Rechtbank acht verkrachting van ex in Hoogeveen bewezen, maar wacht met straf op advies over tbs — RBNNE:2026:4094
opzetverkrachting van ex-partner en bedreiging met verkrachting, verminderde toerekenbaarheid en tbs-advies
Eiser / verzoeker
officier van justitie (Openbaar Ministerie)
Verweerder / gedaagde
verdachte (ex-partner van het slachtoffer)
Tussenvonnis: het onderzoek wordt heropend en maximaal drie maanden geschorst voor een reclasseringsrapport over terbeschikkingstelling met voorwaarden.
- De verklaring van de vrouw is betrouwbaar en wordt gesteund door de eigen verklaring van de man, haar emoties bij de aangifte, een appbericht en het dreigende voicemailbericht.
- Door haar herhaalde nee, haar verzet en haar tranen moet de man hebben geweten dat de wil bij haar ontbrak; opzetverkrachting is bewezen.
- Zijn manisch-psychotische ontregeling sluit niet elk inzicht uit; de feiten worden hem verminderd toegerekend.
- Omdat een verplicht maatregelenrapport over tbs met voorwaarden ontbreekt, heropent de rechtbank het onderzoek en schorst het voor maximaal drie maanden.
Samenvatting
Op vrijdag 14 november 2025 stond een man, geboren in 1985, onaangekondigd met tassen vol boodschappen voor de deur van zijn ex-partner in Hoogeveen. Zij hebben samen een dochtertje. Hun relatie was in juli 2025 na een heftige ruzie beëindigd, al hielden ze daarna nog een aan-uitrelatie, tot de vrouw enkele weken eerder definitief een punt achter de relatie zette. Ze liet hem binnen zodat hij zijn dochter kon zien. De vrouw vond hem verward. Hij ging opruimen en schoonmaken, en raakte haar daarna seksueel aan, ook toen zij zei dat ze dat niet wilde. Na het douchen duwde hij haar opnieuw de kinderkamer in en drong hij met zijn vingers en zijn penis bij haar binnen, terwijl zij herhaaldelijk nee zei, huilde en hem probeerde weg te duwen. Dezelfde middag deed ze emotioneel aangifte op het politiebureau in Hoogeveen.
Op 3 januari 2026, toen de man al vastzat, sprak hij haar voicemail in met scheldwoorden en de dreiging dat hij haar weer zou verkrachten. De rechtbank Noord-Nederland behandelde de zaak op 14 september 2026.
De man verklaarde dat hij in november 2025 voor zijn zieke vader zorgde, nauwelijks sliep en bewust zijn medicatie had laten staan. Hij was daardoor ontregeld en mogelijk psychotisch, en zei zich weinig te herinneren. De verdediging vroeg vrijspraak: er was geen objectief bewijs, een rapport van het Nederlands Forensisch Instituut toonde geen seksueel contact op die dag aan, en het voicemailbericht was het gevolg van een manische episode. Subsidiair zou hij niet hebben geweten dat zij geen seks wilde, omdat zij zich niet had verzet.
De rechtbank vond de verklaringen van de vrouw betrouwbaar: zij verklaarde consistent en specifiek, over twee afzonderlijke momenten en over het tussentijdse schoonmaken. Die verklaringen werden ook ondersteund door ander bewijs. De man bevestigde zelf dat hij met tassen naar haar woning ging en daar schoonmaakte. Een agent zag dat de vrouw emotioneel was toen zij aangifte kwam doen. De dag erna appte zij hem: Nee en nee, niet na wat er gisteren gebeurd is. En in het voicemailbericht, dat de man niet ontkende, zei hij dat hij haar weer zou verkrachten. Dat zulke taal in hun relatie normaal was, bleek nergens uit. Volgens de rechtbank moest de man door haar woorden, haar verzet en haar tranen hebben geweten dat zij niet wilde. Dat hij ontregeld was, betekende niet dat hij geen enkel inzicht had in wat hij deed. Sinds 1 juli 2024 is voor verkrachting geen dwang of geweld meer nodig; het gaat erom dat de dader weet dat de wil van de ander ontbreekt. De rechtbank achtte opzetverkrachting en bedreiging met verkrachting bewezen.
Een psychiater en een psycholoog onderzochten de man. Hij heeft een bipolaire stoornis, ten tijde van de feiten in een manisch-psychotische episode, daarnaast een posttraumatische stressstoornis en een stoornis in het gebruik van cannabis. Omdat hij niet over de feiten wilde praten, konden de deskundigen geen volledig beeld geven. De rechtbank volgde hun advies en rekent de feiten hem verminderd toe. De gedragsdeskundigen schatten het risico op herhaling matig tot hoog in zonder behandeling en adviseerden terbeschikkingstelling met voorwaarden, een verplichte behandeling in een gesloten forensische setting, plus een maatregel waarmee de reclassering hem later kan blijven volgen. De man was eerder veroordeeld voor geweldsdelicten, ook in de relatie met de vrouw.
De officier van justitie vroeg zelf om aanhouding, omdat de reclassering niet op tijd een verplicht maatregelenrapport over tbs had kunnen maken; daarvoor staat normaal acht weken. Ook de raadsman wees erop dat dit rapport wettelijk nodig is. Bij het beraad bleek de rechtbank zich onvoldoende voorgelicht te voelen over de persoon van de man. De verzoeken om de voorlopige hechtenis op te heffen of te schorsen, had zij op de zitting al afgewezen.
In dit tussenvonnis heropende de rechtbank het onderzoek. De reclassering moet onderzoeken of terbeschikkingstelling met voorwaarden mogelijk en haalbaar is en daarover rapporteren. Het onderzoek is voor maximaal drie maanden geschorst; daarna wordt de zaak voortgezet en volgt de straf.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:15387, Rechtbank Rotterdam, 26-11-2025, 10-345951-24 (herstelvonnis)
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:15386, Rechtbank Rotterdam, 24-11-2025, 10-345951-24
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:12890, Rechtbank Rotterdam, 05-11-2025, 10/158546-24
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:22633, Rechtbank Den Haag, 31-10-2025, C/09/693129 / FA RK 25-7828
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18.017924.26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.