Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2026:4815Civiel Recht; Arbeidsrecht

ECLI:NL:RBNNE:2026:4815, Rechtbank Noord-Nederland, 04-11-2026, K/4303/12348346 — RBNNE:2026:4815

Samenvatting

Ontslag op staande voet vanwege het vermeende verstrekken van twee mobiele accu’s aan de contactpersoon van een opdrachtgever van werkgever, met de bedoeling om deze niet te factureren. Vernietiging van het ontslag op staande voet, omdat de dringende reden niet kan worden vastgesteld. Tegenverzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst wordt toegwezen op grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Werkgever wordt veroordeeld tot betaling van de transitievergoeding en uitbetaling van resterende verlofuren.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

K/4303/12348346

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNNE:2026:4439
Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBNNE:2026:3990
Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter veroordeelt Love in a Box tot betaling achterstallig salaris

Een voormalig marketingmedewerkster van het bedrijf Love in a Box krijgt alsnog haar achterstallige salaris uitbetaald. De kantonrechter van de rechtbank Noord-Nederland heeft in kort geding de volledige loonvordering van € 15.586,98 toegewezen, plus een extra verhoging wegens de te late betaling. De vrouw trad in september 2025 voor een jaar in dienst bij Love in a Box als medewerker marketing en business development, tegen een salaris van € 2.340 bruto per maand. Vanaf januari 2026 bleef de betaling van haar salaris echter uit. Ook nadat zij het bedrijf in juli 2026 per brief had aangemaand het achterstallige loon te betalen, gebeurde dat niet. Op 1 augustus 2026 trad zij bij een andere werkgever in dienst, maar het salaris over de periode januari tot en met juli bleef zij van Love in a Box tegoed. Omdat zij voor haar levensonderhoud geld had moeten lenen van derden, spande zij een kort geding aan om het geld snel te kunnen innen, in plaats van de langere gewone procedure af te wachten. In kort geding beoordeelt de rechter niet uitgebreid alle bewijs, maar wel of iemand zo veel spoed heeft dat niet op een gewone procedure kan worden gewacht, en hoe waarschijnlijk het is dat de vordering ook in een normale procedure zou worden toegewezen. De kantonrechter oordeelde dat de vrouw dat spoedeisende belang had, mede omdat zij al geld had moeten lenen om rond te kunnen komen. Love in a Box betwistte niet dat de vrouw recht had op het volledige bedrag van € 15.586,98 netto aan salaris en overige vergoedingen over de betreffende maanden. Het bedrijf voerde aan dat het al langere tijd te maken heeft met geldkrapte en nog geen ruimte had gevonden om de achterstallige betaling te doen, en stelde een betalingsregeling voor. De kantonrechter oordeelde echter dat geldgebrek een werkgever niet ontslaat van de verplichting om loon te betalen, en wees de volledige vordering toe. Voor het treffen van een betalingsregeling verwees de rechter het bedrijf naar de gemachtigde van de vrouw, die op de zitting had aangegeven dat een regeling onder waarborg van dit vonnis tot de mogelijkheden behoort. Omdat het salaris niet op tijd was betaald, kende de kantonrechter ook de door de wet voorziene verhoging van 50 procent over het achterstallige bedrag toe. Deze verhoging dient als extra prikkel voor werkgevers om loon op tijd te betalen. Love in a Box werd bovendien, als de partij die in het ongelijk is gesteld, veroordeeld in de proceskosten van de vrouw, in totaal € 1.102. Omdat de vrouw op basis van gesubsidieerde rechtsbijstand procedeerde, hoefde het bedrijf niet ook nog de kosten van de deurwaarder voor de dagvaarding en de betekening te vergoeden. De kantonrechter veroordeelt Love in a Box tot betaling van € 15.586,98 netto, vermeerderd met de wettelijke verhoging van 50 procent, en verklaart het vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter wijst verzoek arbeidsdeskundige in opleiding tegen UWV af

