Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBOBR:2026:2028Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht

Rechter schorst intrekking horecavergunning Eindhoven wegens faillissementsrisico — RBOBR:2026:2028

Schorsing intrekking exploitatievergunning horeca op basis van Wet Bibob

Eiser / verzoeker

Restaurant (verzoekster, vestigingsplaats niet vermeld)

VS

Verweerder / gedaagde

Burgemeester van de gemeente Eindhoven

Voorzieningenrechter wijst verzoek om voorlopige voorziening toe en schorst het intrekkingsbesluit van 27 februari 2026 tot zes weken na de beslissing op bezwaar; burgemeester moet griffierecht (€ 397) en proceskosten (€ 1.868) vergoeden.

  • Voorzieningenrechter doet geen voorlopig rechtmatigheidsoordeel vanwege complexe feitelijke discussie over betrokkenheid verdachte persoon bij de onderneming.
  • Doorslaggevend gewicht toegekend aan onomkeerbaarheid van het financiële risico: faillissement aannemelijk bij voortdurende sluiting.
  • Tijdsverloop van vier maanden tussen Bibob-advies en intrekkingsbesluit ondermijnt de urgentie van onmiddellijke intrekking.
  • Verwijten (faillissementsfraude en fiscale delicten bij een andere onderneming) leveren geen 'tikkend tijdbom-scenario' op dat directe sluiting rechtvaardigt.
  • Burgemeester veroordeeld tot vergoeding griffierecht (€ 397) en proceskosten (€ 1.868).

Samenvatting

De burgemeester van Eindhoven trok op 27 februari 2026 per direct de exploitatievergunning in van een restaurant, op basis van een Bibob-advies. Dat advies stelde dat er een ernstige mate van gevaar bestaat dat de vergunning zou worden gebruikt voor het benutten van criminele voordelen en het plegen van strafbare feiten. Het zwaartepunt van de verwijten lag bij een verondersteld zakelijk samenwerkingsverband met een persoon die verdacht wordt van faillissementsfraude en fiscale delicten.

Het restaurant stapte naar de rechter en vroeg om een voorlopige voorziening: een schorsing van het intrekkingsbesluit zodat de zaak open kon blijven totdat de burgemeester op het bezwaar zou hebben beslist. Het restaurant vreesde dat het bij een langere sluiting gedwongen zou zijn personeel te ontslaan en uiteindelijk failliet te gaan. Het bedrijf heeft achttien werknemers in dienst en beschikt over zeer beperkte financiële reserves.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De burgemeester verzette zich tegen de schorsing. Volgens hem had het bezwaar geen redelijke kans van slagen omdat de relatie tussen het restaurant en de verdachte persoon een steen des aanstoots was. Die persoon zou als leidinggevende van een eerdere onderneming fiscale delicten en faillissementsfraude hebben gepleegd. Bovendien zou het restaurant zelf de wet hebben overtreden door vreemdelingen zonder vergunning te laten werken, jaarrekeningen niet op tijd te deponeren en belasting niet tijdig te betalen.

De voorzieningenrechter besloot geen uitspraak te doen over wie er waarschijnlijk gelijk heeft in de bodemprocedure, omdat de feiten te complex en omstreden zijn. In plaats daarvan woog de rechter de belangen van beide partijen tegen elkaar af. Enerzijds erkende de rechter het zware algemene belang van de burgemeester: het voorkomen dat vergunningen worden misbruikt voor criminele activiteiten. Anderzijds stelde de rechter vast dat het restaurant aannemelijk had gemaakt dat een faillissement onafwendbaar zou zijn als het niet snel weer omzet kon genereren. Eén personeelslid had al ontslag genomen; anderen overwogen te vertrekken.

De rechter wees er ook op dat er ruim vier maanden zaten tussen het Bibob-advies van oktober 2025 en het intrekkingsbesluit van februari 2026. In die periode kon het restaurant gewoon doordraaien. Het was de rechter niet duidelijk geworden waarom de burgemeester daarna koos voor directe intrekking in plaats van te wachten op de uitkomst van een te verwachten bezwaarprocedure. Ook nam de rechter in aanmerking dat de verwijten — faillissementsfraude en fiscale fraude bij een andere onderneming — geen 'tikkende tijdbom' opleveren waarbij elke dag verder exploiteren nieuwe criminele winsten genereert die worden witgewassen.

De voorzieningenrechter wees het verzoek toe en schorste het intrekkingsbesluit tot zes weken nadat de burgemeester op het bezwaar heeft beslist. De exploitatievergunning herleeft daarmee tijdelijk, zodat het restaurant zijn deuren weer kan openen. Daarnaast moet de burgemeester het betaalde griffierecht van € 397 vergoeden en wordt hij veroordeeld tot betaling van € 1.868 aan proceskosten.

