Trudo krijgt voorwaardelijke ontbinding huurovereenkomst wegens drugsgerelateerde overlast — RBOBR:2026:5525
ontbinding huurovereenkomst wegens drugsgerelateerde overlast
Eiser / verzoeker
Stichting Trudo
Verweerder / gedaagde
gedaagde huurder
Kantonrechter ontbindt de huurovereenkomst en veroordeelt huurder tot ontruiming binnen veertien dagen, maar bepaalt dat Trudo aan die beslissing pas rechten kan ontlenen als de huurder binnen twee jaar een van de gestelde voorwaarden schendt; huurder moet daarnaast € 15,61 achterstallige huur en € 1.063,45 proceskosten betalen.
- Kantonrechter stelt vast dat huurder van februari 2025 tot juli 2026 structureel overlast heeft veroorzaakt, mede op basis van bestuurlijke politierapportages die onder de vrije bewijsleer toelaatbaar zijn.
- Ontbinding en ontruiming worden uitgesproken maar opgeschort: Trudo kan er pas rechten aan ontlenen als de huurder binnen twee jaar een van de voorwaarden schendt, waaronder het veroorzaken van overlast, drugstransacties of het weigeren van hulpverlening.
- De opname van de huurder bij Novadic-Kentron vlak voor de zitting speelde een doorslaggevende rol bij het opleggen van voorwaardelijke in plaats van onmiddellijke ontruiming.
- Huurachterstand teruggebracht tot € 15,61 tegen de tijd van de zitting; huurder veroordeeld tot betaling hiervan en doorbetaling van huur vanaf augustus 2026.
- Huurder veroordeeld tot betaling van proceskosten van € 1.063,45.
Samenvatting
Woningcorporatie Stichting Trudo uit Eindhoven stapte naar de rechter om een huurder uit zijn woning te zetten. Vanaf februari 2025 ontving Trudo van vijf omwonenden overlastmeldingen over de huurder, die al sinds 2011 een appartement in een complex van Trudo huurt. De overlast bestond onder meer uit verward gedrag, geluidsoverlast dag en nacht, intimiderend en bedreigend gedrag, schade aan eigendommen en drugsgerelateerde activiteiten zoals dealen vanuit de woning. Trudo weet dat de huurder kampt met een drugsverslaving.
Trudo schreef de huurder meerdere malen aan en legde hem in maart 2025 formele gedragsaanwijzingen op, na een gesprek waarbij ook een begeleider van de GGzE aanwezig was. Omdat het gedrag niet verbeterde, ontving de huurder in juni 2025 een laatste officiële waarschuwing. Kort voor de zitting bleek de voordeur van de woning beschadigd en de woning vrij toegankelijk, waarna Trudo in overleg met de politie de sloten verving.
De huurder betwistte bij de kantonrechter dat hij overlast had veroorzaakt. Hij stelde dat zijn vrienden er wellicht anders uitzien en andere tijdstippen aanhouden, maar dat dit geen overlast oplevert. Ook voerde hij aan dat de overlastmeldingen anoniem en daardoor niet controleerbaar waren, en dat de door de politie opgestelde bestuurlijke rapportages niet als bewijs mochten dienen in een huurprocedure.
De kantonrechter verwierp dat laatste verweer. In het civiele recht geldt vrije bewijsleer: in beginsel weegt het belang van waarheidsvinding zwaarder dan het belang van uitsluiting van bewijs dat mogelijk onrechtmatig is verkregen. Bijkomende omstandigheden die uitsluiting zouden rechtvaardigen, ontbraken. Op basis van de veelvuldige anonieme meldingen van meerdere omwonenden én de bestuurlijke rapportages van de politie stelde de kantonrechter vast dat de huurder van februari 2025 tot in elk geval 8 juli 2026 structureel overlast heeft veroorzaakt. De huurder had deze vaststellingen slechts betwist zonder die betwisting nader te onderbouwen.
Tijdens de zitting bleek echter dat de huurder op 9 juli 2026, enkele dagen voor de mondelinge behandeling, vrijwillig was opgenomen bij verslavingszorginstelling Novadic-Kentron. Hij had lang op een wachtlijst gestaan. De huurder gaf aan van de drugs af te willen komen en zijn woning te willen behouden. De kantonrechter erkende dat het verlies van een woning het slaagkansen van een behandeltraject verkleint.
Gelet op deze omstandigheden wees de kantonrechter de ontbinding en ontruiming niet direct toe, maar verbond daaraan opschortende voorwaarden. De huurovereenkomst wordt ontbonden en de huurder moet de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis verlaten, maar Trudo kan aan die beslissing pas rechten ontlenen als de huurder binnen twee jaar na het vonnis opnieuw overlast veroorzaakt, eigendommen vernielt, drugstransacties verricht, of niet meewerkt aan de hulpverlening van Novadic-Kentron of GGzE. Doet hij dat wel, dan kan Trudo direct tot ontruiming overgaan zonder een nieuwe rechtszaak te starten. Na twee jaar zal Trudo een nieuwe rechterlijke beslissing moeten vragen als de huurder zich alsnog misdraagt.
