Rechtbank legt 15 maanden cel en taakstraf op voor witwassen en valsheid met leaseauto's — RBNNE:2026:4755
witwassen en valsheid in geschrift bij autolease, afgedaan met procesafspraken
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
Verdachte (man uit de regio Groningen)
Verdachte veroordeeld tot 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met drie jaar proeftijd, en 240 uur taakstraf
- Verdachte gaf feitelijk leiding aan drie bedrijven die als gewoonte contant geld witwasden bij de verkoop en lease van auto's
- In het kasboek en in leasecontracten stonden onjuiste gegevens over contante betalingen, aanbetalingen en welk bedrijf lessor was
- OM en verdediging sloten procesafspraken over bewezenverklaring en strafeis; de rechtbank toetste die aan artikel 6 EVRM en de artikelen 348 en 350 Sv
- De rechtbank volgde de afspraken: 15 maanden cel (waarvan 12 voorwaardelijk, drie jaar proeftijd) en 240 uur taakstraf
Samenvatting
Een man uit de regio Groningen gaf leiding aan drie autoleasebedrijven die in 2022 en 2023 grote bedragen aan contant geld aannamen van klanten. Dat geld was afkomstig uit misdrijf, en de bedrijven deden alsof dat niet zo was. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelt hem daarvoor tot een gevangenisstraf van 15 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, en een taakstraf van 240 uur.
De zaak draaide om auto's die werden verkocht of geleased aan particulieren. In acht dossiers namen de drie bedrijven contante bedragen aan, bijvoorbeeld € 48.485 van een klant die twee Volkswagen Polo's leasede en € 42.175 van een klant met een Audi Q8, naast een aanbetaling van € 45.000. In totaal gaat het om tonnen aan contant geld. Volgens de rechtbank was het geld geheel of gedeeltelijk afkomstig uit misdrijf. De bedrijven en hun mededaders wisten dat, en maakten van het witwassen een gewoonte. De verdachte gaf daar opdracht toe en stuurde het feitelijk aan.
Ook het papierwerk klopte niet. In het kasboek van de bedrijven stonden lagere ontvangsten dan er in werkelijkheid contant binnenkwamen: een klant betaalde op 15 april 2022 € 12.400, maar in het kasboek stond € 9.000 op die dag en € 3.000 op 9 mei 2022. In de leasecontracten, mantelovereenkomsten en eigendomsvoorbehouden stond bovendien ten onrechte dat klanten per automatische incasso of giraal betaalden, dat er geen aanbetalingen waren, en dat het contract met een ander bedrijf uit de groep was gesloten dan in werkelijkheid. De rechtbank rekent dat aan de verdachte toe als medeplegen van feitelijk leidinggeven aan valsheid in geschrift.
De zaak is bijzonder omdat het Openbaar Ministerie en de verdediging vooraf procesafspraken maakten, vastgelegd in een overeenkomst van 14 september 2026. Daarin kwamen zij overeen over de bewezenverklaring en de strafeis. De verdachte voerde geen verweer, trok onderzoekswensen in en zag af van hoger beroep als de rechtbank de afspraken zou volgen. De rechtbank toetste eerst of de verdachte dit vrijwillig en met kennis van zaken deed, en bevestigde dat. Daarna keek zij zelf naar het bewijs en de straf, omdat zij haar eigen verantwoordelijkheid niet uit handen geeft.
