ontuchtige handelingen met beide jongens, die toen nog geen zestien jaar waren, waaronder aftrekken en pijpen. Van juli 2024 tot in 2026 ging het misbruik door met een van de twee jongens, en volgens de aanklacht zou daarbij ook dwang of geweld zijn gebruikt.
De rechtbank schreef het vonnis bewust in eenvoudige taal, omdat uit het dossier en de zitting bleek dat de man informatie het beste begrijpt als deze duidelijk wordt uitgelegd. Anders dan in veel zedenzaken ontkende de man niet alles: hij bekende een groot deel van de beschuldigingen, waaronder het aftrekken en pijpen van beide jongens. De rechtbank vond de verklaringen van de jongens betrouwbaar, mede omdat de politie details daarvan kon controleren, zoals een beschrijving van het bed van de man en van het gebruikte glijmiddel, en omdat WhatsApp-berichten in het dossier de verklaringen ondersteunden.
Op één punt hield de man vol dat het niet kon kloppen: hij ontkende de jongens anaal te hebben misbruikt, omdat hij naar eigen zeggen al jaren geen erectie meer kon krijgen. De rechtbank geloofde dit niet voor het slachtoffer dat had verklaard wél anaal te zijn misbruikt, omdat uit WhatsApp-berichten bleek dat de man viagrapillen gebruikte. Voor het andere slachtoffer, dat had verklaard dat dit bij hem niet was gebeurd, sprak de rechtbank de man van dit onderdeel vrij.
Bij het tweede feit vond de rechtbank niet bewezen dat sprake was van dwang, geweld of bedreiging: het ene slachtoffer had weliswaar verklaard dat de man hem in het begin onverwacht overviel, maar dat zag op de periode van het eerste feit en niet op de latere periode waarop het tweede feit betrekking had. Ook beperkte de rechtbank de bewezen periode van het tweede feit, omdat het slachtoffer op enig moment de leeftijd van zestien jaar bereikte en vanaf dat moment niet meer onder de tenlastelegging viel.
Bij de strafoplegging vond de rechtbank het misbruik zeer ernstig: de jongens kwamen als buurjongens bij de man over de vloer om te helpen en moesten zich daar veilig kunnen voelen, terwijl de man vooral aan zichzelf dacht. De rechtbank merkte op dat de man tijdens de zitting niet goed leek te begrijpen hoe verkeerd zijn gedrag was geweest en de jongens deels de schuld gaf, wat volgens een psycholoog samenhangt met zijn verstandelijke beperking. Die beperking maakte hem volgens de psycholoog ook verminderd toerekeningsvatbaar, wat de rechtbank meewoog. Uit het strafblad bleek bovendien dat de man in 1987 al eerder was veroordeeld voor seks met een minderjarige.
De rechtbank hield vast aan het landelijke uitgangspunt van 24 maanden gevangenisstraf per slachtoffer en kwam zo, met twee slachtoffers, op een uitgangspunt van 48 maanden. Net als de officier van justitie eiste, legde de rechtbank hiervan 18 maanden voorwaardelijk op, met een proeftijd van drie jaar en strenge bijzondere voorwaarden: verplichte behandeling, begeleid wonen, een contactverbod met de slachtoffers, een verbod om in de gemeente Musselkanaal te verblijven en een verbod op contact met minderjarigen.
Beide slachtoffers vorderden schadevergoeding. De rechtbank kende het slachtoffer van het meest ernstige misbruik in totaal € 38.625 toe, waarvan € 20.000 immateriële schade en € 18.625 materiële schade wegens studievertraging. Het andere slachtoffer kreeg € 12.500 aan immateriële schadevergoeding. Voor het overige deel van hun vorderingen werden zij niet-ontvankelijk verklaard, met de mogelijkheid dit alsnog bij de civiele rechter aan te brengen. De rechtbank veroordeelde de man tot een gevangenisstraf van 48 maanden, waarvan 18 maanden voorwaardelijk.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNNE:2025:4999, Rechtbank Noord-Nederland, 09-12-2025, 18-135382-25
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:5641, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 28-08-2025, 21-004855-23
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:2825, Rechtbank Noord-Nederland, 15-07-2025, 18.352300.24
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:4280, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 09-07-2025, 21-003606-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18.088248.26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.