Botsing met vrachtwagen bij Nieuwe Pekela: vrijspraak van schuld, alleen voorwaardelijke boete van € 500 — RBNNE:2026:4142
verkeersongeval met vrachtwagen en weigering bloedonderzoek (Wegenverkeerswet)
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte (automobilist)
Verdachte vrijgesproken van schuld aan het ongeval en van weigering van het bloedonderzoek; voor het veroorzaken van gevaar op de weg krijgt hij een voorwaardelijke geldboete van € 500 met een proeftijd van één jaar.
- Op de verkeerde weghelft belanden en botsen is op zichzelf onvoldoende voor aanmerkelijke onvoorzichtigheid als de toedracht onbekend blijft.
- Een bevel om mee te werken aan een bloedonderzoek dat al zonder toestemming en in strijd met de regels was uitgevoerd, is geen bevel in de zin van artikel 163 WVW 1994.
- Bewezen is alleen het veroorzaken van gevaar op de weg (artikel 5 WVW 1994), dat de verdachte bekende.
- Omdat veel minder bewezen is, legt de rechtbank in plaats van de geëiste taakstraf en rijontzegging een voorwaardelijke geldboete van € 500 op.
Samenvatting
Op 9 november 2024 kwam een automobilist op de N366 bij Nieuwe Pekela op de verkeerde weghelft terecht. Hij botste zonder te remmen frontaal op een tegemoetkomende vrachtwagen. De vrachtwagenchauffeur raakte bekneld en hield er lichamelijke en psychische gevolgen aan over. Ook de automobilist, een man geboren in 1993, raakte gewond. Hoe het ongeluk precies gebeurde, weet hij niet; mogelijk was hij in slaap gevallen.
Terwijl hij in het ziekenhuis onder narcose lag, werd bij hem bloed afgenomen. Op 2 december 2024, toen hij weer aanspreekbaar was, vroeg de politie hem toestemming om dat bloed te onderzoeken. Hij weigerde. Een dag later, op 3 december 2024 in Nieuw-Buinen, kreeg hij het bevel om mee te werken aan een bloedonderzoek, en ook daaraan werkte hij niet mee. Wat hij toen al wist: zijn bloed was enkele dagen na de afname per vergissing naar het ziekenhuis gestuurd en daar zonder zijn toestemming onderzocht. Bij het bevel kreeg hij zelfs de uitslag te horen.
De officier van justitie vervolgde hem voor het veroorzaken van een ongeval met letsel door aanmerkelijk onvoorzichtig rijgedrag, met als verzwarende omstandigheid dat hij niet aan het bloedonderzoek had meegewerkt. Daarnaast verweet zij hem de weigering zelf. Volgens haar had hij enige tijd op de verkeerde weghelft gereden en reed hij vermoedelijk onder invloed van drugs. Zij eiste een taakstraf van 160 uur en een rijontzegging van achttien maanden. De verdediging stelde dat in slaap vallen niet meer is dan een kort moment van onoplettendheid en dat er geen sprake was van een echte weigering, omdat het bloed al onderzocht was.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank Noord-Nederland in Groningen behandelde de zaak op 16 september 2026 en spreekt de man van beide hoofdverwijten vrij. Voor schuld aan een verkeersongeval is minimaal een aanmerkelijke mate van verwijtbare onvoorzichtigheid nodig. Het dossier biedt te weinig aanknopingspunten om vast te stellen waarom de man op de verkeerde weghelft belandde. Dat hij daar terechtkwam en met de vrachtwagen in botsing kwam, is op zichzelf niet genoeg.
Ook de weigering levert geen strafbaar feit op. Het bevel van 3 december 2024 kwam er volgens de rechtbank in feite op neer dat de man achteraf zijn goedkeuring moest geven aan het gebruik van een bloedonderzoek dat al in strijd met de wettelijke regels zonder zijn toestemming was uitgevoerd. Dat is geen bevel tot medewerking aan een onderzoek zoals de wet dat bedoelt.
Wel acht de rechtbank bewezen wat de man zelf bekende: hij volgde de rijbaan niet op normale en veilige wijze en veroorzaakte daarmee gevaar en een aanrijding met de vrachtwagen. Dat is een overtreding van het verbod om gevaar op de weg te veroorzaken, een minder zware bepaling dan het veroorzaken van een ongeval door schuld. Omdat er veel minder bewezen is dan de officier ten laste legde, kiest de rechtbank voor een andere straf dan geëist. Zij houdt er rekening mee dat het gevaar zich in een echt ongeval heeft verwezenlijkt, maar ook dat de man niet eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld en zelf letsel opliep. Een rijontzegging legt de rechtbank niet op.
De rechtbank veroordeelt de man tot een geldboete van € 500, met 5 dagen vervangende hechtenis, die geheel voorwaardelijk is met een proeftijd van één jaar. Hij hoeft de boete dus alleen te betalen als hij binnen dat jaar opnieuw een strafbaar feit pleegt.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1813, Rechtbank Den Haag, 03-02-2026, NL25.51771
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1812, Rechtbank Den Haag, 03-02-2026, NL25.51770
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1589, Rechtbank Den Haag, 30-01-2026, NL25.59773
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1264, Rechtbank Den Haag, 27-01-2026, NL25.62772
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18/395587-24
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.