Rechtbank legt zorgondernemer 3 jaar cel op voor verkrachting patiënte en aanranding sollicitante — RBNNE:2026:4024
opzetverkrachting en opzetaanranding door mede-eigenaar van een zorginstelling
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot 36 maanden gevangenisstraf, een contact- en gebiedsverbod van vijf jaar en een beroepsverbod van acht jaar; schadevergoeding van € 20.000 en € 7.500 aan de slachtoffers toegewezen.
- Mede-eigenaar van een zorginstelling veroordeeld voor opzetverkrachting van een patiënte die net was ingetrokken voor proefwonen
- Ook veroordeeld voor opzetaanranding van een sollicitante die hij tegen haar wil aan borsten, rug en schouders zat tijdens een sollicitatiegesprek
- Rechtbank: door de functionele afhankelijkheidsrelatie tussen zorgverlener en kwetsbare patiënte ontbrak de wil bij het slachtoffer bij voorbaat
- Rechtbank legt 36 maanden gevangenisstraf op, gelijk aan de eis, plus een contact- en gebiedsverbod van vijf jaar en een beroepsverbod van acht jaar als zorgverlener
- Schadevergoeding toegewezen: € 20.000 aan het verkrachtingsslachtoffer en € 7.500 aan het aanrandingsslachtoffer
Samenvatting
Een mede-eigenaar van een zorginstelling voor mensen met een verstandelijke beperking en psychische problematiek is veroordeeld voor het verkrachten van een patiënte die net twee weken was komen proefwonen, en voor het aanranden van een vrouw die bij hem op sollicitatiegesprek was. De rechtbank Noord-Nederland, locatie Assen, legt hem daarvoor 36 maanden gevangenisstraf op.
Het eerste feit speelde zich af op 9 januari 2026, één dag na het intakegesprek van de vrouw bij de zorginstelling. De verdachte, die de sleutel van haar appartement kwam brengen, bood aan haar te masseren. Later die dag kwam hij terug, waarna beide partijen elkaar getongzoend hebben en de verdachte de borsten en het bovenbeen van de vrouw heeft aangeraakt, waarna zij hem oraal heeft bevredigd en hij haar staand tegen de muur anaal heeft gepenetreerd. De vrouw had kort daarvoor tegen de verdachte gezegd dat zij eerder anaal was verkracht. Het tweede feit dateert van 29 augustus 2025, toen een andere vrouw bij de instelling solliciteerde. Tijdens het gesprek bood de verdachte aan haar te masseren, en ging daarbij tegen haar wil door met het aanraken van haar schouders, rug en borsten, ook nadat zij meerdere keren had gezegd dat zij dat niet wilde.
De rechtbank moest beoordelen of bij beide vrouwen de wil tot de seksuele handelingen ontbrak, wat sinds de invoering van de Wet seksuele misdrijven in 2024 het kernbegrip is bij verkrachting en aanranding. Voor de patiënte overweegt de rechtbank dat sprake was van een functionele afhankelijkheidsrelatie: zij verbleef net in de instelling wegens ernstige psychische problematiek en een licht verstandelijke beperking, kon niet zelfstandig wonen, en de verdachte had als mede-eigenaar van de instelling de hoogste zeggenschap over haar verblijf. Die ongelijkwaardige relatie bracht volgens de rechtbank mee dat de wilsbepaling van de vrouw ten aanzien van het seksueel contact niet in vrijheid tot stand kon komen, ook al kende de verdachte haar nog maar kort. Daarom is bewezen dat hij wist dat de wil tot de seksuele handelingen ontbrak: opzetverkrachting.
Bij de sollicitante had de vrouw zelf herhaaldelijk verbaal duidelijk gemaakt dat zij de aanrakingen niet wilde, onder meer met de woorden 'je doet al dingen die ik niet wil'. Daarmee was voor de verdachte volgens de rechtbank duidelijk dat zij de handelingen niet wenste, zodat ook hier sprake is van opzet: opzetaanranding. De rechtbank vond de verklaring van deze vrouw geloofwaardig en voldoende ondersteund door de verklaring van de verdachte zelf, ondanks het verweer dat zij mogelijk loog omdat ze was afgewezen voor de functie waarnaar zij solliciteerde.
Bij het bepalen van de straf houdt de rechtbank rekening met de oriëntatiepunten voor opzetverkrachting, die uitgaan van 24 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Omdat de verkrachting is gepleegd binnen een gezagsrelatie in een zorginstelling en er bovendien sprake is van een tweede, los daarvan bewezen feit van opzetaanranding, komt de rechtbank tot 36 maanden gevangenisstraf, gelijk aan de eis van de officier van justitie. Van een deels voorwaardelijke straf ziet de rechtbank af, omdat zij onvoldoende overtuigd is van de motivatie van de verdachte om eventuele bijzondere voorwaarden na te leven.
Daarnaast legt de rechtbank de verdachte voor vijf jaar een contactverbod met beide slachtoffers op en een verbod om zich in de plaatsen Emmer-Compascuum en Nieuw-Balinge te bevinden, op straffe van vervangende hechtenis bij overtreding. Ook wordt de verdachte voor acht jaar ontzet uit het recht om het beroep van zorgverlener of een vergelijkbare functie in de gezondheidszorg of maatschappelijke zorg uit te oefenen.
Ten slotte wijst de rechtbank de schadevergoedingsvordering van de verkrachte vrouw volledig toe: € 20.000 aan immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente. De vordering van de aangerande sollicitante wordt toegewezen tot een bedrag van € 7.500, met wettelijke rente; voor het overige wordt zij niet-ontvankelijk verklaard. Voor beide bedragen legt de rechtbank de verdachte een schadevergoedingsmaatregel op.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNHO:2025:14533, Rechtbank Noord-Holland, 18-11-2025, 15-382164-24
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht; Strafprocesrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:8559, Rechtbank Amsterdam, 11-11-2025, 13/367207-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:15619, Rechtbank Noord-Holland, 28-10-2025, 15/208655-25
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:4379, Rechtbank Noord-Nederland, 24-10-2025, 18-061482-24
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18-110934-26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.