Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBOBR:2016:6890Civiel Recht; Arbeidsrecht

ECLI:NL:RBOBR:2016:6890, Rechtbank Oost-Brabant, 18-02-2016, 4410744 — RBOBR:2016:6890

Samenvatting

Nietig ontslag op staande voet. Arbeidsongeschiktheid. Passende werkzaamheden. Geen hardnekkige weigering te voldoen aan redelijke bevelen of opdrachten als bedoeld in artikel 7:678 lid 2 aanhef en onder j BW.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. D.K. Nijhuis

eiser

MannaertsAppels Advocaten, TILBURG

27 uitspraken
mr. E.P.H. Verdeuzeldonk

eiser

DAF Trucks, EINDHOVEN

11 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

4410744

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. E.A.M. van Oorschot
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats

Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet. De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen. Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig. Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest. Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen. De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.

Rechtbank Oost-Brabant·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter wijst ontbindingsverzoek Máxima Medisch Centrum af wegens onvoldoende inspanningen

Stichting Máxima Medisch Centrum (MMC) in Veldhoven wilde de arbeidsovereenkomst beëindigen met een werknemer die al sinds 2002 in dienst is als Medisch Technicus. Al jarenlang verloopt de samenwerking tussen de werknemer en zijn leidinggevende stroef, met wederzijdse frustraties over communicatie, taakinvulling en het opvolgen van instructies. MMC verzocht de kantonrechter om de arbeidsovereenkomst te ontbinden, maar die weigerde dat. De problemen in de samenwerking dateren van 2021. De werknemer en zijn leidinggevende kwamen keer op keer tegenover elkaar te staan: de leidinggevende ervoer het gedrag van de werknemer als dwarsliggen en het niet opvolgen van aanwijzingen, terwijl de werknemer van zijn kant meende adequaat te handelen in concrete werksituaties. Bijzonder aan deze zaak is dat de werknemer is gediagnosticeerd met een autismespectrumstoornis. Die stoornis beïnvloedt onder meer zijn vermogen tot zelfreflectie en zijn mogelijkheid om eerdere, niet afgeronde onderwerpen los te laten. MMC voerde drie gronden aan voor ontbinding. Ten eerste stelde het ziekenhuis dat de arbeidsverhouding ernstig en duurzaam verstoord was, waardoor voortzetting van het dienstverband in redelijkheid niet kon worden gevergd. Ten tweede betoogde MMC dat de werknemer disfunctioneerde, onder meer door gebrek aan communicatieve vaardigheden, solistisch optreden en het niet opvolgen van instructies. Ten derde vroeg MMC om ontbinding op grond van een combinatie van die omstandigheden. De kantonrechter erkende dat de arbeidsrelatie tussen de werknemer en zijn leidinggevende ernstig verstoord is en niet zonder meer herstelbaar. Toch leverde dat geen ontbindingsgrond op, omdat MMC onvoldoende had gedaan om de situatie te verbeteren. De werknemer had meerdere keren om interne begeleiding gevraagd, maar die hulp heeft hij nooit gekregen. Van de mediationprocedure die werd opgestart, was de leidinggevende na het eerste gesprek niet meer persoonlijk aanwezig. Het loopbaantraject dat de werknemer vervolgens doorliep, richtte zich volgens de rechter niet op het herstel van de arbeidsrelatie maar op het verkennen van loopbaanmogelijkheden elders, wat erop wees dat MMC de uitstroom van de werknemer al voor ogen had. Ook de disfunctioneringsgrond hield geen stand. Een verbeterplan ontbrak volledig. Het document dat MMC als zodanig aanmerkte, een overzicht van zogeheten 'bespreekpunten plan van aanpak', bevatte geen concrete verbeterpunten en maakte niet duidelijk wat de werknemer precies anders moest doen. De kantonrechter benadrukte dat duidelijkheid over verbeterpunten voor iedere werknemer al van groot belang is, maar voor iemand met autisme in het bijzonder. Dat het mede aan de opstelling van de werknemer lag dat er geen verbeterplan tot stand was gekomen, ontslaat MMC niet van haar verplichting om als werkgever door te pakken bij het opstellen daarvan. Ten slotte wees de kantonrechter ook de combinatiegrond af. Omdat beide afzonderlijke gronden verre van voldragen waren, was er onvoldoende draagkracht voor ontbinding op basis van een combinatie van omstandigheden. De kantonrechter nam hierbij ook mee dat MMC haar verplichtingen onder de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte onvoldoende was nagekomen. De kantonrechter wees het ontbindingsverzoek af en veroordeelde MMC in de proceskosten van € 1.009,00.

