Rechter verbiedt aannemer gebruik handelsnaam Woonhub — RBOBR:2026:2053
handelsnaaминbreuk en onrechtmatig gebruik domeinnaam
Eiser / verzoeker
Woonhub B.V.
Verweerder / gedaagde
Gedaagde vof en haar vennoten
Gedaagden geboden het gebruik van de handelsnaam 'WoonHub'/'Woonhub' en de domeinnaam woonhub.com te staken binnen 30 dagen, op straffe van €500 per dag met een maximum van €50.000; overige vorderingen (beeldmerk, overdracht domeinnaam, schadevergoeding) afgewezen.
- Handelsnaam 'WoonHub' is vrijwel identiek aan die van Woonhub B.V. en wekt verwarringsgevaar in de onroerendgoedmarkt, ondanks het deels beschrijvende karakter van de naam.
- Rechter beveelt staking gebruik handelsnaam en domeinnaam woonhub.com binnen 30 dagen, met dwangsom van €500/dag tot max €50.000.
- Vordering tot gedwongen overdracht van domeinnaam afgewezen wegens ontbrekende wettelijke grondslag voor overdracht van een domeinnaam.
- Vordering tot verbod op gebruik beeldmerk afgewezen omdat de logo's visueel te veel van elkaar verschillen en de onderbouwing ontbrak.
- Voorschot op schadevergoeding van €5.000 afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing van de schade en ontbreken van onverwijlde spoed.
Samenvatting
Makelaarskantoor Woonhub uit Eindhoven sleepte een aannemer voor de rechter omdat die vrijwel dezelfde handelsnaam en domeinnaam gebruikte. De aannemer, een vennootschap onder firma opgericht in januari 2024, opereerde onder de naam WoonHub en maakte gebruik van de domeinnamen woonhub.nl en woonhub.com. Woonhub voert haar handelsnaam al sinds 2020 en heeft bovendien een licentie op het bijbehorende geregistreerde woord-beeldmerk.
Volgens Woonhub leidde de identieke naam tot verwarring bij het publiek. Zo ontving het makelaarskantoor berichten van een oud-eigenaar die vroeg of Woonhub een nieuwe vestiging had geopend in de woonplaats van de aannemer, en een collega-makelaar stuurde een foto van het kantoor van de aannemer met de vraag of Woonhub een nieuw logo had. Ook stond de eigenaar van de aannemersvennootschap als eigenaar vermeld op de LinkedIn-pagina van Woonhub zelf, en verwees hij op zijn eigen profiel naar het webadres van Woonhub.
De voorzieningenrechter oordeelde dat de handelsnaam van Woonhub weliswaar deels beschrijvend is — het woord 'woon' past immers bij onroerend goed — maar dat de combinatie met het Engelse woord 'hub' voldoende onderscheidend vermogen geeft voor bescherming. Hoewel de aannemer en het makelaarskantoor verschillende activiteiten uitvoeren, opereren ze in dezelfde regio en dezelfde vastgoedmarkt. Woonhub verwees klanten bovendien regelmatig door naar aannemers, waardoor het publiek zou kunnen denken dat de twee bedrijven aan elkaar gelieerd zijn. Daarmee was verwarringsgevaar voldoende aannemelijk.
De vordering tot overdracht van de domeinnaam woonhub.com wees de rechter af. Het recht op een domeinnaam is wettelijk niet geregeld, en er bestaat geen juridische grondslag om gedwongen overdracht te bevelen op basis van onrechtmatige daad of de Handelsnaamwet. Wel beval de rechter de aannemer het gebruik van die domeinnaam te staken voor zover dat in het kader van zijn onderneming plaatsvindt. De vordering tot een verbod op het gebruik van het beeldmerk werd afgewezen omdat de logo's qua kleur en vormgeving te veel van elkaar verschilden en Woonhub de onderbouwing niet voldoende had uitgewerkt. Het gevorderde voorschot op schadevergoeding van vijfduizend euro sneuvelde eveneens, omdat Woonhub de omvang van de schade onvoldoende had onderbouwd en er geen spoedeisende noodzaak voor een voorschot was aangetoond.
De aannemer kreeg dertig dagen na betekening van het vonnis om te stoppen met het gebruik van de handelsnaam WoonHub of Woonhub zonder een onderscheidende toevoeging, en met het gebruik van de domeinnaam woonhub.com. Bij overtreding riskeert de aannemer een dwangsom van vijfhonderd euro per dag, met een maximum van vijftigduizend euro. Woonhub heeft zes maanden de tijd om een bodemprocedure aanhangig te maken. De aannemer moet ook de proceskosten vergoeden: in totaal ruim 7.735 euro.
Betrokken advocaten
eiser
Van den Dungen Tersteeg Advocaten (DT Advocaten), 'S-HERTOGENBOSCH
94 uitsprakenverweerder
DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringmaatschappij, AMSTERDAM
42 uitsprakenGerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:3982, Rechtbank Rotterdam, 27-03-2025, C/10/694843 / KG ZA 25-163
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:84, Rechtbank Midden-Nederland, 15-01-2025, C/16/576427 / HL ZA 24-153
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBOVE:2024:5687, Rechtbank Overijssel, 30-10-2024, C/08/305714/HA ZA 23 - 432
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2024:4883, Rechtbank Amsterdam, 19-06-2024, C/13/750985 / KG ZA 24-416
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/01/421437 / KG ZA 25-622
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Landbouwbedrijven in Nederland lijden volgens Stichting Droogteschade Waterwinning (SDW) schade doordat drinkwaterbedrijven grondwater onttrekken: de grond droogt uit, de opbrengst van gewassen daalt en er moet vaker worden herzaaid. Volgens de stichting wordt een groot deel van die schade nooit vergoed. Landbouwbedrijven moeten zelf het initiatief nemen en weten vaak niet eens dat zij schade lijden, omdat een tegenvallende oogst ook door het weer kan komen. De stichting begon daarom op 27 maart 2024 een collectieve actie tegen acht drinkwaterbedrijven: Brabant Water, Vitens, WMD Drinkwater, Waterbedrijf Groningen, Oasen, WML, Evides en PWN. SDW wilde een landelijke afwikkeling in één keer. Eerst zou worden berekend hoeveel droogteschade de bedrijven samen veroorzaken, met het Landelijk Hydrologisch Model (LHM) als basis. Dat bedrag zou vervolgens worden verdeeld over de drinkwaterbedrijven en over de landbouwbedrijven. Voor het verleden wilde SDW een betaling ineens, voor de toekomst een jaarlijkse uitkering. Daarnaast vroeg de stichting veertien verklaringen voor recht over zaken als de te gebruiken opbrengstgegevens, de normbedragen voor tuinbouw en biologische bedrijven, belastingschade en wettelijke rente. De rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, oordeelt dat die landelijke aanpak niet past in het wettelijk systeem. Een drinkwaterbedrijf is alleen aansprakelijk voor de schade die het zelf veroorzaakt in het invloedsgebied van zijn eigen onttrekkingen. Bij een verdeling van een landelijk totaalbedrag kan een bedrijf betalen voor schade die het niet heeft veroorzaakt, en dan ontbreekt het wettelijk vereiste verband tussen schade en schadeveroorzaker. Ook is niet vast te stellen of elk landbouwbedrijf daadwerkelijk droogteschade lijdt. Bedrijven die geen schade hebben, zouden toch een vergoeding kunnen krijgen. Het LHM is bovendien te grofmazig om op perceelsniveau te bepalen of er schade is. SDW erkent dat zelf in de dagvaarding. Over toekomstige onttrekkingen is helemaal geen aansprakelijkheid mogelijk zolang ze niet hebben plaatsgevonden. De vordering is daarom summierlijk ondeugdelijk, een zeldzame grond waarop een rechter een collectieve vordering zonder inhoudelijke behandeling kan afwijzen. Ook de verklaringen voor recht redden de zaak niet. Zo'n uitspraak kan helpen bij individuele schaderegelingen, maar leidt niet tot een gebundelde afhandeling. Per landbouwbedrijf moet nog worden uitgezocht wat de lokale grondwaterdaling was, welke maatregelen het drinkwaterbedrijf trof, of er al schade is vergoed en of de vordering is verjaard. Dat vraagt lokaal onderzoek, en ook binnen de categorieën die SDW voorstelde, zoals melkveebedrijven en akkerbouwbedrijven, zijn de vorderingen niet gelijksoortig genoeg. SDW heeft dus onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de collectieve vordering efficiënter en effectiever is dan individuele procedures. De rechtbank laat de overige bezwaren van de drinkwaterbedrijven, onder meer over de representativiteit van SDW, onbesproken. SDW verliest en betaalt de proceskosten. De rechtbank gebruikt de mogelijkheid om het advocatensalaris te verhogen bij een summierlijk ondeugdelijke vordering, maar vervijfvoudigt het niet, zoals Oasen en PWN vroegen. De drinkwaterbedrijven konden gezamenlijk optrekken, en dat weegt mee. De rechtbank verdrievoudigt het salaris. Daarmee komt de rechtbank per drinkwaterbedrijf op € 42.556, bestaande uit € 688 griffierecht, € 41.679 salaris en € 189 nakosten. De rechtbank verklaart SDW niet-ontvankelijk in haar vordering en veroordeelt haar in de proceskosten van elk van de acht drinkwaterbedrijven, ieder € 42.556. Daarover is wettelijke rente verschuldigd als niet binnen veertien dagen na aanschrijving wordt betaald. De proceskostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.