ECLI:NL:RBOBR:2022:393, Rechtbank Oost-Brabant, 10-02-2022, 20/2507 — RBOBR:2022:393

Samenvatting

De rechtbank is van oordeel dat de taxatiewijzer Verzorging niet als hulpmiddel kan dienen om de waarde van de onroerende zaak vast te stellen. Tussen partijen staat vast dat de onroerende zaak op 1 januari 2019 in gebruik was als hotel/congrescentrum. Daarmee staat tevens vast dat geen sprake was van een klooster als bedoeld in de taxatiewijzer Verzorging. Dat het voor de heffingsambtenaar lastig was om dit object te waarderen, omdat er over onvoldoende jaren omzetgegevens van dit hotel bekend waren en deze gegevens noodzakelijk zijn voor toepassing van de taxatiewijzer Hotel, maakt dit niet anders. De rechtbank concludeert dat de heffingsambtenaar zijn waarde onvoldoende heeft onderbouwd. Eiseres stelt dat door de coronacrisis en de digitalisering die deze tot gevolg heeft gehad, de zaak had kunnen worden behandeld op zitting. Eiseres bepleit daarom een redelijke termijn van anderhalf jaar. De rechtbank is van oordeel dat de visie van eiseres niet in overeenstemming is met de rechtspraak op dit punt. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van 21 december 2020 van gerechtshof Arnhem Leeuwarden, ECLI:NL:GHARL:2021:11823, r.o 4.26. en de uitspraak van 18 november 2021 van gerechtshof Amsterdam , ECLI:NL:GHAMS:2021:4066. Deze beroepsgrond slaagt daarom niet.

Betrokken advocaten

Betrokken rechters