Voorzieningenrechter: omwonende is geen belanghebbende bij handhavingsverzoek AZC Nuenen — RBOBR:2026:5470
handhavingsverzoek stikstof en natuur bij bouw asielzoekerscentrum
Eiser / verzoeker
omwonende van het geplande asielzoekerscentrum
Verweerder / gedaagde
college van Gedeputeerde Staten van Noord-Brabant
Voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af omdat de man geen belanghebbende is en geen spoedeisend belang heeft aangetoond
- De reikwijdte van een handhavingsverzoek staat na de beslissing daarop vast en kan in de voorlopige voorzieningenprocedure niet meer worden uitgebreid met andere aspecten
- Zonder een voldoende zwaarwegend spoedeisend belang kan een voorlopige voorziening alleen nog worden getroffen bij evidente onrechtmatigheid van het bestreden besluit
- Belanghebbendheid vereist dat feitelijke gevolgen van enige betekenis kunnen worden ondervonden; een oordeel daarover in een eerdere, andere voorlopige voorzieningenprocedure is niet bindend voor deze zaak
- Ontbrekend zicht op het project door tussenliggende bebouwing en een forse bomenpartij, en een grotere afstand dan door verzoeker gesteld, maken feitelijke gevolgen van enige betekenis minder aannemelijk
- Het ontbreken van een concrete onderbouwing van gestelde effecten op geluid, water, bodem en stikstof is doorslaggevend voor het oordeel dat geen sprake is van belanghebbendheid
Samenvatting
Een inwoner van Nuenen diende bij de provincie Noord-Brabant een verzoek in om handhavend op te treden tegen de bouw van een asielzoekerscentrum in zijn gemeente. Hij voerde onder meer aan dat de stikstofberekening voor het project uitging van een veel te korte bouwtijd van 25 dagen, terwijl er in werkelijkheid al zo'n 175 dagen aan het project werd gewerkt, waardoor de conclusie dat er geen stikstof op de nabijgelegen Strabrechtse Heide terechtkomt niet meer zou kloppen. Ook stelde hij dat de gemeente rapporten had gebruikt die door eigen specialisten waren afgekeurd, dat er risico bestond op het gebruik van dieselaggregaten als het elektriciteitsnet de bouw niet aankon, dat met twee maten werd gemeten tussen het azc en een naastgelegen hospice, en dat het bodem- en geluidsonderzoek onvoldoende zorgvuldig was uitgevoerd.
Het college van Gedeputeerde Staten, namens wie de Omgevingsdienst Zuidoost-Brabant optrad, verklaarde het handhavingsverzoek niet-ontvankelijk. Volgens het college was de man geen belanghebbende: zijn woning ligt op meer dan 250 meter van het project, hij heeft er geen zicht op door tussenliggende woningen en een bomenpartij, en hij ondervindt geen feitelijke, waarneembare gevolgen van de bouw. De man ging daartegen in bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter om een voorlopige voorziening: schorsing van de omgevingsvergunning, een bouwstop en het stilleggen van de geplande opening op 8 september 2026.
De voorzieningenrechter beoordeelt eerst of er een voldoende spoedeisend belang is. De man wees op al uitgevoerde graafwerkzaamheden zonder archeologisch onderzoek en op een volgens hem te klein waterbergingssysteem met overstromingsrisico, maar kon dit ter zitting niet met feiten onderbouwen. Omdat het handhavingsverzoek zich vooral richt op stikstof, waarvoor de provincie ook alleen bevoegd is, en de man niet aannemelijk maakte dat er een significant effect op de natuur is, ontbreekt volgens de rechter een spoedeisend belang. Dan kan alleen nog een voorlopige voorziening worden getroffen bij evidente onrechtmatigheid van het besluit.
De kern van de zaak draait om de vraag of de man belanghebbende is. Hij stelde dat zijn woning slechts 140 meter van het project ligt, terwijl de rechter zelf mat dat het relevante perceel op ruim 203 meter ligt. Vaststaat dat de man geen zicht heeft op het project door bebouwing en een forse bomenpartij ertussen. Op de zitting erkende de man dat hij zijn stellingen over geluid, water en bodem niet met feiten kon onderbouwen, en ook voor een significant stikstofeffect op de natuur had hij geen onderbouwing. Dat hij weleens wandelt in het nabijgelegen bos is onvoldoende voor een persoonlijk belang, en de rechter acht het niet aannemelijk dat bewoners van het azc via zijn straat naar de voorzieningen in het dorp zouden lopen of fietsen, omdat een andere, meer voor de hand liggende route bestaat.
Omdat er geen spoedeisend belang is en het standpunt van het college dat de man geen belanghebbende is niet evident onrechtmatig is, ziet de voorzieningenrechter geen aanleiding voor een voorlopige voorziening. Bovendien vindt de rechter de gevraagde schorsing van de hele vergunning te verstrekkend voor een procedure die draait om een handhavingsverzoek dat specifiek over natuurbescherming gaat. De voorzieningenrechter wijst het verzoek af. Voor vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Rechtbank bekrachtigt onteigeningsbeschikking voor bedrijventerrein GDC-Noord in Eindhoven
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Natuurvergunning voor akkerbouwondersteuning vernietigd, maar blijft gelden: akkers zijn apart project
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Rechter houdt vergunning voor bouw van drie woningen in Heeze en Leende in stand
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBOBR:2026:5031, Rechtbank Oost-Brabant, 17-07-2026, SHE 25/1319
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
26/1834
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. K.A. Maarschalkerweerd
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Limburg is ontevreden over de behandeling die zij krijgt in het Maastricht UMC+ (MUMC). Volgens haar staan er fouten in haar medisch dossier, en die zouden een goede behandeling en een verwijzing in de weg staan. Op 26 februari 2026 diende zij daarom een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Haar verwijt: het MUMC verwerkt haar persoonsgegevens onrechtmatig en schendt de privacywet AVG. De AP moest dus beslissen of zij tegen het ziekenhuis zou optreden. De klacht bleef niet bij het begin. De vrouw deed in de maanden daarna 25 aanvullingen. Daarin schreef zij onder meer dat uit de opgevraagde logboeken van het dossier zou blijken dat derden, waaronder het UMCG in Groningen, ongeoorloofd toegang hadden. Het MUMC had al op 25 maart 2026 laten weten dat er geen UMCG-medewerkers in haar dossier waren geweest. Het ziekenhuis had wel het elektronisch patiëntendossier van het UMCG overgenomen, inclusief modellen van rapporten. In latere aanvullingen noemde de vrouw ook een onveilige configuratie van het dossiersysteem, profilering zonder toestemming voor onderzoek en een klacht tegen TNO. Samen vulden klacht en aanvullingen twee ordners. De AP stuurde op 27 mei 2026 een voortgangsbericht met de mededeling dat afhandeling langer dan drie maanden zou duren. Op 2 juni 2026 stelde de vrouw de AP in gebreke, een formele aanmaning om binnen twee weken te beslissen. Op 26 juni 2026 stelde zij beroep in bij de rechtbank Limburg omdat de AP niet op tijd beslist zou hebben. Die zaak werd doorgestuurd naar de rechtbank Oost-Brabant. De AP nam op 2 oktober 2026 alsnog een besluit: geen handhaving. Daardoor kreeg de vrouw van rechtswege ook beroep tegen dat besluit. Ook de procesgang zelf speelt een rol in de uitspraak. De vrouw wraakte de rechter op 10 september 2026, wat de wrakingskamer op 14 oktober 2026 afwees. Op de zitting van 15 oktober 2026 legde zij een usb-stick en stukken over, die de rechtbank buiten beschouwing liet wegens strijd met de goede procesorde. De rechtbank constateert dat het procesgedrag van de vrouw is ontspoord en dat zij procedures door elkaar laat lopen, onder meer door veel andere instanties in de cc van haar e-mails mee te nemen. Vragen van de rechter over wat zij wil bereiken en of zij AI heeft gebruikt voor haar processtukken, beantwoordde zij niet. Daarom gaat de rechtbank alleen in op wat bestuursrechtelijk relevant is. Over het beroep tegen het niet tijdig beslissen is de rechtbank kort. De AP moet een klager binnen drie maanden informeren over de voortgang en daarna binnen een redelijke termijn beslissen. Dat voortgangsbericht kwam er op tijd. Op 2 juni 2026 was de redelijke termijn nog niet verstreken, mede door het grote aantal aanvullingen. De ingebrekestelling was dus te vroeg, en dan is het beroep tegen het uitblijven van een besluit niet-ontvankelijk. Het besluit van 2 oktober 2026 houdt wel stand. De AP kon op basis van bureauonderzoek niet vaststellen dat er een overtreding was, en nader onderzoek, zoals informatie opvragen en medewerkers interviewen, zou veel capaciteit kosten. De AP zag daarvoor geen aanleiding, omdat de bredere maatschappelijke impact beperkt is en het onderwerp niet past binnen de aandachtspunten voor 2026: massasurveillance, betrouwbare digitale diensten en AI. De vrouw betoogde dat een handhavingsverzoek nooit mag worden afgewezen wegens capaciteitsgebrek. De rechtbank wijst dat af: de AP heeft nog niet vastgesteld dat er een concrete inbreuk is en heeft binnen zijn beleidsruimte gehandeld. E-mails van subsidieverstrekker ZonMw bewijzen volgens de rechtbank geen onrechtmatige gegevensverwerking, en die zien bovendien niet op het MUMC. Ook het argument dat het hele datasysteem niet deugt, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk en het beroep tegen het besluit van 2 oktober 2026 ongegrond. De AP hoeft dus niet tegen het MUMC op te treden. Er is geen proceskostenvergoeding en het griffierecht wordt niet vergoed.