Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2026:4097Strafrecht; Materieel Strafrecht

Familievriend veroordeeld voor aanranding van 16-jarige bij zwembad Veendam, ondanks vrijspraakeis — RBNNE:2026:4097

opzetaanranding met dwang van 16-jarig meisje door familievriend

Eiser / verzoeker

officier van justitie (Openbaar Ministerie)

VS

Verweerder / gedaagde

verdachte (familievriend van het slachtoffer)

Verdachte veroordeeld voor opzetaanranding met dwang tot drie maanden voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van twee jaar, meldplicht en gedragsinterventie.

  • De verklaring van het meisje is op hoofdlijnen consistent; verschillen in details met summier vastgelegde eerste gesprekken doen daar niet aan af.
  • De eigen waarneming van een vriend die haar kort na het voorval trillend en huilend zag, is zelfstandig steunbewijs.
  • Het cadeau van een string en seksueel getinte WhatsApp-berichten versterken de overtuiging van de rechtbank.
  • Het op slot draaien van het kleedhokje, de deur versperren en onverhoeds betasten leveren dwang op.
  • Een rechtspsycholoog is niet nodig; ondanks een vrijspraakeis van de officier volgt een voorwaardelijke celstraf.

Samenvatting

Op 28 oktober 2024 haalde een man van ongeveer 50 jaar, geboren in 1976, een meisje van 16 thuis op om te gaan zwemmen in Veendam. Hij was een vriend van de familie, die zij van jongs af aan oom noemde. Volgens het meisje zat hij tijdens het zwemmen herhaaldelijk aan haar billen. Toen haar bloedsuiker te hoog werd en ze naar huis wilde, ging hij met haar in een gezinskleedhokje, draaide de deur op slot en ging ervoor staan. Hij probeerde haar bikinitopje los te maken en haar zwembroekje naar beneden te trekken, waarop zij hem wegduwde. Hij gaf haar een string en keek toe toen ze die aandeed. Tijdens de autorit naar huis kneep hij in haar borst en betastte hij haar kruis over haar broek, ook toen zij zei dat ze dat niet wilde. Bij het uitstappen vroeg hij of ze leuke foto's van zichzelf in de string ging sturen.

Het meisje belde meteen een vriend en vertelde hem huilend wat er was gebeurd. Samen namen ze contact op met familie, de politie en Jeugdbescherming Noord. Op 14 januari 2025 deed zij aangifte. De rechtbank Noord-Nederland behandelde de zaak op 14 september 2026.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De officier van justitie vroeg zelf om vrijspraak, omdat het bewijs niet overtuigend zou zijn. Ook de raadsvrouw vond dat de man moest worden vrijgesproken. Volgens haar was het meisje onbetrouwbaar: ze zou niet consistent hebben verklaard, beïnvloedbaar zijn en vaker liegen. Bovendien kwam al het belastende bewijs uit één bron. Voor het geval de rechtbank de verklaringen toch zou gebruiken, vroeg zij een rechtspsycholoog te benoemen om die te beoordelen.

De rechtbank zag dat anders. Het meisje had op hoofdlijnen en op de beslissende punten consistent verklaard. Verschillen in details tussen haar eerste melding, het eerste gesprek en de aangifte vond de rechtbank begrijpelijk, omdat die eerste gesprekken summier waren vastgelegd en niet door gespecialiseerde zedenrechercheurs waren gevoerd. Er waren geen aanwijzingen dat zij iets had verzonnen of aangedikt. De man bevestigde zelf grote delen van haar verhaal: hij haalde haar op, ze zwommen samen, ze kleedden zich om in hetzelfde hokje en hij bracht haar thuis. Ook gaf hij toe dat zij een keer op zijn hand had gezeten, al was dat volgens hem per ongeluk. De vriend die zij direct na thuiskomst sprak, zag zelf dat zij trilde, huilde en bang was. Die eigen waarneming, kort na het voorval, telde de rechtbank als steunbewijs.

De rechtbank woog daarnaast mee dat de man het meisje een string had gegeven voor haar verjaardag, wat volgens de rechtbank zijn ontuchtige bedoelingen liet zien. Uit WhatsApp-berichten bleek dat hij haar regelmatig seksueel getinte opmerkingen stuurde, die zij steeds afhield. Doordat zij meermaals nee zei, hem wegduwde en van hem wegschoof, wist hij dat zij het niet wilde. Door het hokje op slot te doen, de deur te versperren en haar onverhoeds te betasten, ook in de auto, dwong hij haar. De rechtbank vond de verklaringen betrouwbaar genoeg en zag geen noodzaak voor een rechtspsycholoog. Zij achtte opzetaanranding met dwang bewezen.

De officier van justitie noemde, gezien de vrijspraakeis, geen straf. De raadsvrouw vroeg om een taakstraf in plaats van een gevangenisstraf. De rechtbank rekende de man aan dat hij het vertrouwen van het meisje beschaamde; zij heeft sindsdien paniekaanvallen en zocht hulp. Voor zulke feiten past volgens de rechtbank in beginsel een onvoorwaardelijke celstraf. De man toonde weinig inzicht en zei op de zitting alleen dat het achteraf misschien niet handig was geweest. Wel hield de rechtbank rekening met het tijdsverloop en zijn persoonlijke omstandigheden.

De rechtbank veroordeelde de man tot drie maanden gevangenisstraf, volledig voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Hij moet zich melden bij de reclassering en een training volgen over seksuele grenzen.

Betrokken advocaten

mr. S.H. Lek

verdachte

AMBT Advocaten, ASSEN

18 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

18.044119.26

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank legt 12 maanden cel op voor gasdrukwapen-aanval op ex van vriendin in Drachten, de gevraagde straf

Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBNNE:2026:4874
Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBNNE:2026:4873
Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBNNE:2026:4875
Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
Autobedrijf krijgt € 45.000 boete voor witwassen en valsheid in geschrift bij autoleasefraude

Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht