Rechtbank veroordeelt TikTok-influencer (19) voor seks met meisje van 15, hoofdzakelijk voorwaardelijk — RBNNE:2026:4845
seksueel binnendringen van een kind van 12 tot 16 jaar
Eiser / verzoeker
Openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
Verdachte (19-jarige TikTok-influencer)
Verdachte veroordeeld tot 180 dagen gevangenisstraf waarvan 179 voorwaardelijk, 240 uur taakstraf en € 12.500 schadevergoeding
- De rechtbank sprak de verdachte vrij van vaginale penetratie met de penis, omdat de zwangerschap en de forensische aanwijzingen dat niet buiten redelijke twijfel bewezen.
- Het beroep op de strafuitsluitingsgrond van artikel 248, derde lid, Sr (seks tussen leeftijdsgenoten) faalt: vier jaar leeftijdsverschil is niet meer gering en de influencer had overwicht op het meisje.
- De rechtbank ging uit van vrijwillig contact, maar kwalificeerde het feit toch als verkrachting van een kind van 12 tot 16 jaar, omdat de wet minderjarigen beschermt.
- Het volwassenenstrafrecht bleef van toepassing, omdat de verdachte inmiddels ruim 21 is en zelfstandig functioneert.
- De rechtbank wees de immateriële schadevergoeding van € 12.500 toe, mede vanwege de zwangerschap en abortus, en legde de schadevergoedingsmaatregel op.
Samenvatting
Een toen 19-jarige TikTok-influencer had op 17 juli 2024 seksueel contact met een meisje van 15. Zij was een fan van hem, verliefd en door hem op zijn kosten naar zijn woonplaats gereisd. Het was de eerste keer dat ze elkaar fysiek ontmoetten, al hadden ze online al langer contact. Het meisje raakte daarna zwanger en onderging een abortus.
De officier van justitie vond de verklaring van het meisje betrouwbaar en eiste 12 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 voorwaardelijk, plus 240 uur taakstraf. De verdachte bekende dat hij haar oraal binnendrong met zijn penis en dat hij met zijn vinger vaginaal binnendrong. De rechtbank achtte die handelingen bewezen, net als het zoenen en het aanraken van haar ontblote borsten. Van vaginale penetratie met de penis sprak de rechtbank hem vrij. Het meisje wist aanvankelijk zelf niet zeker of dat had plaatsgevonden, en de zwangerschap en de forensische aanwijzingen bewezen dat niet buiten redelijke twijfel.
De verdediging vroeg vrijspraak. Volgens de raadsman ontbrak het ontuchtige karakter van de handelingen, omdat het meisje zelf het initiatief nam en de twee in dezelfde levensfase zaten. De rechtbank vatte dat op als een beroep op artikel 248, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht, dat seks tussen leeftijdsgenoten in een gelijkwaardige situatie straffeloos maakt. De rechtbank ging uit van vrijwillig contact: het meisje was verliefd, danste na afloop met hem onder de douche en deed pas aangifte toen ze zwanger bleek en hij geen contact meer wilde. Toch verwierp ze het beroep. Een leeftijdsverschil van vier jaar is volgens de rechtbank niet meer gering, want als uitgangspunt geldt twee jaar. Daar kwam bij dat de verdachte als bekende influencer overwicht op haar had en wist dat zij andere verwachtingen had van het contact dan hij. Een gelijkwaardige situatie was er dus niet.
De rechtbank kwalificeerde het feit als verkrachting van een kind tussen 12 en 16 jaar. Ze benadrukte dat 'verkrachting' hier niet betekent dat er dwang was: de wet beschermt minderjarigen die hun seksuele grenzen nog onvoldoende kunnen bewaken.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat zij uitging van vrijwillig contact, dat de verdachte destijds jong was en niet eerder was veroordeeld, dat de reclassering het herhalingsrisico laag inschat en dat er veel tijd was verstreken. Het volwassenenstrafrecht bleef van toepassing, omdat de verdachte inmiddels ruim 21 is en zelfstandig functioneert. Omdat het taakstrafverbod geldt, kon de taakstraf niet de enige straf zijn en kwam daar een dag onvoorwaardelijke gevangenisstraf bij.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 180 dagen gevangenisstraf, waarvan 179 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar, en tot een taakstraf van 240 uur. Verder moet hij het meisje € 12.500 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 17 juli 2024. Om de betaling te bevorderen legde de rechtbank ook de schadevergoedingsmaatregel op, met 87 dagen gijzeling als vervolgmiddel.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNHO:2026:338, Rechtbank Noord-Holland, 20-01-2026, 15.028975.24
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2026:186, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 16-01-2026, 21-002616-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:6891, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 04-11-2025, 21-005291-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:4370, Rechtbank Noord-Nederland, 01-10-2025, 18-114355-25
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
10-311087-25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.