Kantonrechter verleent tiener handlichting voor webshop, met plafond van € 1.000 per contract — RBNNE:2026:4015
handlichting minderjarige voor eigen onderneming
Eiser / verzoeker
de minderjarige verzoeker
Verweerder / gedaagde
zijn ouders (belanghebbenden, ingestemd met het verzoek)
Kantonrechter verleent de minderjarige verzoeker handlichting voor zijn webshop, met een maximum van € 1.000 per zakelijke overeenkomst.
- Jongen van bijna 17 jaar vraagt handlichting om zelfstandig een dropshipping-webshop te kunnen runnen
- Ouders stemmen schriftelijk in, wat volgens artikel 1:235 BW een voorwaarde is voor handlichting
- Kantonrechter wijst het verzoek toe maar maximeert zakelijke overeenkomsten op € 1.000 per keer
- Handlichting treedt pas in werking na publicatie van de beschikking in de digitale Staatscourant
- Beschikking wordt niet geanonimiseerd gepubliceerd op rechtspraak.nl
Samenvatting
Een scholier van bijna 17 jaar wil een webshop starten volgens het dropshippingmodel, waarbij hij producten verkoopt zonder zelf voorraad aan te houden, maar liep als minderjarige tegen een praktisch probleem aan: hij kan zonder toestemming van de rechter geen zakelijke bankrekening openen of contracten sluiten.
De jongen, die zich al had ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en een coachingstraject volgt om zich voor te bereiden, vroeg de kantonrechter in Assen om handlichting. Dat is een rechterlijke toestemming waarmee een minderjarige vanaf zestien jaar bepaalde bevoegdheden krijgt die normaal aan volwassenen zijn voorbehouden, zoals het zelfstandig aangaan van overeenkomsten. Op grond van artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek kan de kantonrechter die toestemming vanaf het zestiende levensjaar verlenen, mits de ouders die het gezag uitoefenen ermee instemmen. Zijn ouders stemden schriftelijk in met het verzoek.
Tijdens de mondelinge behandeling op 7 september 2026 lichtte de jongen toe dat hij zich bewust is van de risico's van het ondernemen, maar dat de kosten in de opstartfase laag zijn en vooral bestaan uit de coaching en de abonnementen voor de website. Zijn ouders vertelden de rechter dat hij zich grondig heeft verdiept in de onderneming en alles zelf uitzoekt. Het coachingstraject levert hem ook zijn leveranciers, en achteraf betalen door klanten is niet mogelijk, waardoor het risico op onbetaalde rekeningen beperkt blijft.
De kantonrechter vond het verzoek helder onderbouwd en goed doordacht en achtte het verantwoord om handlichting te verlenen voor het openen en beheren van een zakelijke bankrekening, het sluiten van zakelijke overeenkomsten, het verrichten van zakelijke betalingen, het afsluiten van software en abonnementen en het zelfstandig beheren van de onderneming. Wel bond de rechter er een voorwaarde aan: zakelijke overeenkomsten mag de jongen alleen aangaan tot een bedrag van € 1.000 per keer.
Voor de bekendmaking schrijft de wet voor dat een beschikking tot handlichting wordt gepubliceerd in de Staatscourant en twee dagbladen, zodat derden die met de minderjarige zaken doen weten dat hij bepaalde bevoegdheden heeft. De kantonrechter oordeelde dat publicatie op internet tegenwoordig een groter bereik heeft dan een dagblad, en bepaalde dat publicatie in de (digitale) Staatscourant voldoende is. Daarnaast zal de griffier de beschikking, zonder anonimisering van de naam van de jongen, publiceren op rechtspraak.nl. De handlichting gaat overigens pas in zodra die publicatie heeft plaatsgevonden.
