Rechter herstelt typefout in datum opheffing voorlopige voorziening — RBOBR:2026:5417
rectificatie uitspraak / typefout in datum beslissing
Eiser / verzoeker
eiseres (naam geanonimiseerd)
Verweerder / gedaagde
College van Gedeputeerde Staten van Noord-Brabant
De uitspraak van 10 juli 2026 is gerectificeerd: de datum van opheffing van de voorlopige voorziening is gecorrigeerd van 17 juli 2026 naar 27 juli 2026.
- Kennelijke verschrijving in beslissing van 10 juli 2026: datum 17 juli 2026 was onjuist
- Juiste datum 27 juli 2026 was wel correct vermeld in de motivering van dezelfde uitspraak
- Rectificatie aanleiding gegeven door e-mail van jurist Omgevingsdienst Brabant Noord
- Voorlopige voorziening uit uitspraak van 2 juni 2026 wordt opgeheven per 27 juli 2026
Samenvatting
De voorzieningenrechter van Rechtbank Oost-Brabant heeft een eerdere uitspraak gerectificeerd vanwege een typefout in de beslissing. Het gaat om een zaak tussen een eiseres en het college van Gedeputeerde Staten van Noord-Brabant op het gebied van omgevingsrecht.
In de oorspronkelijke uitspraak van 10 juli 2026 stond vermeld dat een voorlopige voorziening werd opgeheven met ingang van 17 juli 2026. Dit bleek een kennelijke verschrijving te zijn. In de motivering van diezelfde uitspraak — onder het kopje 'Conclusie en gevolgen' — was de juiste datum wel correct opgenomen: 27 juli 2026.
De fout werd ontdekt doordat een jurist van de Omgevingsdienst Brabant Noord op 22 juli 2026 per e-mail aandacht vroeg voor de tegenstrijdigheid. De voorzieningenrechter stelde vast dat het inderdaad om een kennelijke verschrijving ging die zich leent voor rectificatie.
De rechter heeft de uitspraak van 10 juli 2026 gecorrigeerd: de datum waarop de voorlopige voorziening uit de uitspraak van 2 juni 2026 wordt opgeheven, is vastgesteld op 27 juli 2026 in plaats van 17 juli 2026.
Betrokken advocaten
mr. E.C.S.F. Frenken
verweerder
mr. L.M.C. Cloodt
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOBR:2026:260, Rechtbank Oost-Brabant, 19-01-2026, 23/622
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:4002, Raad van State, 20-08-2025, 202305514/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:3919, Raad van State, 18-08-2025, 202502009/2/R1
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBOBR:2025:4948, Rechtbank Oost-Brabant, 05-08-2025, 25/1549
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
SHE 26/1581 R
Procedure
Voorlopige voorziening
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een omwonende van een nieuwe opvang voor dak- en thuislozen in Eindhoven wilde voorkomen dat het pand in gebruik zou worden genomen. Hij vreesde overlast en vond dat de opvang niet open mocht omdat een beheersplan ontbrak dat aan de vergunningsvoorwaarden voldoet. De voorzieningenrechter van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, heeft zijn verzoek om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de hoofdprocedure, afgewezen. Voor de opvang is in 2024 een omgevingsvergunning verleend. Daarin staat dat het pand pas als huisvestingslocatie voor voormalige dak- en thuislozen in gebruik mag worden genomen nadat de vergunninghouder een beheersplan heeft vastgesteld en de gemeente dat heeft goedgekeurd. Dat plan moet in overleg met de directe omgeving worden opgesteld en nadere afspraken bevatten over de beheersbaarheid van de opvang. De omwonende vroeg op 12 augustus 2026 aan het college van burgemeester en wethouders van Eindhoven om te handhaven, voor het geval de opvang zonder vastgesteld beheersplan in gebruik zou worden genomen. Toen het college niet binnen de termijn besliste, stelde hij het college in gebreke en vroeg hij op 25 september 2026 de voorlopige voorziening aan. Op 5 oktober 2026 wees het college het handhavingsverzoek af. Volgens het college was het beheersplan op 30 september 2026 opgesteld, goedgekeurd en ondertekend. De man heeft tegen dat besluit bezwaar gemaakt. Eerst boog de voorzieningenrechter zich over de vraag of het verzoek wel ontvankelijk was. Een voorlopige voorziening kan alleen worden getroffen als er ook een hoofdprocedure loopt, en die moet inhoudelijk samenhangen met wat wordt gevraagd. Nu het bezwaar tegen de afwijzing liep, was daaraan formeel voldaan. Over de inhoudelijke samenhang had de rechter twijfels: het verzoek ging oorspronkelijk over het niet op tijd beslissen, terwijl de man daarover geen beroep had ingesteld en inmiddels vooral bezwaren had tegen het beheersplan zelf. Ook de gevraagde schorsing van de omgevingsvergunning paste er niet bij, omdat de procedure over die vergunning bij de Raad van State loopt. Om proceseconomische redenen gaf de rechter de man toch het voordeel van de twijfel en beoordeelde hij het