De rechtbank vindt het bewijs in het dossier voldoende en acht de feiten 1 primair, 2 en 3 primair bewezen. De subsidiaire tenlasteleggingen vallen daarmee af. De straf staat volgens de rechtbank in redelijke verhouding tot de ernst van de zaak, mede door de voordelen van een afdoening met procesafspraken. De verdachte krijgt 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar, en een taakstraf van 240 uur. Voert hij de taakstraf niet naar behoren uit, dan volgt vier maanden vervangende hechtenis.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNNE:2025:4786, Rechtbank Noord-Nederland, 24-11-2025, 18.008299.25
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBOVE:2025:5568, Rechtbank Overijssel, 15-09-2025, 84.078895.23 (P)
Rechtbank Overijssel · Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:4735, Rechtbank Noord-Holland, 04-03-2025, 15/036351-22; 81/294627-22 (ttz gev.) (P)
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:1802, Rechtbank Noord-Holland, 21-02-2025, 15/340187-24 en 05/110827-22 (tul)
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18.233886.26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen verkocht en leaste auto's en nam daarvoor tussen mei 2020 en september 2023 grote contante bedragen aan. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000 en daarnaast € 42.175 contant voor een Audi Q8. Bij een ander ging het om € 48.485 contant voor twee Volkswagen Polo's. Volgens de rechtbank wisten de bestuurders en medeverdachten dat dit geld uit misdrijf afkomstig was. In totaal gaat het om acht verkoop- of leasedossiers met contante betalingen van tienduizenden euro's. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde het bedrijf voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. De zaak werd afgedaan op basis van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Zulke afspraken houden in dat beide partijen vooraf overeenkomen wat een passende uitkomst is. Het bedrijf zag af van bewijsverweren en van hoger beroep. Het openbaar ministerie eiste in ruil daarvoor een geldboete van € 45.000. Die afspraken zijn op 14 september 2026 vastgelegd in een door beide partijen ondertekende overeenkomst. Het bedrijf verklaarde betalingsbereid te zijn en stemde in met het aanwenden van € 16.745 aan in beslag genomen contant geld voor de boete. Verder zou het uiterlijk 1 oktober 2026 € 8.255 als zekerheid betalen. Het restant van € 20.000 zou in twaalf termijnen binnen een jaar na het onherroepelijk worden van het vonnis worden voldaan. De rechtbank toetste eerst of het bedrijf vrijwillig had ingestemd. Dat deed zij aan de hand van de eisen die artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (het recht op een eerlijk proces) stelt, zoals de Hoge Raad die in 2022 heeft uitgelegd. Op de zitting van 20 oktober 2026 bespraken de rechters met beide bestuurders de totstandkoming, de inhoud en de gevolgen van de afspraken. De bestuurders werden bijgestaan door hun advocaat. Zij verklaarden dat zij begrepen wat het betekende om af te zien van verweren en van hoger beroep. De rechtbank oordeelde dat het bedrijf bewust en op basis van voldoende informatie had ingestemd. De afspraken konden daarom bij de beoordeling worden betrokken. Wel benadrukte de rechtbank dat zij zelf verantwoordelijk blijft voor de toetsing aan de wet en dat zij de afgesproken uitkomst op redelijkheid zou beoordelen. Op het bewijs oordeelde de rechtbank dat de afgesproken bewezenverklaring voldoende steun vond in het dossier. Bewezen verklaard werd dat het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, gewoontewitwassen heeft gepleegd. Daarnaast is bewezen dat het in een kasboek valselijk bedragen heeft vermeld die niet overeenkwamen met wat werkelijk was ontvangen. Zo stond voor een klant € 9.000 op 15 april 2022 en € 3.000 op 9 mei 2022 genoteerd, terwijl in werkelijkheid op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen. Voor een andere klant stond € 8.900 genoteerd terwijl € 11.460 was ontvangen. Voor een derde klant stond € 9.000 genoteerd terwijl € 10.400 was ontvangen. Van het meer of anders ten laste gelegde sprak de rechtbank het bedrijf vrij. Bij de straf woog de rechtbank de aard en ernst van de feiten, de omstandigheden en de justitiële documentatie mee. Zij vond de voorgestelde boete in redelijke verhouding staan tot de ernst van de zaak, mede vanwege de voordelen van afdoening met procesafspraken. De rechtbank legde het bedrijf een geldboete van € 45.000 op, precies zoals afgesproken en geëist.