Rechtbank Oost-Brabant·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBOBR:2026:3935
Rechtbank Oost-Brabant·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Ontslag op staande voet BRP-raadplegingen gemeente Land van Cuijk rechtsgeldig

Een senior medewerker burgerzaken bij de Gemeente Land van Cuijk werd in november 2025 op staande voet ontslagen nadat was gebleken dat zij meerdere keren zonder functionele reden persoonsgegevens had ingezien in de Basisregistratie Personen (BRP). De vrouw had de gegevens opgezocht van de nieuwe vriendin van haar ex-man én de moeder van die vriendin — mensen die niets met haar werk te maken hadden. De zaak kwam aan het licht via een inzageverzoek van de betrokken inwoner. Uit intern onderzoek bleek dat de medewerkster in de periode augustus 2024 tot en met mei 2025 in totaal zeven keer de gegevens van de vriendin had geraadpleegd, plus de gegevens van haar moeder — telkens zonder enige werkgerelateerde aanleiding. Op 6 november 2025 werd zij op staande voet ontslagen. De vrouw vocht het ontslag aan bij de kantonrechter. Zij voerde aan dat het ontslag niet snel genoeg was gegeven, dat zij tijdens de raadplegingen psychisch in de war was door een traumatische scheiding, en dat de gemeente een inconsistent sanctiebeleid voerde. Volgens haar eigen gemachtigde was het ontslag op staande voet een te zwaar middel voor wat zij had gedaan. De kantonrechter volgde die redenering niet. Het ontslag was wél onverwijld gegeven: de gemeente had een gestructureerde procedure gevolgd om het inzageverzoek te behandelen en had pas ontslag verleend nadat ook in andere systemen was nagegaan of de raadplegingen mogelijk toch een functionele basis hadden. Dat onderzoek duurde enkele weken, maar dat was gerechtvaardigd — zeker omdat de medewerker vanuit haar functie regelmatig toegang had tot het BRP. Van 'liggenblijven' van het dossier was niet gebleken. Ook de ernst van de gedraging stond buiten kijf. Als ambtenaar van burgerzaken had de vrouw een bijzondere vertrouwenspositie en had zij de ambtsbelofte afgelegd. Het zonder functionele reden inzien van persoonsgegevens is een ernstige schending van die integriteitsverplichtingen. Dat zij dit herhaaldelijk deed — verspreid over negen maanden — en dat het duidelijk door privémotieven was ingegeven, maakte het nog ernstiger. De psychische problemen verklaarden haar gedrag, maar verontschuldigden het niet. Bovendien had zij ook in mei 2025 nog eens de BRP geraadpleegd, terwijl zij naar eigen zeggen vanaf maart van dat jaar weer psychisch stabiel was. Toch hoefde de vrouw niet met volledig lege handen te vertrekken. De kantonrechter oordeelde dat het ontslag weliswaar terecht was, maar dat van 'ernstig verwijtbaar handelen' — de drempel voor het vervallen van de transitievergoeding — geen sprake was. De emotioneel uitzonderlijk zware omstandigheden waaronder de raadplegingen plaatsvonden, de aard van de raadplegingen (ze deed er niets mee en begreep zelf niet waarom ze het deed) en haar lange dienstverband van ruim twintig jaar wogen mee. De Gemeente Land van Cuijk werd veroordeeld tot betaling van een transitievergoeding van € 37.198,61 bruto, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 7 december 2025.

Rechtbank Oost-Brabant·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBOBR:2026:1952
Rechtbank Oost-Brabant·
Civiel Recht; Arbeidsrecht