ECLI:NL:RBOBR:2024:4866, Rechtbank Oost-Brabant, 17-10-2024, C/01/407588 / EX RK 24-127 — RBOBR:2024:4866
Samenvatting
Verzoeken om ontslag van bestuurders van een stichting op grond van artikel 2:298 BW. Bestuurders van een stichting zijn in twee kampen verdeeld. Een groep van drie bestuurders aan de ene kant (ABC) en een groep van twee bestuurders aan de andere kant (DE). ABC hebben bij bestuursbesluit DE geschorst als bestuurders van de stichting. ABC en DE verzoeken over en weer elkaars ontslag. De rechtbank wijst het verzoek van ABC toe. Bestuurders DE hebben hun taak als bestuurder verwaarloosd door een concurrerende entiteit op te zetten zonder overleg met de overige bestuurders ABC. Bovendien heeft een van de bestuurders DE op de dag van de schorsing middelen van de stichting weggesluisd naar een onbekende bestemming buiten het zicht van bestuurders ABC. Het verzoek van bestuurders DE tot ontslag van ABC wordt afgewezen. Er zijn geen serieuze aanwijzingen voor het gestelde (financieel) wanbeheer of grove verwaarlozing van hun taken aan de zijde van bestuurders ABC en evenmin voor zelfverrijking via een aan de stichting gelieerde onderneming. Het verzoek van DE op grond van artikel 843a Rv om afgifte van bescheiden uit de administratie van de stichting wordt, onder voorwaarden, wel toegewezen. Ook na hun ontslag behouden DE er belang bij dat zij kennis kunnen nemen van de gevraagde gegevens omdat die gaan over de wijze waarop het bestuur van de stichting met de (geld)middelen is omgegaan en derhalve de taakoefening van ABC en de eigen taakuitoefening van DE raakte of kan raken. De stichting is twee keer opgekomen als belanghebbende in de procedure. Een keer aan de zijde van ABC met advocaat X en een keer aan de zijde van DE met advocaat Y. ABC en de stichting betwisten de ontvankelijkheid van de stichting, vertegenwoordigd door advocaat Y. Aan de aanstelling van advocaat Y ligt geen rechtsgeldig bestuursbesluit ten grondslag. Dat volgt de rechtbank niet. Artikel 3:292 lid 3 BW zegt dat de bevoegdheid tot vertegenwoordiging die aan het bestuur of aan een bestuurder toekomt, onbeperkt en onvoorwaardelijk is. Vaststaat dat volgens de statuten twee of meer gezamenlijke bestuurders bevoegd zijn om de stichting naar buiten toe te vertegenwoordigen, zodat DE namens de stichting opdracht konden geven aan advocaat Y om de belangen van de stichting in rechte te behartigen. Het ontbreken van een bestuursbesluit is een interne kwestie binnen de stichting en in een geval als dit waarin de bestuurders tegenstrijdige belangen hebben – zij wensen namelijk elkaars ontslag – is het ook niet onaanvaardbaar dat de stichting niet alleen in opdracht van ABC in rechte optreedt maar ook in opdracht van de andere bestuurders. Zo komen de mogelijke belangen van de stichting maximaal aan bod.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:3645, Gerechtshof Amsterdam, 16-12-2025, 200.353.087
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNHO:2025:13279, Rechtbank Noord-Holland, 19-11-2025, C/15/368952 / HA ZA 25-507
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:4130, Rechtbank Noord-Nederland, 13-10-2025, 11877786 \ VV EXPL 25-57
Rechtbank Noord-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2025:1828, Rechtbank Amsterdam, 20-03-2025, 763463
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/01/407588 / EX RK 24-127
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. J.A. Bik
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Landbouwbedrijven in Nederland lijden volgens Stichting Droogteschade Waterwinning (SDW) schade doordat drinkwaterbedrijven grondwater onttrekken: de grond droogt uit, de opbrengst van gewassen daalt en er moet vaker worden herzaaid. Volgens de stichting wordt een groot deel van die schade nooit vergoed. Landbouwbedrijven moeten zelf het initiatief nemen en weten vaak niet eens dat zij schade lijden, omdat een tegenvallende oogst ook door het weer kan komen. De stichting begon daarom op 27 maart 2024 een collectieve actie tegen acht drinkwaterbedrijven: Brabant Water, Vitens, WMD Drinkwater, Waterbedrijf Groningen, Oasen, WML, Evides en PWN. SDW wilde een landelijke afwikkeling in één keer. Eerst zou worden berekend hoeveel droogteschade de bedrijven samen veroorzaken, met het Landelijk Hydrologisch Model (LHM) als basis. Dat bedrag zou vervolgens worden verdeeld over de drinkwaterbedrijven en over de landbouwbedrijven. Voor het verleden wilde SDW een betaling ineens, voor de toekomst een jaarlijkse uitkering. Daarnaast vroeg de stichting veertien verklaringen voor recht over zaken als de te gebruiken opbrengstgegevens, de normbedragen voor tuinbouw en biologische bedrijven, belastingschade en wettelijke rente. De rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, oordeelt dat die landelijke aanpak niet past in het wettelijk systeem. Een drinkwaterbedrijf is alleen aansprakelijk voor de schade die het zelf veroorzaakt in het invloedsgebied van zijn eigen onttrekkingen. Bij een verdeling van een landelijk totaalbedrag kan een bedrijf betalen voor schade die het niet heeft veroorzaakt, en dan ontbreekt het wettelijk vereiste verband tussen schade en schadeveroorzaker. Ook is niet vast te stellen of elk landbouwbedrijf daadwerkelijk droogteschade lijdt. Bedrijven die geen schade hebben, zouden toch een vergoeding kunnen krijgen. Het LHM is bovendien te grofmazig om op perceelsniveau te bepalen of er schade is. SDW erkent dat zelf in de dagvaarding. Over toekomstige onttrekkingen is helemaal geen aansprakelijkheid mogelijk zolang ze niet hebben plaatsgevonden. De vordering is daarom summierlijk ondeugdelijk, een zeldzame grond waarop een rechter een collectieve vordering zonder inhoudelijke behandeling kan afwijzen. Ook de verklaringen voor recht redden de zaak niet. Zo'n uitspraak kan helpen bij individuele schaderegelingen, maar leidt niet tot een gebundelde afhandeling. Per landbouwbedrijf moet nog worden uitgezocht wat de lokale grondwaterdaling was, welke maatregelen het drinkwaterbedrijf trof, of er al schade is vergoed en of de vordering is verjaard. Dat vraagt lokaal onderzoek, en ook binnen de categorieën die SDW voorstelde, zoals melkveebedrijven en akkerbouwbedrijven, zijn de vorderingen niet gelijksoortig genoeg. SDW heeft dus onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de collectieve vordering efficiënter en effectiever is dan individuele procedures. De rechtbank laat de overige bezwaren van de drinkwaterbedrijven, onder meer over de representativiteit van SDW, onbesproken. SDW verliest en betaalt de proceskosten. De rechtbank gebruikt de mogelijkheid om het advocatensalaris te verhogen bij een summierlijk ondeugdelijke vordering, maar vervijfvoudigt het niet, zoals Oasen en PWN vroegen. De drinkwaterbedrijven konden gezamenlijk optrekken, en dat weegt mee. De rechtbank verdrievoudigt het salaris. Daarmee komt de rechtbank per drinkwaterbedrijf op € 42.556, bestaande uit € 688 griffierecht, € 41.679 salaris en € 189 nakosten. De rechtbank verklaart SDW niet-ontvankelijk in haar vordering en veroordeelt haar in de proceskosten van elk van de acht drinkwaterbedrijven, ieder € 42.556. Daarover is wettelijke rente verschuldigd als niet binnen veertien dagen na aanschrijving wordt betaald. De proceskostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.