Twee medewerkers van een bedrijf in Emmer-Compascuum laadden in de ochtenduren, voordat het magazijn openging, pallets met materiaal op de aanhangwagen van een buitenstaander. Een van hen, een logistiek medewerker, is door de rechtbank Noord-Nederland veroordeeld voor medeplegen van verduistering in dienstbetrekking. Het gaat om goederen van zijn werkgever, waaronder een matrijs, sterilisatie trays, dakisolatie, een pomp en metaal. Het bedrijf bouwde op dat moment een productietak af. De verdachte en zijn direct leidinggevende (medeverdachte) waren bij dat afbouwtraject betrokken en mochten goederen laden en lossen, maar alleen volgens de afgesproken procedures. Bij uitgifte hoorde een gecontroleerde pakbon, en wie overtollige spullen voor eigen gebruik wilde meenemen, moest schriftelijk toestemming vragen aan de plantmanager. Op camerabeelden is te zien dat de verdachte op 26 maart, 4 april, 8 april, 9 april en 11 april 2024 goederen op de aanhangwagen van een derde laadde, steeds vroeg in de ochtend. Zijn leidinggevende deed dat op 11 april samen met hem. Een werknemer die op 11 april naar het bedrijf reed, herkende de goederen op de aanhanger van een passerende auto en dat leidde tot de aangifte. De verdachte ontkende opzet en zei te goeder trouw te hebben gehandeld. Zijn raadsvrouw wees op de context van het werk: de frequentie van de uitgiftes, de tijdstippen en de ontbrekende pakbonnen zouden daar onvoldoende voor zijn. De rechtbank volgde dat niet. De verdachte kende de werkwijze en liet de waarborgen elke keer na, terwijl het om goederen van veel waarde ging. Op 8 april begon hij al goederen naar buiten te rijden voordat de afnemer was aangekomen, wat volgens de rechtbank wijst op afstemming vooraf. De afnemer verklaarde bovendien dat hij door de leidinggevende was benaderd en geld naar die leidinggevende en een andere man overmaakte. Zijn verklaring noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Omdat de verdachte en zijn leidinggevende nauw samenwerkten en samen laadden, is ook het medeplegen bewezen. De tenlastelegging noemde een waarde van ongeveer € 400.000 en ook RVS karren, autoclaafkleppen en machineonderdelen. Dat is niet bewezen. De rechtbank kan uit het dossier niet afleiden wat de omvang en waarde van de goederen is, en op de camerabeelden is niet te zien dat het om die specifieke onderdelen gaat, omdat een deel in kratten of zwart plastic zat. Daarvoor volgt vrijspraak. De officier van justitie eiste 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, uitgaande van het oriëntatiepunt voor fraude bij een benadelingsbedrag van € 250.000 tot € 500.000. Omdat dat bedrag niet vaststaat, past de rechtbank een lagere categorie toe, die van € 10.000 tot € 70.000. Daarbij hoort een gevangenisstraf van twee tot vijf maanden of een taakstraf. De reclassering zag weinig problemen bij de verdachte en geen aanknopingspunten voor toezicht. De rechtbank legt een taakstraf van 180 uur op, met drie maanden vervangende hechtenis bij het niet verrichten ervan. Daarnaast volgt een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden met een proeftijd van twee jaar, zonder bijzondere voorwaarden, omdat de man nog in de logistiek werkt. De benadeelde partij, het bestolen bedrijf, vorderde € 398.814 aan materiële schade en € 12.026 aan proceskosten. De rechtbank vindt aannemelijk dat er schade is, maar kan de hoogte niet beoordelen. Die was gemotiveerd betwist en niet met bewijsstukken onderbouwd, en uitstel om dat alsnog te doen zou het strafproces onevenredig belasten. De vordering is niet-ontvankelijk verklaard en kan bij de burgerlijke rechter worden ingediend.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.
Tussen 18 maart en 11 april 2024 reed bij een bedrijf in Emmer-Compascuum telkens een auto met aanhanger het terrein op, vaak voor zessen 's ochtends, voordat het magazijn open was. Op de aanhanger belandden onder meer een matrijs, sterilisatietrays, dakisolatie, een pomp en metaal. De goederen waren van de werkgever van een man die de leiding had over de ontmanteling van een van de bedrijfshallen. Samen met een collega gaf hij ze uit aan de bestuurder van de auto. De man was leidinggevende van de collega en kende het werkproces goed. Voor elke uitgifte van goederen moest een pakbon worden overgelegd en getekend, een levering moest worden gecontroleerd en in het systeem worden geregistreerd. Dat gebeurde niet, terwijl het steeds om goederen van veel waarde ging. Camerabeelden laten zien dat hij op 11 april 2024 samen met zijn collega met een heftruck goederen op de aanhanger laadde. Ook zette hij op 18 maart 2024 een doos met onbekende inhoud in de auto. De collega laadde op 26 maart en op 4, 8 en 9 april 2024 pallets met isolatiemateriaal, een pomp en andere goederen. De bestuurder van de auto verklaarde bij de politie dat de verdachte hem had gebeld en benaderd om goederen te komen halen, en dat hij geld overmaakte naar de verdachte en 'die andere jongen'. De verdachte ontkende en zei de man niet te kennen. De rechtbank vond dat ongeloofwaardig, onder meer omdat de collega op 8 april al voor zessen begon met het naar buiten rijden van goederen, nog voordat de bestuurder was gearriveerd. Daaruit leidde de rechtbank af dat er vooraf afstemming moest zijn geweest. De verdediging had vrijspraak bepleit, omdat niet zou vast te stellen zijn welke goederen er waren weggenomen en omdat verdachte maar op twee dagen op de locatie zou zijn geweest. De rechtbank volgde dat niet. Volgens haar werkten de verdachte en zijn collega nauw en bewust samen, zodat er sprake was van medeplegen van verduistering in dienstbetrekking, meermalen gepleegd. Van een deel van de tenlastelegging sprak de rechtbank de man vrij. Het openbaar ministerie had een waarde van ongeveer € 400.000 ten laste gelegd, maar de rechtbank kon op basis van het dossier niet vaststellen wat de omvang en de waarde van de goederen was. Ook kon niet worden vastgesteld dat op de aanhanger RVS karren, autoclaafkleppen of machineonderdelen lagen, omdat een deel van de goederen in kratten of zwart plastic zat. De officier van justitie eiste 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, op basis van de landelijke oriëntatiepunten voor een benadelingsbedrag tussen € 250.000 en € 500.000. Omdat de rechtbank die waarde niet bewezen achtte, koos zij een lagere categorie: bij een bedrag van € 10.000 tot € 70.000 past volgens het oriëntatiepunt twee tot vijf maanden cel of een taakstraf. Zwaarder woog dat de man op geraffineerde wijze het vertrouwen van zijn werkgever misbruikte, veel schade veroorzaakte en geen openheid van zaken gaf. De reclassering schetste een man met een stabiel gezin, vast werk en geen schulden, maar kon door zijn ontkenning het recidiverisico niet inschatten. De rechtbank veroordeelde de man tot een taakstraf van 180 uur, met drie maanden vervangende hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast kreeg hij een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden met een proeftijd van twee jaar, omdat hij nog in de logistiek werkt. Bijzondere voorwaarden kwamen er niet. De werkgever vorderde als benadeelde partij € 398.814 aan materiële schade en € 12.026 aan proceskosten. De rechtbank verklaarde die vordering niet-ontvankelijk, omdat de hoogte van de schade was betwist en niet met bewijsstukken was onderbouwd. Uitstel om dat alsnog te doen zou het strafproces te zwaar belasten. De werkgever kan de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen.