Vergunning voor Fastned-laadstation bij Geffen deels vernietigd: trafohuisje staat op LPG-tank — RBOBR:2015:756
vergunning laadstation op verzorgingsplaats naast tankstation
Eiser / verzoeker
Vereniging Particuliere Rijkswegvergunningen van Tankstations en SnelWegService
Verweerder / gedaagde
minister van Infrastructuur en Milieu
Beroep gegrond: vergunning voor het trafohuisje vernietigd en geweigerd, minister betaalt € 974 proceskosten en € 328 griffierecht.
- Het trafohuisje was op de tekening ingetekend op de LPG-tank; minister en Fastned erkenden dat hiervoor geen vergunning verleend mocht worden
- Late beroepsgronden over verkeersveiligheid bleven buiten beschouwing wegens de goede procesorde
- Het laadstation zelf staat op 11 à 12 meter van de LPG-tank; de veiligheidsbezwaren waren niet concreet genoeg
- Staatssteun, convenant en gebruiksovereenkomst leidden niet tot vernietiging van de rest van de vergunning
Samenvatting
Op verzorgingsplaats De Geffense Barrière langs de A59 bij Geffen wil Fastned een snellaadstation voor elektrische auto's bouwen. Op dezelfde plek exploiteert SnelWegService een tankstation, met een ondergrondse LPG-tank. Op de tekeningen bij de vergunning bleek het trafohuisje van het laadstation precies op die LPG-tank ingetekend te staan. Daar draaide het geschil uiteindelijk om, al voerden de tankstationhouder en haar brancheorganisatie nog veel meer bezwaren aan.
De Vereniging Particuliere Rijkswegvergunningen van Tankstations en SnelWegService trokken naar de rechter tegen de vergunning die de minister van Infrastructuur en Milieu op 7 mei 2014 had verleend op grond van de Wet beheer rijkswaterstaatwerken. Fastned, die de vergunning inmiddels op haar naam had gekregen, nam als derde partij aan het geding deel. Het ging om een beroep tegen die vergunning, zonder eerder oordeel van een andere rechter over dit besluit. Wel hadden de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag en het gerechtshof Den Haag eerder in een kort geding de vorderingen van de tankstationhouders afgewezen over onder meer staatssteun en het convenant uit 2000.
De eiseressen voerden veel aan: het laadstation zou de veiligheid rond de LPG-tank in gevaar brengen, de verkeersveiligheid aantasten, het convenant en de gebruiksovereenkomst met de Staat schenden, in strijd zijn met de Benzinewet en neerkomen op verboden staatssteun omdat Fastned geen gebruiksvergoeding hoeft te betalen. Een deel daarvan liet de rechtbank buiten beschouwing, omdat het te laat was aangevoerd en de minister en Fastned er niet goed op konden reageren. Dat gold voor het betoog over de verkeersveiligheid.
Op één punt kregen de eiseressen gelijk. De minister en Fastned erkenden ter zitting dat het trafohuisje op de tekening recht boven de LPG-tank was ingetekend, dat daarvoor geen vergunning verleend had mogen worden en dat het besluit in zoverre onrechtmatig was. Over de rest van het laadstation oordeelde de rechtbank anders. Dat komt volgens de uitspraak op ongeveer 11 à 12 meter van de LPG-tank te staan. De eiseressen hadden onvoldoende concreet gemaakt waarom SnelWegService daardoor niet meer aan de veiligheidsvoorschriften kan voldoen. Bovendien was onvoldoende weersproken dat het laadstation geen kwetsbaar object is en dat de betreffende besluiten over externe veiligheid en LPG-tankstations niet van toepassing zijn. Een opmerking van SnelWegService ter zitting dat adviesbureaus het tegendeel hadden bevestigd, liet de rechtbank buiten beschouwing, omdat de andere partijen daar niet meer op konden reageren.
De bezwaren over het Bouwbesluit en het bestemmingsplan slaagden niet. Die horen thuis bij de beoordeling van een omgevingsvergunning, niet bij een vergunning op grond van de Wet beheer rijkswaterstaatwerken. Ook een evidente privaatrechtelijke belemmering zag de rechtbank niet: de eerdere rechters hadden geoordeeld dat convenant en overeenkomsten niet werden geschonden, en bij het sluiten van de gebruiksovereenkomst dachten de Staat en SnelWegService alleen aan de verkoop van fossiele brandstoffen en een winkel. De Benzinewet en het beleid uit 2011 waren onvoldoende onderbouwd. Over staatssteun overwoog de rechtbank dat de vrijstelling van de gebruiksvergoeding los staat van de vergunning, dat de Europese Commissie voorlopig had gemeld dat er geen verboden steun was, en dat er geen reden was om het besluit daarom te vernietigen.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit van 7 mei 2014 voor zover het de vergunning voor het plaatsen en behouden van het trafohuisje betreft. Ze weigerde zelf die vergunning voor het trafohuisje en liet haar uitspraak in de plaats treden van dat deel van het besluit. De rest van de vergunning bleef in stand. De minister moet het griffierecht van € 328 aan de vereniging vergoeden en de proceskosten van de eiseressen betalen, vastgesteld op € 974.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Maatschap verliest beroep over korting na te vroeg slachten rund
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:6217, Raad van State, 16-12-2025, 202306787/2/R4
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5716, Raad van State, 03-12-2025, 202305707/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5717, Raad van State, 03-12-2025, 202401083/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
14_2060
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. D.J. Hutten
- dhr. mr. A. Venekamp
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Limburg is ontevreden over de behandeling die zij krijgt in het Maastricht UMC+ (MUMC). Volgens haar staan er fouten in haar medisch dossier, en die zouden een goede behandeling en een verwijzing in de weg staan. Op 26 februari 2026 diende zij daarom een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Haar verwijt: het MUMC verwerkt haar persoonsgegevens onrechtmatig en schendt de privacywet AVG. De AP moest dus beslissen of zij tegen het ziekenhuis zou optreden. De klacht bleef niet bij het begin. De vrouw deed in de maanden daarna 25 aanvullingen. Daarin schreef zij onder meer dat uit de opgevraagde logboeken van het dossier zou blijken dat derden, waaronder het UMCG in Groningen, ongeoorloofd toegang hadden. Het MUMC had al op 25 maart 2026 laten weten dat er geen UMCG-medewerkers in haar dossier waren geweest. Het ziekenhuis had wel het elektronisch patiëntendossier van het UMCG overgenomen, inclusief modellen van rapporten. In latere aanvullingen noemde de vrouw ook een onveilige configuratie van het dossiersysteem, profilering zonder toestemming voor onderzoek en een klacht tegen TNO. Samen vulden klacht en aanvullingen twee ordners. De AP stuurde op 27 mei 2026 een voortgangsbericht met de mededeling dat afhandeling langer dan drie maanden zou duren. Op 2 juni 2026 stelde de vrouw de AP in gebreke, een formele aanmaning om binnen twee weken te beslissen. Op 26 juni 2026 stelde zij beroep in bij de rechtbank Limburg omdat de AP niet op tijd beslist zou hebben. Die zaak werd doorgestuurd naar de rechtbank Oost-Brabant. De AP nam op 2 oktober 2026 alsnog een besluit: geen handhaving. Daardoor kreeg de vrouw van rechtswege ook beroep tegen dat besluit. Ook de procesgang zelf speelt een rol in de uitspraak. De vrouw wraakte de rechter op 10 september 2026, wat de wrakingskamer op 14 oktober 2026 afwees. Op de zitting van 15 oktober 2026 legde zij een usb-stick en stukken over, die de rechtbank buiten beschouwing liet wegens strijd met de goede procesorde. De rechtbank constateert dat het procesgedrag van de vrouw is ontspoord en dat zij procedures door elkaar laat lopen, onder meer door veel andere instanties in de cc van haar e-mails mee te nemen. Vragen van de rechter over wat zij wil bereiken en of zij AI heeft gebruikt voor haar processtukken, beantwoordde zij niet. Daarom gaat de rechtbank alleen in op wat bestuursrechtelijk relevant is. Over het beroep tegen het niet tijdig beslissen is de rechtbank kort. De AP moet een klager binnen drie maanden informeren over de voortgang en daarna binnen een redelijke termijn beslissen. Dat voortgangsbericht kwam er op tijd. Op 2 juni 2026 was de redelijke termijn nog niet verstreken, mede door het grote aantal aanvullingen. De ingebrekestelling was dus te vroeg, en dan is het beroep tegen het uitblijven van een besluit niet-ontvankelijk. Het besluit van 2 oktober 2026 houdt wel stand. De AP kon op basis van bureauonderzoek niet vaststellen dat er een overtreding was, en nader onderzoek, zoals informatie opvragen en medewerkers interviewen, zou veel capaciteit kosten. De AP zag daarvoor geen aanleiding, omdat de bredere maatschappelijke impact beperkt is en het onderwerp niet past binnen de aandachtspunten voor 2026: massasurveillance, betrouwbare digitale diensten en AI. De vrouw betoogde dat een handhavingsverzoek nooit mag worden afgewezen wegens capaciteitsgebrek. De rechtbank wijst dat af: de AP heeft nog niet vastgesteld dat er een concrete inbreuk is en heeft binnen zijn beleidsruimte gehandeld. E-mails van subsidieverstrekker ZonMw bewijzen volgens de rechtbank geen onrechtmatige gegevensverwerking, en die zien bovendien niet op het MUMC. Ook het argument dat het hele datasysteem niet deugt, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk en het beroep tegen het besluit van 2 oktober 2026 ongegrond. De AP hoeft dus niet tegen het MUMC op te treden. Er is geen proceskostenvergoeding en het griffierecht wordt niet vergoed.