Vrijspraak van verkrachting van vriendin die zich slapende hield: rechtbank ziet geen bewezen dwang — RBNNE:2026:4135
verkrachting en aanranding binnen relatie, dwang onder oud recht
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte (ex-partner van aangeefster)
Verdachte vrijgesproken van verkrachting en aanranding; de benadeelde partij is niet-ontvankelijk in haar vordering van € 44.610,01, kosten begroot op nihil.
- Omdat de feiten vóór 1 juli 2024 plaatsvonden, geldt het oude recht, waarin dwang vereist is voor verkrachting en aanranding.
- Dat de verdachte voorbijging aan signalen van aangeefster is niet vast te stellen, omdat zij zich slapende hield en niet reageerde.
- Het schenden van de afspraak om geen seks te hebben voor het huwelijk levert op zichzelf geen dwang op.
- Misbruik van een slapende toestand was niet ten laste gelegd en kon dus niet worden beoordeeld.
- Door de vrijspraak is de benadeelde partij niet-ontvankelijk in haar vordering; de kosten worden op nihil begroot.
Samenvatting
Een man en een vrouw hadden van augustus 2019 tot augustus 2020 een relatie. Vanwege hun geloof spraken zij af geen seks te hebben voor het huwelijk. Toch vonden er tijdens de relatie op verschillende momenten seksuele handelingen plaats. Volgens de vrouw liet zij dat gebeuren omdat ze hem niet wilde teleurstellen, en verrichtte zij zelf soms ook seksuele handelingen bij hem. Nadat zij opnieuw hadden afgesproken daarmee te stoppen, begon de man haar aan te raken op momenten dat hij dacht dat zij sliep. Hij erkende dat hij toen aan haar borsten en vagina had gezeten en daarbij ook met een vinger was binnengedrongen. De vrouw verklaarde dat zij op die momenten wakker was, zich slapende hield en niet durfde te bewegen.
De officier van justitie vervolgde de man, geboren in 1991, voor verkrachting en subsidiair aanranding in de periode van 14 augustus 2019 tot en met 22 augustus 2020. Volgens de tenlastelegging had hij de vrouw gedwongen door onverwacht tegen haar aan te gaan liggen, zijn armen om haar heen te slaan, haar kleding opzij te trekken of uit te doen, haar lichaam in andere houdingen te leggen en voorbij te gaan aan haar signalen en aan hun afspraak. De officier vond haar verklaring betrouwbaar en voldoende ondersteund, en eiste zes maanden voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van twee jaar en een taakstraf van 240 uur. De vrouw vroeg als benadeelde partij € 1.210 aan materiële en € 43.400 aan immateriële schadevergoeding. De verdediging bepleitte vrijspraak.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank Noord-Nederland in Groningen behandelde de zaak op 16 september 2026. Omdat alles gebeurde vóór 1 juli 2024, toen de Wet seksuele misdrijven in werking trad, moest de rechtbank oordelen volgens het oude recht. Daarin is verkrachting of aanranding pas bewezen als de verdachte het slachtoffer heeft gedwongen, door geweld, bedreiging of een andere feitelijkheid. Die dwang moet zo zwaar zijn dat het slachtoffer zich redelijkerwijs niet kon verzetten of onttrekken. Het nieuwe begrip van seks tegen de wil, zonder dat dwang nodig is, gold toen nog niet.
Van geweld of dreiging met geweld bleek in het dossier niets. De rechtbank keek daarom naar de andere feitelijkheden zoals de officier die in de tenlastelegging had opgeschreven, en vindt die onvoldoende. De twee hadden een liefdesrelatie en sliepen vrijwillig samen in bed. Dat de man voorbijging aan haar signalen, kan niet worden vastgesteld: de vrouw verklaarde zelf dat zij deed alsof ze sliep en niet reageerde, zodat hij niet kon weten dat zij het niet wilde. Dat hij hun afspraak schond, betekent nog niet dat hij haar op het moment zelf dwong. Van de overige fysieke handelingen kan niet worden vastgesteld dat ze, voor zover ze plaatsvonden, zo zwaar waren dat daaruit dwang volgt. De rechtbank wijst er uitdrukkelijk op dat in de tenlastelegging niet staat dat de man misbruik maakte van haar vermeende slapende toestand; dat verwijt lag dus niet ter beoordeling.
Alles overziend bestaat er te veel twijfel of de man de vrouw heeft gedwongen de handelingen tegen haar wil te ondergaan. De rechtbank spreekt hem vrij van zowel verkrachting als aanranding. Omdat er geen veroordeling volgt, is de vrouw niet-ontvankelijk in haar vordering tot schadevergoeding: zij kan haar schade niet via deze strafzaak verhalen. De rechtbank veroordeelt haar in de proceskosten die de man voor zijn verweer tegen die vordering maakte, maar begroot die op nihil.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNNE:2026:90, Rechtbank Noord-Nederland, 16-01-2026, 24/2953
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBNNE:2026:91, Rechtbank Noord-Nederland, 16-01-2026, 25/3204
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2025:6427, Rechtbank Overijssel, 05-11-2025, C/08/334490 / HA ZA 25-188
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2025:6530, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 21-10-2025, 21-005476-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18.081734.25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.