ECLI:NL:RBNNE:2026:4777, Rechtbank Noord-Nederland, 11-11-2026, C/19/154598 / HA ZA 25-203 — RBNNE:2026:4777
Samenvatting
Uitleg testament. Som ineens.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Civiel Recht; Personen- En FamilierechtZaaknummer
C/19/154598 / HA ZA 25-203
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een zevenjarige jongen uit Groningen is ernstig getraumatiseerd. Hij is volgens eerdere beschikkingen langdurig blootgesteld aan extreem geweld, mishandeling en verwaarlozing in de woning van zijn moeder, onder meer in een kelder waar hij en een meisje, de dochter van een vriendin van de moeder, werden opgesloten. Zijn vader vraagt de rechtbank om hem met het ouderlijk gezag te belasten en om een omgangsregeling: elk weekend van vrijdag na school tot zondag 18.00 uur en de helft van de vakanties en feestdagen. Hij wil daarnaast een voorlopige voorziening. De rechtbank kan daar nu niet over beslissen en wil eerst deskundigen en de Raad voor de Kinderbescherming laten onderzoeken. Het kind is sinds 4 mei 2026 uit huis geplaatst in een gezinshuis. Het gezag van de moeder is eerst geschorst en daarna beëindigd, waarna de jongen onder voogdij van Stichting Jeugdbescherming Noord kwam. De moeder zit in detentie en het strafrechtelijk onderzoek richt zich op haar rol. Naar de rol van de vader is geen onderzoek gedaan. Het Openbaar Ministerie heeft besloten dat vooralsnog niet te doen. In verslagen van gezinshuisouders, begeleiders en de voogd staat wat de jongen over zijn vader heeft verteld. Volgens die verslagen wist de vader dat de kinderen in de kelder werden opgesloten, kwam hij daar kijken, bracht hij het slot op de kelderdeur aan en sloeg hij het kind. Die uitspraken zijn niet altijd eenduidig. Op 1 september 2026 zei de jongen dat zijn vader niet slaat, een paar dagen later zei hij van wel. Ook vertelde hij dat de kelder overdag niet op slot was. De vader wijst op die inconsistenties. De jeugdbeschermingsinstelling gebruikt de verklaringen juist voor haar verweer, maar acht aangifte niet opportuun. De rechter volgt geen van beide partijen in de manier waarop zij de verklaringen beoordelen. De rechter overweegt dat het ontbreken van een eenduidig verhaal op zichzelf niet betekent dat de verteld feiten onjuist zijn. Hij verwijst naar wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat jonge, getraumatiseerde kinderen vaak in fragmenten en geleidelijk vertellen. Of de verklaringen betrouwbaar zijn, kan een jurist niet beoordelen. Daarvoor is specifieke deskundigheid nodig. De rechter is daarom voornemens een hoogleraar orthopedagogiek te benoemen. Die moet onder meer onderzoeken wat bij een kind van zeven mag worden verwacht, hoe de verklaringen tot stand zijn gekomen en bevraagd, en welke alternatieve verklaringen denkbaar zijn. Ook het beschermend vermogen van de vader is onvoldoende in beeld. Hij vertelde de Raad dat hij geen beperkingen zag in de opvoeding door de moeder en hield er rekening mee dat de jongen na haar detentie naar haar zou terugkeren. Later zei hij zich bijna niet te kunnen voorstellen dat hij signalen heeft gemist. Daarom wil de rechter een psychiater en een klinisch psycholoog laten onderzoeken of er bij de vader sprake is van psychopathologie of persoonlijkheidskenmerken die zijn opvoedvaardigheden beïnvloeden. Het gaat daarbij ook om zijn vermogen om de ernst van wat zijn zoon heeft meegemaakt te erkennen en diens belangen voorop te stellen. De rechter benadrukt dat dit onderzoek niet bedoeld is om de vader iets te verwijten. Het is toekomstgericht en kan ook in zijn voordeel uitvallen. De vader heeft toegezegd mee te werken. Daarnaast vraagt de rechter de Raad voor de Kinderbescherming om onderzoek en advies, omdat de jeugdbeschermingsinstelling zelf partij is. De opvoedsituatie bij de vader is nooit onderzocht, en de weekenden roepen vragen op: de jongen vertelde dat hij daar pas midden in de nacht naar bed ging en laat in de avond verbleef op een plek waar volwassenen alcohol dronken. Verder is onduidelijk wat de jongen aankan. Rond de omgangsmomenten raakte hij steeds meer ontregeld, met lichamelijke klachten, agressie en het openkrabben van zijn huid. Na de opschorting van het contact op 18 september 2026 namen die klachten duidelijk af. Zijn traumabehandeling is pas eind september begonnen, en er is geen actueel beeld van het contact tussen vader en zoon. Ook de Raad vond het te vroeg voor concrete beslissingen. De rechter wil verder dat de onderzoeken het kind zo min mogelijk belasten en hem alleen spreken als zijn behandelaar dat verantwoord vindt. De rechtbank verwijst de zaak naar de rol van 14 december 2026, zodat de vader en de jeugdbeschermingsinstelling zich bij akte kunnen uitlaten over de te benoemen deskundigen en de vragen aan hen en de Raad. Iedere verdere beslissing, ook over de voorlopige regeling, houdt de rechter aan.