Betrokken advocaten

mr. R.P. Adneij

verzoekster

mr. B. Timmermans

verweerder

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

26/617

Procedure

Mondelinge uitspraak

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBOBR:2026:8063
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Rechtbank wijst klacht af over Maastricht UMC+: AP hoeft niet te handhaven bij vermeende privacyschending

Een vrouw uit Limburg is ontevreden over de behandeling die zij krijgt in het Maastricht UMC+ (MUMC). Volgens haar staan er fouten in haar medisch dossier, en die zouden een goede behandeling en een verwijzing in de weg staan. Op 26 februari 2026 diende zij daarom een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Haar verwijt: het MUMC verwerkt haar persoonsgegevens onrechtmatig en schendt de privacywet AVG. De AP moest dus beslissen of zij tegen het ziekenhuis zou optreden. De klacht bleef niet bij het begin. De vrouw deed in de maanden daarna 25 aanvullingen. Daarin schreef zij onder meer dat uit de opgevraagde logboeken van het dossier zou blijken dat derden, waaronder het UMCG in Groningen, ongeoorloofd toegang hadden. Het MUMC had al op 25 maart 2026 laten weten dat er geen UMCG-medewerkers in haar dossier waren geweest. Het ziekenhuis had wel het elektronisch patiëntendossier van het UMCG overgenomen, inclusief modellen van rapporten. In latere aanvullingen noemde de vrouw ook een onveilige configuratie van het dossiersysteem, profilering zonder toestemming voor onderzoek en een klacht tegen TNO. Samen vulden klacht en aanvullingen twee ordners. De AP stuurde op 27 mei 2026 een voortgangsbericht met de mededeling dat afhandeling langer dan drie maanden zou duren. Op 2 juni 2026 stelde de vrouw de AP in gebreke, een formele aanmaning om binnen twee weken te beslissen. Op 26 juni 2026 stelde zij beroep in bij de rechtbank Limburg omdat de AP niet op tijd beslist zou hebben. Die zaak werd doorgestuurd naar de rechtbank Oost-Brabant. De AP nam op 2 oktober 2026 alsnog een besluit: geen handhaving. Daardoor kreeg de vrouw van rechtswege ook beroep tegen dat besluit. Ook de procesgang zelf speelt een rol in de uitspraak. De vrouw wraakte de rechter op 10 september 2026, wat de wrakingskamer op 14 oktober 2026 afwees. Op de zitting van 15 oktober 2026 legde zij een usb-stick en stukken over, die de rechtbank buiten beschouwing liet wegens strijd met de goede procesorde. De rechtbank constateert dat het procesgedrag van de vrouw is ontspoord en dat zij procedures door elkaar laat lopen, onder meer door veel andere instanties in de cc van haar e-mails mee te nemen. Vragen van de rechter over wat zij wil bereiken en of zij AI heeft gebruikt voor haar processtukken, beantwoordde zij niet. Daarom gaat de rechtbank alleen in op wat bestuursrechtelijk relevant is. Over het beroep tegen het niet tijdig beslissen is de rechtbank kort. De AP moet een klager binnen drie maanden informeren over de voortgang en daarna binnen een redelijke termijn beslissen. Dat voortgangsbericht kwam er op tijd. Op 2 juni 2026 was de redelijke termijn nog niet verstreken, mede door het grote aantal aanvullingen. De ingebrekestelling was dus te vroeg, en dan is het beroep tegen het uitblijven van een besluit niet-ontvankelijk. Het besluit van 2 oktober 2026 houdt wel stand. De AP kon op basis van bureauonderzoek niet vaststellen dat er een overtreding was, en nader onderzoek, zoals informatie opvragen en medewerkers interviewen, zou veel capaciteit kosten. De AP zag daarvoor geen aanleiding, omdat de bredere maatschappelijke impact beperkt is en het onderwerp niet past binnen de aandachtspunten voor 2026: massasurveillance, betrouwbare digitale diensten en AI. De vrouw betoogde dat een handhavingsverzoek nooit mag worden afgewezen wegens capaciteitsgebrek. De rechtbank wijst dat af: de AP heeft nog niet vastgesteld dat er een concrete inbreuk is en heeft binnen zijn beleidsruimte gehandeld. E-mails van subsidieverstrekker ZonMw bewijzen volgens de rechtbank geen onrechtmatige gegevensverwerking, en die zien bovendien niet op het MUMC. Ook het argument dat het hele datasysteem niet deugt, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk en het beroep tegen het besluit van 2 oktober 2026 ongegrond. De AP hoeft dus niet tegen het MUMC op te treden. Er is geen proceskostenvergoeding en het griffierecht wordt niet vergoed.

Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBOBR:2026:7863
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBOBR:2026:7844
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBOBR:2026:7670
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht