ECLI:NL:RBOBR:2024:232, Rechtbank Oost-Brabant, 24-01-2024, 22/3111 — RBOBR:2024:232
Samenvatting
Pw, artikel 35, eerste lid. Afwijzing aanvraag bijzondere bijstand voor bewindvoerderskosten. Draagkracht niet vast te stellen wegens schending van de inlichtingenplicht. Mutatiegegevens (in de wallets) van de gokaccounts niet overgelegd. De onlangs door de CRvB geformuleerde uitgangspunten voor gokactiviteiten in een gokinstelling gelden niet voor online gokactiviteiten. Niet alleen de bedragen die op de bankrekening van de betrokkene zijn bijgeschreven kunnen worden aangemerkt als inkomen, maar alle gokwinsten. Geen sprake van herroeping van het primaire besluit door het college, dus geen pkv in bezwaar.
Betrokken advocaten
mr. J.C.N. van Dijk
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2026:1070, Rechtbank Limburg, 03-02-2026, ROE 23/3789
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:CRVB:2026:88, Centrale Raad van Beroep, 22-01-2026, 24/2003 WAJONG
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2026:43, Centrale Raad van Beroep, 15-01-2026, 23/3451 AOW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:12813, Rechtbank Limburg, 22-12-2025, ROE 25/1607
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
22/3111
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. S.A.J. de Jong-Nibourg
- dhr. mr. A.F.C.J. Mosheuvel
- mw. mr. R.A. de Wit
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een 22-jarige vrouw uit de regio Helmond met CVS/ME kan door haar ziekte nauwelijks reizen. Ze zocht hulp bij de gemeente via de Wmo, de wet die gemeenten verplicht om mensen met een beperking te ondersteunen. Wat ze nodig had, was vervoer. De gemeente wees haar aanvraag eerst af, omdat ze volgens medische adviezen 800 meter kon lopen en 30 minuten kon staan. Na bezwaar kreeg ze een elektrische rolstoel en later een vergoeding voor rolstoeltaxi's. Uiteindelijk koos het college van burgemeester en wethouders van Helmond voor een andere oplossing: een aanpassing van haar eigen bus, volgens een zogeheten programma van eisen, dat vastlegt welke aanpassingen worden aangebracht. De vrouw vond dat daarin drie dingen ontbraken. Ze wilde een ergonomische bijrijdersstoel, luchtvering en een krachtiger verwarming en airco. Ook vond ze dat de gemeente een allriskverzekering had moeten vergoeden in plaats van een WA+-verzekering met beperkt casco. De zaak ligt bij de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch. Het beroep tegen het eerste besluit van 20 december 2024 verklaart de rechtbank niet-ontvankelijk, omdat de gemeente dat besluit later zelf heeft vervangen door het besluit van 23 april 2026. Het beroep richt zich daardoor van rechtswege tegen dat tweede besluit. Over de luchtvering oordeelt de rechtbank dat de gemeente niet zorgvuldig heeft gewerkt. Volgens het medisch advies treden bij de vrouw klachten op zodra haar houding verandert, door instabiliteit van haar zenuwstelsel. De adviseur schreef dat dit gebeurt bij 'iedere houding' behalve liggen. De gemeente stelde dat dit niet geldt voor het schokken tijdens het rijden. De rechtbank kan dat niet zonder meer volgen. De gemeente had navraag moeten doen bij de medisch adviseur, te meer omdat de vrouw op de zitting zei al bij kleine houdingswisselingen, zoals voorover buigen, duizelig te worden. De gemeente gaf zelf toe dat ze een nieuw medisch advies wilde opvragen, maar dat nog niet had gedaan. Ook over de bijrijdersstoel en de klimaatvoorzieningen heeft de gemeente te weinig uitgezocht. De gemeente gaat ervan uit dat de vrouw de bus zelf bestuurt en alleen in uitzonderingsgevallen als passagier meerijdt. De rechtbank vindt dat niet vastgesteld is hoe vaak ze door haar klachten niet zelf kan rijden. Ook is haar concrete vervoersbehoefte niet in kaart gebracht. De vrouw verklaarde dat ze dit jaar viermaal onder narcose is geweest en daarna niet zelf naar huis kon rijden. Daardoor kan de rechtbank niet beoordelen of de autoaanpassing een passende bijdrage levert. De verzekering ligt anders. De gemeente mag uitgaan van de goedkoopst adequate oplossing, en dat is hier de WA+-verzekering met beperkt casco. Een allriskverzekering is € 165 per maand duurder. De kans dat de bus ooit total loss raakt en vervanging meer kost dan de hogere premie, is een mogelijke toekomstige gebeurtenis waarmee de gemeente geen rekening hoeft te houden. Een verzoek om rekening te houden met een tussenoplossing die binnenkort afloopt, laat de rechtbank buiten beschouwing. De vrouw bracht dat pas in haar laatste termijn op de zitting naar voren, terwijl de procedure al ruim 1 jaar en 9 maanden loopt. Dat is strijd met de goede procesorde. Voor de redelijke termijn telt de rechtbank partijen deels niet mee: zij vroegen op 6 oktober 2025 uitstel om het geschil zelf op te lossen, en pas op 24 maart 2026 meldde de vrouw dat dit niet was gelukt. Dat tijdvak verlengt de redelijke termijn. De totale termijn is daardoor ongeveer 2 jaar en 5,5 maand. Verstreken is 2 jaar en ruim 10 maanden sinds het bezwaarschrift van 8 december 2023, dus een overschrijding van 4,5 maand. Die komt volledig voor rekening van de gemeente, die meer dan een jaar over het bezwaar deed. De rechtbank verklaart het beroep tegen het tweede besluit gegrond en vernietigt het besluit voor zover het gaat om het programma van eisen. De gemeente moet een nieuwe beslissing nemen met inachtneming van de uitspraak. Ze moet de vrouw € 500 immateriële schadevergoeding betalen wegens overschrijding van de redelijke termijn, de proceskosten van € 2.824,60 vergoeden en het griffierecht van € 53 terugbetalen.