ECLI:NL:RBOBR:2026:3302, Rechtbank Oost-Brabant, 19-05-2026, SHE 24/4197 — RBOBR:2026:3302
Samenvatting
WOZ-waarde van een dagverblijf. Gecorrigeerde vervangingswaarde. De heffingsambtenaar heeft de door hem gehanteerde restwaarden voldoende onderbouwd. Geen schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn: het financiële belang is minder dan € 1.000.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOBR:2026:6870, Rechtbank Oost-Brabant, 28-09-2026, 26/81
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBOBR:2026:3974, Rechtbank Oost-Brabant, 08-06-2026, 25/3135
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOBR:2026:3860, Rechtbank Oost-Brabant, 05-06-2026, 24/1927 en 24/1928
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOBR:2026:3873, Rechtbank Oost-Brabant, 05-06-2026, SHE 25/2162
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
SHE 24/4197
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. J. Woestenburg
- mw. mr. M. van den Brink
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een eigenaar van vijf woningen in 's-Hertogenbosch kwam in beroep tegen de WOZ-waarden die de gemeente voor 2025 had vastgesteld. In de beroepsfase sloten hij en de heffingsambtenaar een compromis over de waarden, waarna de woningen op € 294.000 tot € 329.000 werden gewaardeerd. Een andere vraag bleef over: hoe hoog is de vergoeding voor de proceskosten van de gemachtigde die de eigenaar bijstond? Die vraag draait om artikel 30a van de Wet WOZ. Bij WOZ-zaken worden de tarieven uit het Besluit proceskosten bestuursrecht vermenigvuldigd met een factor: 0,125 in de bezwaarfase en 0,25 in de beroepsfase. Dat is bedoeld om te voorkomen dat bureaus die op basis van 'no cure no pay' werken hoge vergoedingen incasseren die ver boven de werkelijke kosten liggen. Alleen als het kantoor van de gemachtigde een 'bijzonder geval' is, gelden de volle tarieven. Volgens de Hoge Raad is dat een kantoor dat kennelijk niet werkt op basis van 'no cure no pay', waarbij de proceskostenvergoeding aan het kantoor wordt afgedragen en de vergoedingen de werkelijk gemaakte kosten ver overtreffen. De eiser moet dat zelf aantonen. De eiser stelde dat het kantoor van zijn gemachtigde sinds 2025 nagenoeg niet meer op 'no cure no pay'-basis werkt. Cliënten betalen een vaste startvergoeding en/of staan een deel van de besparing af, in de meeste gevallen 40 procent. Ter onderbouwing diende hij 191 facturen met betaalbewijzen in, plus een toelichting op het bedrijfsmodel en een modelofferte. De heffingsambtenaar voerde aan dat de besparingsfee alleen verschuldigd is als de bezwaarprocedure slaagt, en dat in veel gevallen alleen 'no cure no pay' is afgesproken of een zeer laag vast bedrag wordt betaald. De rechtbank sloot zich daarbij aan. Een besparingsfee die alleen verschuldigd is bij succes, laat het financiële risico voor de cliënt ontbreken en is dus gewoon 'no cure no pay'. Uit de facturen bleek dat in 109 van de 191 gevallen alleen een besparingsfee in rekening is gebracht en dat slechts in 82 gevallen een startvergoeding is gevraagd. Dat is te weinig om te zeggen dat het bedrijfsmodel op startvergoedingen rust. In een aantal gevallen was die vergoeding bovendien zo laag, afgezet tegen het aantal aanslagbiljetten, dat het volgens de rechtbank om een symbolische bijdrage ging. De percentages uit de toelichting, 58 procent startfees en 93 procent besparingsfees, waren niet met stukken onderbouwd. Ook ontbrak een factuur voor de dienstverlening aan de eiser zelf, zodat niet na te gaan was of de stukken een volledig beeld gaven. Stukken die partijen één dag voor of op de dag van de zitting indienden, liet de rechtbank wegens de goede procesorde buiten beschouwing. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde de uitspraak op bezwaar en stelde de waarden vast op € 307.000 (twee woningen), € 329.000 (twee woningen) en € 294.000. De heffingsambtenaar moet het griffierecht van € 53 vergoeden en wordt veroordeeld tot betaling van € 633,50 aan proceskosten, berekend met de vermenigvuldigingsfactoren (€ 1.332 x 0,125 en € 1.868 x 0,25).
Een automobilist die zijn auto op 14 november 2025 omstreeks 20.23 uur in Eindhoven in een parkeervak zette, kreeg een naheffingsaanslag parkeerbelasting omdat er geen geldig betaalbewijs zichtbaar was. Hij zou alleen even zijn vrouw en baby hebben laten uitstappen en de kinderwagen hebben uitgeladen. Volgens hem was dat geen parkeren, maar onmiddellijk in- of uitstappen, waarvoor geen parkeerbelasting verschuldigd is. De aanslag van € 79,40 bestaat uit € 0,60 aan parkeerbelasting en € 78,80 aan kosten van de naheffing. De heffingsambtenaar van de gemeente Eindhoven legde de aanslag op 21 november 2025 op aan een bv, waarschijnlijk de eigenaar of kentekenhouder van de auto. De man maakte bezwaar. Dat mocht, want volgens de rechtspraak van de Hoge Raad mag ook degene die feitelijk heeft geparkeerd bezwaar maken en beroep instellen. De heffingsambtenaar handhaafde de aanslag op 15 januari 2026. Daartegen stelde de man beroep in bij de rechtbank Oost-Brabant. De man kwam niet naar de zitting van 11 september 2026 en liet niet weten dat hij verhinderd was. De rechtbank ging ervan uit dat hij de uitnodiging wel had gekregen, omdat PostNL had vastgesteld dat de aangetekende brief op 15 juli 2026 op zijn adres was bezorgd en de brief niet terugkwam. De rechtbank wees het standpunt van de man af. Volgens vaste rechtspraak gaat het bij onmiddellijk in- of uitstappen alleen om de handelingen die echt het in- en uitstappen vormen. Activiteiten die daar geen direct verband mee houden, maar de stilstand wel langer maken, vallen onder parkeren. Zo is ook twee à drie minuten de auto achterlaten geen onmiddellijk in- of uitstappen. De foto's van de heffingsambtenaar spraken het verhaal van de man tegen. Daarop stond de auto in een parkeervak met gedoofde lampen. In of vlak bij de auto waren geen personen te zien en er was geen handeling zichtbaar die met het laten uitstappen van personen te maken kon hebben. De rechtbank vond dat de foto's een voldoende duidelijk beeld gaven van de auto en de omgeving. Dat het om een momentopname ging, veranderde daar niets aan: om de gestelde handelingen als onmiddellijk uitstappen te kunnen zien, moet een persoon direct bij de auto aanwezig zijn, en dat bleek niet uit de foto's. Daarmee stond vast dat er geschoten werd, in de zin van de parkeerverordening, dat er sprake was van parkeren en dat de man parkeerbelasting had moeten betalen. Omdat hij dat niet had gedaan, was de naheffingsaanslag terecht opgelegd. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De naheffingsaanslag van € 79,40 blijft in stand.
Een Eindhovense automobilist zette zijn auto op 6 december 2025 neer aan een straat met betaald parkeren, ter hoogte van de apotheek. Hij had een parkeervergunning, maar die gold niet in dat deel van de stad. Parkeerbelasting betaalde hij niet. Bij een controle om 11.24 uur werd dat vastgesteld, waarna de heffingsambtenaar van de gemeente Eindhoven hem een naheffingsaanslag van € 81,20 oplegde: € 2,40 parkeerbelasting en € 78,80 aan kosten van de naheffing. Zijn bezwaar werd ongegrond verklaard. Voor de rechtbank erkende de man dat zijn vergunning op die plek niet gold. Hij deed een beroep op het vertrouwensbeginsel. Eerder dat jaar had hij in dezelfde straat geparkeerd en kreeg hij ook een naheffingsaanslag, van 29 april 2025. Die aanslag werd na bezwaar vernietigd, met de overweging dat hij daar met zijn vergunning mocht parkeren. Daaruit leidde hij af dat hij daar voortaan zonder te betalen kon staan. De heffingsambtenaar liet weten dat die vernietiging op een fout berustte. Destijds was niet gecontroleerd of de straat onder de vergunning viel. De rechtbank wijst erop dat een bestuursorgaan volgens vaste rechtspraak niet gehouden is een eerder gemaakte fout te laten voortduren. Wel moet het opgewekt vertrouwen respecteren totdat duidelijk is gemaakt dat dat vertrouwen eindigt. Hier achtte de rechtbank zulk vertrouwen niet gerechtvaardigd. Daar noemt zij drie redenen voor. Ten eerste moet een weggebruiker zelf nagaan waar zijn vergunning geldt. Dat had de man niet gedaan, zo gaf hij op de zitting toe. Ten tweede was hij na de vernietigde aanslag tweemaal op het geldende gebied gewezen. In de brief van 31 mei 2025, waarmee een kentekenwijziging werd doorgevoerd, stond een link naar een overzicht van de parkeergebieden, die hij niet aanklikte. Ook in een uitspraak op bezwaar van 1 augustus 2025 over een andere straat kreeg hij te horen dat zijn vergunning alleen binnen een bepaald gebied gold. Ten derde stond de auto in december niet op dezelfde plek als in april. Toen stond hij ter hoogte van een cafetaria, nu ter hoogte van de apotheek. Ook daarom kon hij uit de vernietiging van de eerdere aanslag niet afleiden dat hij elders in de straat gratis mocht staan. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De naheffingsaanslag van € 81,20 is terecht opgelegd en blijft staan.