Rechtbank veroordeelt man tot 12 jaar cel voor doodslag bij afpersing, spreekt vrij van moord — RBOBR:2026:4532
doodslag bij afpersing met dodelijke afloop
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte vrijgesproken van moord maar veroordeeld voor medeplegen van doodslag tot 12 jaar gevangenisstraf.
- Vrijspraak van moord omdat niet zonder redelijke twijfel kon worden vastgesteld dat er een concreet vooraf beraamd plan bestond om het slachtoffer te doden
- Veroordeling voor medeplegen van doodslag: verdachten aanvaardden bewust de aanmerkelijke kans dat het slachtoffer zou overlijden door het beoogde extreme geweld bij de afpersing
- Bewijs vooral gebaseerd op de late, zichzelf belastende verklaring van een medeverdachte, die op belangrijke punten steun vond in forensisch onderzoek
- Verklaringen van verdachte en een andere medeverdachte als ongeloofwaardig terzijde geschoven wegens tegenstrijdigheden met het dossier
- Toepassing van jeugdstrafrecht afgewezen ondanks jonge leeftijd van verdachte, op basis van twee reclasseringsrapporten
- Redelijke termijn overschreden maar zonder gevolgen voor de strafmaat, mede door de eigen bijdrage van verdachten aan de duur van het onderzoek
Samenvatting
Een man van destijds 19 jaar stond terecht voor de dood van een 68-jarige man die op 19 mei 2022 in een bos bij Helvoirt werd doodgeschoten. Het slachtoffer had via zijn spaargeld een tiny house laten bouwen bij een bedrijf van een van de medeverdachten, aan wie hij ook geregeld geld had geleend. Op de bewuste avond reed het slachtoffer achter de auto van een andere medeverdachte aan, tot op een afgelegen bospad waar hij werd neergeschoten. Hij overleed een week later aan zijn verwondingen.
Het opsporingsonderzoek, met de naam Dukinfield, duurde met tussenpozen ruim vier jaar en leverde een dossier van meer dan 25.000 pagina's op. Drie verdachten stonden terecht: de eigenaar van het bedrijf dat het tiny house bouwde, een medewerker die het slachtoffer kende via zijn werk daar, en de nu berechte man die als uitvoerder werd aangewezen. Het openbaar ministerie ging uit van een vooropgezet plan om het slachtoffer te beroven van geld en pinpassen, waarbij zoveel geweld zou worden gebruikt dat hij naderhand niet naar de politie zou durven stappen.
De rechtbank moest de verklaringen van de drie verdachten tegen elkaar afwegen. De verklaringen van de bedrijfseigenaar werden als ongeloofwaardig terzijde geschoven: hij bleek al details over de schietpartij te kennen voordat deze openbaar waren gemaakt, had actief geholpen bij het wegmaken van sporen en gaf tegenstrijdige verklaringen over de financiële afwikkeling met het slachtoffer. Ook de verklaring van de nu veroordeelde man werd ongeloofwaardig geacht: hij plaatste zichzelf weliswaar op de plaats delict, maar liet cruciale vragen onbeantwoord en zijn relaas dat hij volledig verrast werd door het geweld paste niet bij de feiten, zoals het uitzetten van zijn telefoon om niet getraceerd te kunnen worden. De rechtbank baseerde haar oordeel vooral op de verklaring die de andere medeverdachte kort voor de zitting aflegde, omdat die zichzelf zwaar belastte en op belangrijke punten steun vond in forensisch en tactisch onderzoek, zoals het schotletsel achter het rechteroor van het slachtoffer en de huls op de bijrijdersvloer.
Voor een veroordeling wegens moord moest vaststaan dat er een vooraf beraamd plan bestond om het slachtoffer daadwerkelijk te doden. Hoewel de bedrijfseigenaar internet had doorzocht op manieren om snel en pijnloos te sterven, kon de rechtbank niet zonder redelijke twijfel vaststellen wat het concrete plan zou zijn geweest om het slachtoffer om het leven te brengen. Van doodslag was wel sprake: de verdachten hadden willens en wetens de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden, gezien de extreme dreiging die zij wilden uitoefenen om hem te laten zwijgen en het feit dat de veroordeelde man met een doorgeladen vuurwapen was meegereden. Ook was volgens de rechtbank sprake van medeplegen: alle drie hadden een wezenlijke bijdrage geleverd, zowel bij de voorbereiding als na het schietincident bij het wegmaken van sporen.
Bij het bepalen van de straf vroeg de verdediging nog om toepassing van het jeugdstrafrecht, omdat de man destijds 19 jaar was. Twee reclasseringsrapporten concludeerden echter dat daarvoor onvoldoende aanleiding bestond, gezien zijn gemiddelde intelligentieniveau en het ontbreken van kinderlijk gedrag. De rechtbank constateerde verder dat de redelijke termijn van berechting was overschreden, maar verbond daaraan geen gevolgen voor de strafmaat, mede omdat de verdachten zelf door leugenachtige verklaringen en dwaalsporen hadden bijgedragen aan de duur van het onderzoek.
De rechtbank veroordeelde de man tot 12 jaar gevangenisstraf voor het medeplegen van doodslag, aanzienlijk lager dan de 22 jaar die het openbaar ministerie had geëist voor moord, met aftrek van het voorarrest. Diverse inbeslaggenomen wapens en munitie werden onttrokken aan het verkeer, en de auto van het slachtoffer werd teruggegeven aan zijn nabestaanden.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
01.221361.22
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.