De kantonrechter wees het verzoek toe: de jongen krijgt handlichting om zelfstandig een zakelijke bankrekening te openen, zakelijke overeenkomsten tot € 1.000 per keer te sluiten, zakelijke betalingen te verrichten en zijn webshop verder te beheren, zodra de beschikking is gepubliceerd in de Staatscourant en op rechtspraak.nl.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
12346913 VZ VERZ 26-21
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Leeuwarder snackbarhouder wil dat de Leeuwarder Courant een artikel over hem van haar website haalt en een rectificatie plaatst. De krant schreef in juli 2026 dat hij als horecaondernemer zijn personeel en leveranciers niet of slechts deels zou hebben betaald. De voorzieningenrechter wijst alle eisen af. Het artikel verscheen op de website en in de papieren krant, onder meer met de kop 'Snackbarhouder (43) uit Leeuwarden dreef personeel en leveranciers tot wanhoop'. Twee journalisten begonnen in 2025 een onderzoek, nadat ze signalen hadden gekregen dat oud-medewerkers en zakelijke relaties nog geld tegoed hadden. De ondernemer had ongeveer twee jaar een snackbar in een winkelcentrum in Leeuwarden, tot die in januari 2026 sloot. Vijftien jaar geleden was hij in de media bekend omdat hij een groot bedrag in een casino won. Daarna gingen meerdere horecazaken van hem snel failliet. Het artikel verwijst ook naar de uitzending van Opgelicht?! uit 2013 en zegt dat die geschiedenis zich 'lijkt te herhalen'. De ondernemer vond dat het artikel zijn eer en goede naam schaadde, dat het feitelijke onjuistheden bevatte en dat de krant onvoldoende wederhoor had toegepast. Hij vorderde verwijdering van het artikel en van verwijzingen op sociale media, plaatsing van een rectificatie op de homepage en de voorpagina van de zaterdagkrant, en een dwangsom van € 1.000 per dag tot maximaal € 50.000. De zaak speelde in kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter voorlopig oordeelt. Dat de ondernemer ruim zeven weken wachtte voordat hij de krant aansprak, nam de rechter hem niet kwalijk, mede door de zomervakantie. Het artikel staat nog steeds online, dus de zaak was spoedeisend. De rechter woog de vrijheid van meningsuiting van de krant af tegen het recht van de ondernemer op bescherming van zijn eer en goede naam. Hij zag de ondernemer als publiek figuur: een bekende lokale horecaondernemer die in het verleden zelf de media opzocht en dus meer publiciteit moet accepteren. Het artikel gaat bovendien over zijn handelen als ondernemer. Volgens de rechter hoeft de krant niet in te staan voor de juistheid van wat bronnen zeggen. Het artikel maakt voldoende duidelijk dat het om verklaringen van betrokkenen gaat, met formuleringen als 'zegt' en 'laat weten' en met aanhalingstekens. De krant sprak met veertien oud-medewerkers, leveranciers, de franchisegever en de vorige uitbater. Van de oud-medewerkers kent de redactie de identiteit. De krant toetste hun verhalen aan berichtenverkeer, facturen, betalingsherinneringen, een e-mail van de Arbeidsinspectie en de salarisadministratie die zij bij de advocaat van de ondernemer inzag. Dat anonieme bronnen werden gebruikt, is volgens de rechter geen zwaarwegende reden om de krant aansprakelijk te houden. Of de broer van de ondernemer, met wie hij een conflict heeft, achter het artikel zit, kon de rechter in kort geding niet vaststellen. De ondernemer klaagde ook dat het artikel hem algemeen als wanbetaler en bedrieger neerzet. De rechter ziet dat lezers uit het artikel een patroon kunnen afleiden, maar kon in kort geding niet vaststellen of dat beeld op de feiten rust. De stukken die de ondernemer overlegde waren daarvoor niet genoeg. Een bodemprocedure, met een uitgebreider debat en bewijslevering, is daarvoor de aangewezen weg. Ook het verwijt over wederhoor slaagt niet. De ondernemer kende het onderzoek sinds december 2025, sprak op 26 januari 2026 ruim een uur met een journalist en kreeg op 11 juni 2026 concrete vragen. Zijn kernverweer staat in het artikel. De krant had niet specifiek gevraagd naar stukken over de vermeende belastingfraude van de vorige uitbater, maar de rechter kon in kort geding niet vaststellen dat de krant niet had mogen publiceren als zij dat wel had gedaan. De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen af en veroordeelt de ondernemer in de proceskosten van de krant, begroot op € 2.690, te betalen binnen veertien dagen, plus wettelijke rente als hij te laat betaalt.
Een onbemand tankstation in Friesland is jarenlang verhuurd aan EG Retail, een bedrijf dat tankstations exploiteert. De verhuurder, een vennootschap onder firma, wilde de huur laten eindigen per 31 oktober 2024 en had het tankstation al aan een nieuwe huurder verhuurd. EG Retail bleef echter zitten. Zij vond dat de huur beschermd was, omdat het tankstation een gebouwde onroerende zaak zou zijn en dus bedrijfsruimte in de zin van de wet. De kantonrechter in Leeuwarden heeft nu beslist dat de verhuurder gelijk heeft. In een eerder tussenvonnis van 31 maart 2026 had de kantonrechter al geoordeeld dat de huur niet met wederzijds goedvinden was geëindigd en dat de verhuurder zijn recht niet had verspeeld. Ook oordeelde de kantonrechter toen dat de shop niet tot het gehuurde hoort. Daarmee bleef de vraag over of het tankstation toch als gebouwde onroerende zaak kon gelden. De kantonrechter wilde eerst afwachten wat de Hoge Raad zou beslissen in twee vergelijkbare zaken. Die arresten kwamen op 10 april 2026. Uit die arresten volgt dat een onbemand tankstation zonder verkoopruimte, dat uit brandstofpompen, een ondergrondse installatie met tanks en leidingen, een vloeistofdichte vloer en een luifel bestaat, in beginsel niet als gebouwde onroerende zaak telt. Partijen waren het erover eens dat het gehuurde in elk geval een perceel grond met ondergrondse installatie, leidingen, vloeistofdichte vloer en luifel omvatte. EG Retail wees daarnaast op een betaalpaal, die volgens haar een verkoopruimte was. De kantonrechter volgde haar daarin niet: een verkoopruimte is een ruimte waarin klanten zich kunnen begeven, en een paal om af te rekenen is dat niet. Bovendien had EG Retail de paal zelf aangebracht, en dat maakt hem nog niet automatisch deel van het gehuurde. EG Retail vroeg ook om prejudiciële vragen aan de Hoge Raad, omdat het arrest onduidelijk zou laten wanneer een onbemand tankstation wel als gebouwde onroerende zaak kan gelden. De kantonrechter zag daar geen noodzaak voor. De kenmerken van dit tankstation komen sterk overeen met die uit de arresten van de Hoge Raad, en EG Retail had onvoldoende andere omstandigheden aangevoerd. Omdat het tankstation geen gebouwde onroerende zaak is, gelden niet de bijzondere huurbeschermingsregels voor bedrijfsruimte. Een huur voor bepaalde tijd eindigt dan van rechtswege, zonder opzegging, zodra de termijn is verstreken. De huur is dus op 31 oktober 2024 geëindigd. EG Retail heeft daarna zonder recht of titel in het tankstation gezeten. Haar aanspraken op een vergoeding voor verhuis- en herinrichtingskosten en op goodwill vallen weg, omdat die alleen gelden voor bedrijfsruimte. Over de schade oordeelde de kantonrechter dat de verhuurder voldoende had onderbouwd dat de nieuwe huurder meer zou betalen dan EG Retail. De nieuwe huurder zou een vaste huur van € 82.500 per jaar betalen, plus een variabel deel per verkochte liter brandstof boven 500.000 liter. Samen komt dat neer op € 7.675,32 per maand exclusief btw. EG Retail betaalde gemiddeld € 2.189,17 per maand. Het verschil van € 5.486,15 per maand moet EG Retail vergoeden, vanaf 1 november 2024 tot het moment dat zij vertrekt. Over de gevorderde schade door de niet verhuurde wasstraat kreeg de verhuurder geen vergoeding, omdat hij zelf al in 2023 met de wasstraat was gestopt en die ook los had kunnen verhuren. De gevorderde dwangsom werd afgewezen, omdat de verhuurder met de ontruimingsveroordeling al een titel heeft om zelf tot gedwongen ontruiming over te gaan. Ook de executiekosten werden niet toegewezen, omdat nog niet te beoordelen is of die in redelijkheid worden gemaakt. De kantonrechter verklaart voor recht dat de huurovereenkomst op 31 oktober 2024 van rechtswege is geëindigd. EG Retail moet het tankstation binnen 14 dagen ontruimen, maandelijks € 5.486,15 exclusief btw aan schadevergoeding betalen vanaf 1 november 2024 tot de dag van vertrek, met wettelijke rente vanaf 31 maart 2025 over elke verschenen maandtermijn, en € 2.260,04 aan proceskosten vergoeden. Deze veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, ook als EG Retail in hoger beroep gaat. Het meer of anders gevorderde is afgewezen.