De gevorderde huurachterstand, die bij aanvang van de procedure nog € 1.467,92 bedroeg, was tegen de tijd van de zitting grotendeels ingelopen. De kantonrechter veroordeelde de huurder tot betaling van het resterende bedrag van € 15,61 aan achterstallige huur tot en met juni 2026, en tot doorbetaling van de maandelijkse huur vanaf augustus 2026. Daarnaast moet de huurder de proceskosten van Trudo betalen, vastgesteld op € 1.063,45.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2024:3743, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 26-11-2024, 200.341.546_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHSHE:2024:2916, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 17-09-2024, 200.336.537_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2023:4230, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 19-12-2023, 200.306.250_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBOBR:2022:2501, Rechtbank Oost-Brabant, 17-06-2022, C/01/381316 / KG ZA 22-206
Rechtbank Oost-Brabant · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
11848774 \ CV EXPL 25-6167
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Landbouwbedrijven in Nederland lijden volgens Stichting Droogteschade Waterwinning (SDW) schade doordat drinkwaterbedrijven grondwater onttrekken: de grond droogt uit, de opbrengst van gewassen daalt en er moet vaker worden herzaaid. Volgens de stichting wordt een groot deel van die schade nooit vergoed. Landbouwbedrijven moeten zelf het initiatief nemen en weten vaak niet eens dat zij schade lijden, omdat een tegenvallende oogst ook door het weer kan komen. De stichting begon daarom op 27 maart 2024 een collectieve actie tegen acht drinkwaterbedrijven: Brabant Water, Vitens, WMD Drinkwater, Waterbedrijf Groningen, Oasen, WML, Evides en PWN. SDW wilde een landelijke afwikkeling in één keer. Eerst zou worden berekend hoeveel droogteschade de bedrijven samen veroorzaken, met het Landelijk Hydrologisch Model (LHM) als basis. Dat bedrag zou vervolgens worden verdeeld over de drinkwaterbedrijven en over de landbouwbedrijven. Voor het verleden wilde SDW een betaling ineens, voor de toekomst een jaarlijkse uitkering. Daarnaast vroeg de stichting veertien verklaringen voor recht over zaken als de te gebruiken opbrengstgegevens, de normbedragen voor tuinbouw en biologische bedrijven, belastingschade en wettelijke rente. De rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, oordeelt dat die landelijke aanpak niet past in het wettelijk systeem. Een drinkwaterbedrijf is alleen aansprakelijk voor de schade die het zelf veroorzaakt in het invloedsgebied van zijn eigen onttrekkingen. Bij een verdeling van een landelijk totaalbedrag kan een bedrijf betalen voor schade die het niet heeft veroorzaakt, en dan ontbreekt het wettelijk vereiste verband tussen schade en schadeveroorzaker. Ook is niet vast te stellen of elk landbouwbedrijf daadwerkelijk droogteschade lijdt. Bedrijven die geen schade hebben, zouden toch een vergoeding kunnen krijgen. Het LHM is bovendien te grofmazig om op perceelsniveau te bepalen of er schade is. SDW erkent dat zelf in de dagvaarding. Over toekomstige onttrekkingen is helemaal geen aansprakelijkheid mogelijk zolang ze niet hebben plaatsgevonden. De vordering is daarom summierlijk ondeugdelijk, een zeldzame grond waarop een rechter een collectieve vordering zonder inhoudelijke behandeling kan afwijzen. Ook de verklaringen voor recht redden de zaak niet. Zo'n uitspraak kan helpen bij individuele schaderegelingen, maar leidt niet tot een gebundelde afhandeling. Per landbouwbedrijf moet nog worden uitgezocht wat de lokale grondwaterdaling was, welke maatregelen het drinkwaterbedrijf trof, of er al schade is vergoed en of de vordering is verjaard. Dat vraagt lokaal onderzoek, en ook binnen de categorieën die SDW voorstelde, zoals melkveebedrijven en akkerbouwbedrijven, zijn de vorderingen niet gelijksoortig genoeg. SDW heeft dus onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de collectieve vordering efficiënter en effectiever is dan individuele procedures. De rechtbank laat de overige bezwaren van de drinkwaterbedrijven, onder meer over de representativiteit van SDW, onbesproken. SDW verliest en betaalt de proceskosten. De rechtbank gebruikt de mogelijkheid om het advocatensalaris te verhogen bij een summierlijk ondeugdelijke vordering, maar vervijfvoudigt het niet, zoals Oasen en PWN vroegen. De drinkwaterbedrijven konden gezamenlijk optrekken, en dat weegt mee. De rechtbank verdrievoudigt het salaris. Daarmee komt de rechtbank per drinkwaterbedrijf op € 42.556, bestaande uit € 688 griffierecht, € 41.679 salaris en € 189 nakosten. De rechtbank verklaart SDW niet-ontvankelijk in haar vordering en veroordeelt haar in de proceskosten van elk van de acht drinkwaterbedrijven, ieder € 42.556. Daarover is wettelijke rente verschuldigd als niet binnen veertien dagen na aanschrijving wordt betaald. De proceskostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.