ECLI:NL:RBOBR:2024:3564, Rechtbank Oost-Brabant, 30-07-2024, 11021820_EJ30072024 — RBOBR:2024:3564
Samenvatting
WWZ. Rechtsgeldig ontslag op staande voet. Werknemer heeft meerdere malen collega werknemers benaderd en hun interesse proberen te wekken om over te stappen naar een (voormalige) relatie van werkgever. Duidelijk is dat werknemer hierin een actieve rol heeft gespeeld en zelfs het voortouw heeft genomen. Dat laatste blijkt uit het feit dat hij de anderen op de hoogte heeft gebracht van een mogelijk nieuw project bij voornoemde relatie en dat hij vervolgens ervoor heeft gezorgd dat er ’s avonds een bijeenkomst heeft plaatsgevonden op de locatie van dat bedrijf waar informatie werd gedeeld over dat project. Daarna heeft werknemer een WhatsAppgroep aangemaakt voor dat project, heeft hij zich in dat groepsgesprek negatief en zelfs beledigend uitgelaten over werkgever, en gevraagd of een tweede bijeenkomst wenselijk is. Werknemer had, mede gelet op het bepaalde in de arbeidsovereenkomst, zo niet mogen handelen en is daarom terecht ontslag op staande voet ontslagen. Gelet op deze uitkomst en de handelswijze van werknemer is er ook geen aanleiding om de verzochte vergoedingen toe te kennen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2026:565, Rechtbank Gelderland, 28-01-2026, C/05/447709 / HA ZA 25-67
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2025:7048, Rechtbank Midden-Nederland, 19-12-2025, 11904788 \ UE VERZ 25-293
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2025:5753, Rechtbank Midden-Nederland, 10-10-2025, 11874081 \ UV EXPL 25-222 VL/58599
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2025:8291, Rechtbank Gelderland, 08-10-2025, C/05/447709 / HA ZA 25-67
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
11021820_EJ30072024
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. J.A.M. van den Berk
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Landbouwbedrijven in Nederland lijden volgens Stichting Droogteschade Waterwinning (SDW) schade doordat drinkwaterbedrijven grondwater onttrekken: de grond droogt uit, de opbrengst van gewassen daalt en er moet vaker worden herzaaid. Volgens de stichting wordt een groot deel van die schade nooit vergoed. Landbouwbedrijven moeten zelf het initiatief nemen en weten vaak niet eens dat zij schade lijden, omdat een tegenvallende oogst ook door het weer kan komen. De stichting begon daarom op 27 maart 2024 een collectieve actie tegen acht drinkwaterbedrijven: Brabant Water, Vitens, WMD Drinkwater, Waterbedrijf Groningen, Oasen, WML, Evides en PWN. SDW wilde een landelijke afwikkeling in één keer. Eerst zou worden berekend hoeveel droogteschade de bedrijven samen veroorzaken, met het Landelijk Hydrologisch Model (LHM) als basis. Dat bedrag zou vervolgens worden verdeeld over de drinkwaterbedrijven en over de landbouwbedrijven. Voor het verleden wilde SDW een betaling ineens, voor de toekomst een jaarlijkse uitkering. Daarnaast vroeg de stichting veertien verklaringen voor recht over zaken als de te gebruiken opbrengstgegevens, de normbedragen voor tuinbouw en biologische bedrijven, belastingschade en wettelijke rente. De rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, oordeelt dat die landelijke aanpak niet past in het wettelijk systeem. Een drinkwaterbedrijf is alleen aansprakelijk voor de schade die het zelf veroorzaakt in het invloedsgebied van zijn eigen onttrekkingen. Bij een verdeling van een landelijk totaalbedrag kan een bedrijf betalen voor schade die het niet heeft veroorzaakt, en dan ontbreekt het wettelijk vereiste verband tussen schade en schadeveroorzaker. Ook is niet vast te stellen of elk landbouwbedrijf daadwerkelijk droogteschade lijdt. Bedrijven die geen schade hebben, zouden toch een vergoeding kunnen krijgen. Het LHM is bovendien te grofmazig om op perceelsniveau te bepalen of er schade is. SDW erkent dat zelf in de dagvaarding. Over toekomstige onttrekkingen is helemaal geen aansprakelijkheid mogelijk zolang ze niet hebben plaatsgevonden. De vordering is daarom summierlijk ondeugdelijk, een zeldzame grond waarop een rechter een collectieve vordering zonder inhoudelijke behandeling kan afwijzen. Ook de verklaringen voor recht redden de zaak niet. Zo'n uitspraak kan helpen bij individuele schaderegelingen, maar leidt niet tot een gebundelde afhandeling. Per landbouwbedrijf moet nog worden uitgezocht wat de lokale grondwaterdaling was, welke maatregelen het drinkwaterbedrijf trof, of er al schade is vergoed en of de vordering is verjaard. Dat vraagt lokaal onderzoek, en ook binnen de categorieën die SDW voorstelde, zoals melkveebedrijven en akkerbouwbedrijven, zijn de vorderingen niet gelijksoortig genoeg. SDW heeft dus onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de collectieve vordering efficiënter en effectiever is dan individuele procedures. De rechtbank laat de overige bezwaren van de drinkwaterbedrijven, onder meer over de representativiteit van SDW, onbesproken. SDW verliest en betaalt de proceskosten. De rechtbank gebruikt de mogelijkheid om het advocatensalaris te verhogen bij een summierlijk ondeugdelijke vordering, maar vervijfvoudigt het niet, zoals Oasen en PWN vroegen. De drinkwaterbedrijven konden gezamenlijk optrekken, en dat weegt mee. De rechtbank verdrievoudigt het salaris. Daarmee komt de rechtbank per drinkwaterbedrijf op € 42.556, bestaande uit € 688 griffierecht, € 41.679 salaris en € 189 nakosten. De rechtbank verklaart SDW niet-ontvankelijk in haar vordering en veroordeelt haar in de proceskosten van elk van de acht drinkwaterbedrijven, ieder € 42.556. Daarover is wettelijke rente verschuldigd als niet binnen veertien dagen na aanschrijving wordt betaald. De proceskostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.