Twee ouders uit het noorden van het land kwamen er niet uit over hun drie kinderen, geboren in 2019, 2020 en 2022. Na het einde van hun relatie verhuisde de moeder in de zomer van 2025 met de kinderen naar een plaats ver van de woonplaats van de vader. Beide ouders hadden daarvoor op 4 juli 2025 een toestemmingsverklaring ondertekend. De ouders hebben samen het gezag over de kinderen, en die wonen bij de moeder. De vader wilde dat de moeder met de kinderen terugverhuist naar een woning binnen 20 kilometer van het voormalige gezamenlijke huis, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag. Hij stelde dat hij zijn toestemming had gegeven onder voorwaarden: hij zou de kinderen vaker zien, vakanties zouden vooraf worden afgestemd, de moeder zou zich aan de haal- en brengregeling houden en hij zou geen financiële gevolgen van de verhuizing ondervinden. Daarom deed hij een beroep op dwaling, een onjuiste voorstelling van zaken bij het geven van de toestemming. De moeder betwistte dat er voorwaarden waren afgesproken. De rechtbank vond het beroep op dwaling onvoldoende onderbouwd. De moeder had met WhatsApp-berichten aannemelijk gemaakt dat de vader de kinderen zag op de weekenden die hij zelf aangaf. In de toestemmingsverklaring stond bovendien dat aanvullende afspraken over vakanties, reiskosten en communicatie desgewenst in een apart document of ouderschapsplan konden worden vastgelegd, en dat is niet gebeurd. Ook zag de rechtbank geen reden om in het belang van de kinderen een terugverhuizing te bevelen. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde hetzelfde: de grote afstand belemmert het contact met de vader, maar het is begrijpelijk dat de moeder naar haar netwerk in het noorden is verhuisd. De Raad raadde de vader aan te overwegen zelf dichter bij de kinderen te gaan wonen. Over de omgang vroeg de moeder om één weekend per maand en de vader om twee of drie weekenden. De rechtbank koos een tussenweg: de kinderen gaan één weekend per maand van vrijdag na school tot zondag 14.30 uur naar de vader. Bij schoolvakanties van één week verblijven zij vier doordeweekse dagen bij hem. Vakanties van twee weken of langer en de feestdagen worden bij helfte en in onderling overleg verdeeld. Twee of drie weekenden per maand vond de rechtbank te belastend, omdat de kinderen dan lang in de auto moeten zitten. Over de reiskosten voor het halen en brengen oordeelde de rechtbank dat vervoer en de kosten daarvan een gedeelde ouderlijke verantwoordelijkheid zijn. De vader kon zijn stelling dat de moeder die kosten zou dragen niet bewijzen. De moeder brengt en haalt de kinderen, en de reiskosten laat de rechtbank bij de kinderalimentatie buiten beschouwing, zodat ze bij helfte worden gedragen. Bij de kinderalimentatie rekende de rechtbank met de cijfers van 2024, omdat de vader zijn gegevens over 2025 niet volledig had overgelegd. De behoefte van de kinderen kwam uit op € 1.805 per maand, na indexering naar 2026. De vader heeft een eigen onderneming, en voor zijn draagkracht is inzage in de jaarstukken van de afgelopen jaren nodig. Die gaf hij niet, ondanks herhaalde verzoeken. Hij legde alleen een fiscaal rapport over 2024, een aanslag over 2025 en een inkomensverklaring over 2025 over. Daardoor kon de rechtbank zijn draagkracht niet berekenen en had hij niet onderbouwd dat hij het gevraagde bedrag niet kan betalen. Zijn aanbod om op de zitting alsnog stukken in te dienen kwam te laat. De rechtbank bepaalde dat de vader met ingang van 24 december 2025, de dag waarop het verzoekschrift binnenkwam, € 1.112 per maand betaalt voor de drie kinderen samen, steeds bij vooruitbetaling. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en al het meer of anders verzochte is afgewezen. Het verzoek van de moeder om hem ook de inkomensgegevens van haar werk te laten overleggen is niet apart beslist. De rechtbank wees het verzoek over de zomervakantie van 2026 af, omdat partijen daar geen belang meer bij hadden.
Een vader uit Nederland die met zijn twee kinderen uit Afghanistan is gekomen, kreeg geen reisdocument voor hen aangevraagd. De kinderen zijn geboren in 2013 en 2014 en hebben alleen de Afghaanse nationaliteit. Ze beschikken niet meer over een geldig reisdocument. De gemeente waar de vader woont ging ervan uit dat hij het gezag deelt met zijn Afghaanse ex-vrouw en dat haar toestemming dus nodig was. Zij heeft sinds 2016 geen contact meer met het gezin en haar verblijfplaats is onbekend. De vader vroeg de kinderrechter in Groningen om vervangende toestemming. Hij vindt een reisdocument praktisch noodzakelijk voor zijn kinderen en ook sociaal van belang, bijvoorbeeld voor schoolreizen naar het buitenland. De moeder is behoorlijk opgeroepen voor de zitting, maar niet verschenen. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde het verzoek hoe dan ook toe te wijzen, omdat de kinderen zich in de Nederlandse samenleving moeten kunnen legitimeren. Ook Vluchtelingenwerk was bij de zitting aanwezig. De kinderrechter deelt het standpunt van de gemeente niet. De ouders zijn in Afghanistan getrouwd en daar ook gescheiden. Uit de Afghaanse uitspraak over de echtscheiding blijkt niet dat een gezagsregeling is getroffen. Volgens het Afghaanse recht, dat hier van toepassing is, had de vader daardoor al het alleenzeggenschap over de kinderen voordat zij naar Nederland kwamen. Strikt genomen heeft hij dus geen toestemming van de moeder nodig. Toch geeft de rechter die toestemming alsnog, om zeker te stellen dat er nu daadwerkelijk een reisdocument wordt afgegeven. De toestemming geldt voor de aanvraag van een reisdocument op grond van artikel 34 van de Paspoortwet. Omdat beide kinderen de Afghaanse nationaliteit hebben, kan dat een reisdocument voor vluchtelingen of een reisdocument voor vreemdelingen zijn. De rechter wijst op het belang van een identiteitsbewijs. In de zorg geldt de identificatieplicht vanaf de geboorte, dus ook een huisarts, apotheek of ziekenhuis kan er om vragen. In het openbaar vervoer geldt ze vanaf twaalf jaar in specifieke situaties, en voor andere overtredingen vanaf veertien jaar. Voor reizen naar het buitenland heeft ieder kind een eigen paspoort of identiteitskaart nodig, want bijschrijven op het paspoort van een ouder kan niet meer. De kinderrechter van de rechtbank Noord-Nederland verleent daarom vervangende toestemming voor het aanvragen van een reisdocument voor beide kinderen. De beschikking is op dit punt uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat ze meteen kan worden gebruikt. Wat meer of anders is verzocht, wijst de rechter af.