verzoek inhoudelijk. De man voerde aan dat het beheersplan inhoudelijk niet voldoet en dat de gemeente het niet mocht goedkeuren zonder instemming of ondertekening door de omwonenden. Ook betwijfelde hij of de gemeente het plan wel had goedgekeurd. Het college stelde dat het voorschrift is nageleefd: er was overleg met de omwonenden en het plan is vastgesteld en goedgekeurd. Het wees daarbij op een eerdere uitspraak van de rechtbank van 12 februari 2025 over de vergunningverlening, waarin is geoordeeld dat omwonenden geen doorslaggevende stem hebben bij het opstellen van het beheersplan. De voorzieningenrechter volgde het college. Dat omwonenden de doorslag geven bij het beheersplan staat niet in het vergunningvoorschrift, zoals de rechtbank eerder al had bevestigd. De eisen die de man stelt, volgen dus niet uit de vergunning. Het college bevestigde op de zitting dat de gemeente het plan heeft goedgekeurd, en de rechter zag geen reden dat te betwijfelen. Daarmee is volgens het voorlopige oordeel van de rechter aan het vergunningvoorschrift voldaan en is geen sprake van een overtreding. Omdat er geen reden is om aan de rechtmatigheid van de afwijzing van het handhavingsverzoek te twijfelen, was er weinig ruimte om de belangen van de man mee te wegen. Zijn vrees voor overlast was volgens de rechter geen reden voor een andere uitkomst. Er ligt een goedgekeurd beheersplan en dat de opvang op deze locatie daarmee tot ernstige overlast zal leiden, is niet gebleken. De voorbeelden van overlast bij andere opvanglocaties zeggen niet zonder meer iets over deze opvang. Daartegenover staat het zwaarwegende algemene belang van een opvang voor dak- en thuislozen op deze plek. De voorzieningenrechter wees het verzoek af en veroordeelde niemand in de proceskosten. Hoger beroep tegen deze uitspraak staat niet open.
Een horecaondernemer nabij recreatieplas IJzeren Man in Vught plaatste twee grote parasols op haar terrein, elk met afmetingen van circa 11 bij 10,3 meter en een hoogte van 5,5 meter, omgeven door glazen windschermen. De gemeente Vught beschouwt de combinatie van parasols en windschermen als gebouwen waarvoor een omgevingsvergunning vereist is. Die vergunning werd in mei 2024 geweigerd, en de rechtbank verklaarde het beroep daartegen in april 2025 ongegrond. De ondernemer stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Nadat een eerste last onder dwangsom van € 25.000 was verbeurd en ingevorderd, legde het college in april 2026 een nieuwe, verhoogde last op van € 50.000 ineens. De ondernemer verzocht de voorzieningenrechter om een voorlopige voorziening, waarbij zij verschillende bezwaren aanvoerde: het college zou niet bevoegd zijn geweest een nieuwe last op te leggen zolang de eerste nog liep, de parasols zouden geen gebouw vormen, handhaving zou onevenredig zijn, de hoogte van de dwangsom zou onvoldoende zijn gemotiveerd en de begunstigingstermijn zou te kort zijn. De voorzieningenrechter verwierp bijna alle bezwaren. Zij oordeelde dat de eerste last was uitgewerkt zodra de dwangsom eenmalig was verbeurd, zodat het college bevoegd was een nieuwe last op te leggen. Ook stond vast dat de parasols samen met de windschermen een gebouw vormen: de rechtbank had dit al eerder vastgesteld en de voorzieningenrechter zag geen reden om daarvan af te wijken. Een vergelijking met een uitspraak van de Afdeling uit juli 2025 over magazijnstellingen met een luifel ging niet op, omdat in die zaak sprake was van tussenruimten die hier ontbreken. Het argument dat handhaving onevenredig zou zijn, trof evenmin doel. De voorzieningenrechter herhaalde haar eerdere oordeel dat het algemeen belang, de cultuurhistorisch waardevolle omgeving en het risico van precedentwerking zwaarder wegen dan het bedrijfseconomische belang van de ondernemer. Van concreet zicht op legalisatie was geen sprake: de ondernemer stelde een nieuwe vergunningaanvraag te hebben ingediend, maar kon dat niet met stukken onderbouwen en het college gaf aan niet bereid te zijn mee te werken. De verdubbeling van de dwangsom van € 25.000 naar € 50.000 achtte de voorzieningenrechter gerechtvaardigd, nu de ondernemer bewust had besloten de parasols niet te verwijderen. Eén punt kreeg de ondernemer wel mee. De voorzieningenrechter verlengde de begunstigingstermijn, oorspronkelijk gesteld op 1 juni 2026, tot zes weken na de datum van deze uitspraak. Zij hield daarbij rekening met het feit dat de dwangsom bij één enkele constatering direct en volledig verbeurt, dat al € 25.000 is ingevorderd en dat er geen handhavingsverzoek van derden aan de basis lag. Omdat die verlenging uitsluitend in het belang van de ondernemer is, zag de rechter geen aanleiding de gemeente in de proceskosten te veroordelen.