ECLI:NL:RBOBR:2024:1103, Rechtbank Oost-Brabant, 01-02-2024, 10749683 en 10753928 — RBOBR:2024:1103
Samenvatting
Werkgever heeft werknemer tweemaal op staande voet ontslagen. Beide ontslagen zijn niet rechtsgeldig. Toekenning billijke vergoeding.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHARL:2025:5306, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 01-09-2025, 200.353.678/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:RBLIM:2025:7951, Rechtbank Limburg, 13-08-2025, 11421922/CV 24-6370
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:8045, Rechtbank Limburg, 13-08-2025, 11384545 \ CV EXPL 24-5944 en 11488409 \ CV EXPL 25-105
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:6571, Rechtbank Noord-Holland, 04-06-2025, C/15/356001/ HA ZA 24-464
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
10749683 en 10753928
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. J. van der Weij
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Stichting Máxima Medisch Centrum (MMC) in Veldhoven wilde de arbeidsovereenkomst beëindigen met een werknemer die al sinds 2002 in dienst is als Medisch Technicus. Al jarenlang verloopt de samenwerking tussen de werknemer en zijn leidinggevende stroef, met wederzijdse frustraties over communicatie, taakinvulling en het opvolgen van instructies. MMC verzocht de kantonrechter om de arbeidsovereenkomst te ontbinden, maar die weigerde dat. De problemen in de samenwerking dateren van 2021. De werknemer en zijn leidinggevende kwamen keer op keer tegenover elkaar te staan: de leidinggevende ervoer het gedrag van de werknemer als dwarsliggen en het niet opvolgen van aanwijzingen, terwijl de werknemer van zijn kant meende adequaat te handelen in concrete werksituaties. Bijzonder aan deze zaak is dat de werknemer is gediagnosticeerd met een autismespectrumstoornis. Die stoornis beïnvloedt onder meer zijn vermogen tot zelfreflectie en zijn mogelijkheid om eerdere, niet afgeronde onderwerpen los te laten. MMC voerde drie gronden aan voor ontbinding. Ten eerste stelde het ziekenhuis dat de arbeidsverhouding ernstig en duurzaam verstoord was, waardoor voortzetting van het dienstverband in redelijkheid niet kon worden gevergd. Ten tweede betoogde MMC dat de werknemer disfunctioneerde, onder meer door gebrek aan communicatieve vaardigheden, solistisch optreden en het niet opvolgen van instructies. Ten derde vroeg MMC om ontbinding op grond van een combinatie van die omstandigheden. De kantonrechter erkende dat de arbeidsrelatie tussen de werknemer en zijn leidinggevende ernstig verstoord is en niet zonder meer herstelbaar. Toch leverde dat geen ontbindingsgrond op, omdat MMC onvoldoende had gedaan om de situatie te verbeteren. De werknemer had meerdere keren om interne begeleiding gevraagd, maar die hulp heeft hij nooit gekregen. Van de mediationprocedure die werd opgestart, was de leidinggevende na het eerste gesprek niet meer persoonlijk aanwezig. Het loopbaantraject dat de werknemer vervolgens doorliep, richtte zich volgens de rechter niet op het herstel van de arbeidsrelatie maar op het verkennen van loopbaanmogelijkheden elders, wat erop wees dat MMC de uitstroom van de werknemer al voor ogen had. Ook de disfunctioneringsgrond hield geen stand. Een verbeterplan ontbrak volledig. Het document dat MMC als zodanig aanmerkte, een overzicht van zogeheten 'bespreekpunten plan van aanpak', bevatte geen concrete verbeterpunten en maakte niet duidelijk wat de werknemer precies anders moest doen. De kantonrechter benadrukte dat duidelijkheid over verbeterpunten voor iedere werknemer al van groot belang is, maar voor iemand met autisme in het bijzonder. Dat het mede aan de opstelling van de werknemer lag dat er geen verbeterplan tot stand was gekomen, ontslaat MMC niet van haar verplichting om als werkgever door te pakken bij het opstellen daarvan. Ten slotte wees de kantonrechter ook de combinatiegrond af. Omdat beide afzonderlijke gronden verre van voldragen waren, was er onvoldoende draagkracht voor ontbinding op basis van een combinatie van omstandigheden. De kantonrechter nam hierbij ook mee dat MMC haar verplichtingen onder de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte onvoldoende was nagekomen. De kantonrechter wees het ontbindingsverzoek af en veroordeelde MMC in de proceskosten van € 1.009,00.
Een senior medewerker burgerzaken bij de Gemeente Land van Cuijk werd in november 2025 op staande voet ontslagen nadat was gebleken dat zij meerdere keren zonder functionele reden persoonsgegevens had ingezien in de Basisregistratie Personen (BRP). De vrouw had de gegevens opgezocht van de nieuwe vriendin van haar ex-man én de moeder van die vriendin — mensen die niets met haar werk te maken hadden. De zaak kwam aan het licht via een inzageverzoek van de betrokken inwoner. Uit intern onderzoek bleek dat de medewerkster in de periode augustus 2024 tot en met mei 2025 in totaal zeven keer de gegevens van de vriendin had geraadpleegd, plus de gegevens van haar moeder — telkens zonder enige werkgerelateerde aanleiding. Op 6 november 2025 werd zij op staande voet ontslagen. De vrouw vocht het ontslag aan bij de kantonrechter. Zij voerde aan dat het ontslag niet snel genoeg was gegeven, dat zij tijdens de raadplegingen psychisch in de war was door een traumatische scheiding, en dat de gemeente een inconsistent sanctiebeleid voerde. Volgens haar eigen gemachtigde was het ontslag op staande voet een te zwaar middel voor wat zij had gedaan. De kantonrechter volgde die redenering niet. Het ontslag was wél onverwijld gegeven: de gemeente had een gestructureerde procedure gevolgd om het inzageverzoek te behandelen en had pas ontslag verleend nadat ook in andere systemen was nagegaan of de raadplegingen mogelijk toch een functionele basis hadden. Dat onderzoek duurde enkele weken, maar dat was gerechtvaardigd — zeker omdat de medewerker vanuit haar functie regelmatig toegang had tot het BRP. Van 'liggenblijven' van het dossier was niet gebleken. Ook de ernst van de gedraging stond buiten kijf. Als ambtenaar van burgerzaken had de vrouw een bijzondere vertrouwenspositie en had zij de ambtsbelofte afgelegd. Het zonder functionele reden inzien van persoonsgegevens is een ernstige schending van die integriteitsverplichtingen. Dat zij dit herhaaldelijk deed — verspreid over negen maanden — en dat het duidelijk door privémotieven was ingegeven, maakte het nog ernstiger. De psychische problemen verklaarden haar gedrag, maar verontschuldigden het niet. Bovendien had zij ook in mei 2025 nog eens de BRP geraadpleegd, terwijl zij naar eigen zeggen vanaf maart van dat jaar weer psychisch stabiel was. Toch hoefde de vrouw niet met volledig lege handen te vertrekken. De kantonrechter oordeelde dat het ontslag weliswaar terecht was, maar dat van 'ernstig verwijtbaar handelen' — de drempel voor het vervallen van de transitievergoeding — geen sprake was. De emotioneel uitzonderlijk zware omstandigheden waaronder de raadplegingen plaatsvonden, de aard van de raadplegingen (ze deed er niets mee en begreep zelf niet waarom ze het deed) en haar lange dienstverband van ruim twintig jaar wogen mee. De Gemeente Land van Cuijk werd veroordeeld tot betaling van een transitievergoeding van € 37.198,61 bruto, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 7 december 2025.