Rechtbank legt man celstraf en taakstraf op voor bezit van amfetamine en wapens — RBNNE:2026:3830
opiumwet en wapenbezit
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf van 256 dagen waarvan 240 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, plus een taakstraf van 150 uur.
- Verdachte bekende het bezit van 3.291,82 gram amfetamine en twee op vuurwapens gelijkende voorwerpen
- Rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn is overschreden en laat dit strafmatigend meewegen
- Proeftijd verlaagd van de geëiste 3 jaar naar de gebruikelijke 2 jaar
- Reclassering waarschuwt dat onvoorwaardelijke celstraf risicoverhogend werkt vanwege verlies van woning en begeleiding
- Bijzondere voorwaarden opgelegd: meldplicht, verplichte behandeling bij de Waag en drugscontroles
Samenvatting
De rechtbank Noord-Nederland in Groningen veroordeelde een man van rond de 50 jaar voor het opzettelijk aanwezig hebben van ruim 3,2 kilo amfetamine en het voorhanden hebben van twee wapens. Het ging om een semiautomatisch gaspistool met patroonmagazijn van het merk Umarex, type Colt Double Eagle, en een gasdrukpistool van het merk Umarex Beretta dat sterk op een echt vuurwapen leek. Beide werden op 28 december 2023 bij de man thuis aangetroffen.
De man was op de zitting aanwezig en werd bijgestaan door zijn advocaat. Hij bekende de feiten duidelijk en ondubbelzinnig, waardoor de rechtbank kon volstaan met een verkorte opgave van de bewijsmiddelen: processen-verbaal van de politie en vijf deskundigenrapporten van het Nederlands Forensisch Instituut over de aangetroffen stoffen en wapens. De verdediging voerde geen inhoudelijk verweer tegen de bewezenverklaring en liet dit over aan het oordeel van de rechtbank.
Bij de strafmaat woog de rechtbank de ernst van het drugsbezit mee: amfetamine draagt volgens de rechtbank bij aan criminaliteit en bedreigt de volksgezondheid, en het voorhanden hebben van wapens brengt risico's voor de veiligheid van anderen met zich mee. Tegelijk hield de rechtbank rekening met een reclasseringsrapport dat liet zien dat middelengebruik en psychosociale problemen, waaronder trauma's, ten grondslag lagen aan het delict. De reclassering waarschuwde dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf juist risicoverhogend zou werken, omdat de man dan zijn woning, zijn hond en de lopende ondersteuning zou verliezen, en adviseerde een grotendeels voorwaardelijke straf met begeleiding.
De rechtbank telde ook mee dat de man al ruim 2,5 jaar in de schorsing van zijn voorlopige hechtenis zat en zich in die tijd goed aan de voorwaarden had gehouden, zonder nieuwe strafbare feiten. Van groot gewicht was verder het tijdsverloop in de zaak: de rechtbank stelde vast dat de redelijke termijn waarbinnen een verdachte volgens het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens berecht moet worden, in deze zaak is overschreden, en liet dat in het voordeel van de man meewegen.
De officier van justitie had een gevangenisstraf van 256 dagen geëist, waarvan 240 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar, aangevuld met een taakstraf van 150 uur. De verdediging pleitte voor een kortere proeftijd van 1 of 2 jaar en een lagere taakstraf. De rechtbank volgde de duur van de gevangenisstraf zoals geëist, maar verkortte de proeftijd naar de gebruikelijke 2 jaar. Aan het voorwaardelijke deel verbond de rechtbank bijzondere voorwaarden: meldplicht bij de reclassering, verplichte behandeling bij de Waag of een vergelijkbare zorgverlener gericht op verslaving en trauma, en controle op het gebruik van alcohol en drugs.
De rechtbank legde de man uiteindelijk een gevangenisstraf van 256 dagen op, waarvan 240 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar en bijzondere voorwaarden, met aftrek van het voorarrest, plus een taakstraf van 150 uur, te vervangen door 75 dagen hechtenis bij niet-nakoming. De rechtbank hief tevens de geschorste voorlopige hechtenis op.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNNE:2025:4983, Rechtbank Noord-Nederland, 09-12-2025, 18.104039.23 ontneming
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:4982, Rechtbank Noord-Nederland, 09-12-2025, 18.104039.23
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:4442, Rechtbank Noord-Nederland, 29-10-2025, 18.401482.24
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:4005, Rechtbank Noord-Nederland, 02-10-2025, 18.227627.22
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18/342210-23
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.