Een arbeidsdeskundige in opleiding spande een kort geding aan tegen zijn werkgever UWV, nadat die hem niet langer tot zijn werk toeliet en zijn opleiding stopzette. Hij eiste dat de kantonrechter in Leeuwarden UWV zou dwingen hem binnen 48 uur weer toegang te geven tot zijn werkplek en digitale werkomgeving, op straffe van een dwangsom. De man was in september 2025 bij UWV in dienst getreden voor een jaar, in opleiding tot arbeidsdeskundige onder begeleiding van een praktijkopleider. Al snel ontstonden er spanningen: hij vond dat zijn praktijkopleider, die destijds in een rouwproces zat, de begeleiding niet goed kon dragen, en dat hun opleidingsstijlen niet bij elkaar pasten. Hij besprak dit met verschillende andere leidinggevenden, maar volgens UWV onvoldoende met de praktijkopleider zelf. Na een reeks gesprekken werd de samenwerking met de praktijkopleider in december 2025 beëindigd. Begin januari 2026 liet zijn manager weten dat zij, na de gebeurtenissen van de voorgaande weken, tot de conclusie was gekomen dat hij en UWV geen goede match waren wat betreft houding, gedrag en communicatie, en dat zij daarom besloot zijn opleiding te beëindigen. Hem werd de keuze voorgelegd tussen het zoeken van ander werk binnen UWV tot het einde van zijn tijdelijke contract, of een beëindiging van het dienstverband met wederzijds goedvinden. Een interne klacht die hij daarover indiende, werd door de geschillencommissie van UWV ongegrond verklaard, een oordeel dat de directeur HRM overnam. Ook een voorstel van UWV om de opleidingskosten te vergoeden als hij de opleiding via een andere aanbieder zou volgen, en een aanbod om tot het einde van zijn contract ander werk te doen in Groningen, wees hij van de hand. De kantonrechter stelde voorop dat een werkgever een werknemer in beginsel de kans moet geven om zijn werk te doen, en dat een schorsing of non-actiefstelling een ingrijpende maatregel is die ook naar buiten toe zichtbaar is en schade kan berokkenen, bijvoorbeeld bij een latere sollicitatie. Alleen een voldoende zwaarwegende reden rechtvaardigt een uitzondering op dat uitgangspunt. De rechter vond dat UWV zijn besluit om de opleiding te beëindigen onvoldoende had toegelicht op het moment dat het werd genomen. De concrete verwijten, dat hij afspraken niet zou zijn nagekomen en onvoldoende op zijn eigen gedrag zou hebben gereflecteerd, werden pas achteraf, in de gesprekken van 8 en 15 januari 2026, expliciet aan hem uitgelegd, terwijl het besluit toen al vaststond. De rechter kon zich voorstellen dat de man dit als een onvoldoende onderbouwde beslissing ervoer. Die constatering leidde echter niet tot toewijzing van zijn vordering. De kantonrechter moest de belangen van beide partijen afwegen, en die afweging viel in het voordeel van UWV uit. Doorslaggevend was dat zijn tijdelijke arbeidsovereenkomst toch al op 31 augustus 2026 van rechtswege zou eindigen, zodat hervatting van zijn werk en opleiding nog maar voor zeer korte tijd mogelijk zou zijn en hij zijn opleiding sowieso niet meer zou kunnen afronden. Ook woog mee dat hij het aanbod voor ander werk in Groningen en het voorstel om de opleiding elders af te ronden had afgewezen, en dat hij tijdens de zitting had verklaard dat het hem vooral ging om genoegdoening voor het onrecht dat hem naar zijn gevoel was aangedaan. De kantonrechter wees de gevorderde wedertewerkstelling daarom af en veroordeelde de man in de proceskosten van UWV, begroot op € 1.009.

Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Directeur van Stichting Veiligheidszorg Drenthe ontslagen wegens privéfraude op kosten van de werkgever

De directeur van Stichting Veiligheidszorg Drenthe (VZD) in Emmen verliest zijn baan na bijna dertig jaar dienst. De kantonrechter in Assen heeft zijn arbeidsovereenkomst ontbonden wegens ernstige wanprestatie. De directeur gebruikte zijn positie om privévoordelen te behalen ten koste van de stichting, waarvoor hij betaalde. Aanleiding voor het onderzoek waren meldingen van twee medewerkers van VZD. De stichting schakelde onderzoeksbureau Berenschot in, dat 28 mogelijke misstanden onderzocht. Voor de meeste misstanden gold dat ze op zichzelf of in samenhang geen ernstige tekortkoming opleverden, mede doordat de directeur decennialang grote vrijheid had gekregen om te ondernemen, wat het bestuur oogluikend toestond en soms aanmoedigde. Drie zaken lagen gevoeliger: het privégebruik van 70 vierkante meter opslagruimte die VZD huurde, privéklussen uitgevoerd door medewerkers van een bedrijf dat aan VZD was verbonden, en privékosten van installatiebedrijf Unica die via VZD werden betaald. In een eerdere tussenbeschikking oordeelde de kantonrechter dat die drie zaken samen nog onvoldoende zwaar waren voor ontbinding. De doorslag gaven twee andere kwesties. De kantonrechter achtte het voorshands bewezen dat de directeur zijn privéverbouwing had laten betalen door VZD, voor een bedrag van € 11.134,35. Ook werd vastgesteld dat hij bij de inruil van twee bedrijfsauto's van VZD een privévoordeel van € 5.000,00 had behaald, door de inruilwaarde van zijn eigen auto te laten opplussen ten koste van de inruilopbrengst voor de bedrijfsauto's. De directeur mocht tegenbewijs leveren. Hij liet een getuige horen, de autohandelaar die de transacties uitvoerde, maar diens verklaring riep meer vragen op dan ze beantwoordde. Zo klopte de door hem gestelde tikfout rekenkundig niet, en had hij de Citroën Cactus van de schoonzoon van de directeur daarna voor aanzienlijk minder aangeboden dan hij beweerde ervoor te hebben betaald. Ook de bezoeknotitie van een bouwtechnisch bureau over de privéverbouwing overtuigde de kantonrechter niet: die was achteraf opgesteld en zei niets over de concrete facturen die VZD had betaald. Met het tegenbewijs niet geleverd stond vast dat de directeur ernstig toerekenbaar tekort was geschoten. De kantonrechter verbond hieraan de conclusie dat de arbeidsovereenkomst moest worden ontbonden, zonder rekening te houden met de opzegtermijn van vier maanden. Het feit dat de directeur bijna dertig jaar in dienst was en nog slechts enkele maanden van zijn pensioen verwijderd was, deed hieraan onvoldoende af. De directeur heeft ook geen recht op een transitievergoeding. De kantonrechter bepaalde dat het ernstig verwijtbare karakter van zijn handelen dit uitsluit. Zijn tegenverzoeken, waaronder een verzoek om een billijke vergoeding, werden allemaal afgewezen. VZD kreeg een groot deel van haar schadevergoedingen toegewezen: € 10.000,00 voor gederfde huurinkomsten vanwege de privéopslag, € 5.000,00 voor de gederfde inruilwaarde van de bedrijfsauto's, € 11.134,35 voor de privéverbouwing, € 388,41 voor een ten onrechte via VZD betaalde Unica-factuur en € 43.500,00 exclusief btw voor de onderzoekskosten van Berenschot. Verder moet de directeur de salariskosten van de waarnemend directeur vergoeden over de periode maart tot en met oktober 2025, berekend op basis van zijn eigen salaris van € 8.244,98 bruto per maand. De kosten voor een externe woordvoerder en de gevorderde werkelijke advocaatkosten werden afgewezen. Voor overige schade wordt de zaak verwezen naar een schadestaatprocedure.

Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht