Rechtbank houdt Wml-boete van € 73.500 en waarschuwing in stand — RBOBR:2026:5612
boete en waarschuwing wegens overtreding Wet minimumloon
Eiser / verzoeker
eiseres, agrarisch bedrijf (teelt van boomkwekerijgewassen en groothandel in bloemen en planten)
Verweerder / gedaagde
minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
Rechtbank verklaart de beroepen tegen de boete van € 73.500 en de waarschuwing preventieve stillegging ongegrond
- Overtreding van de Wml zelf staat niet ter discussie; het geschil gaat uitsluitend over matiging van de boete
- Een nieuw registratiesysteem is onvoldoende voor matiging omdat niet is aangetoond dat het toekomstige overtredingen daadwerkelijk voorkomt
- Boete per werknemer in plaats van voor één gedraging wordt niet onevenredig geacht, ook niet naast een boete aan een gelieerde vennootschap
- Waarschuwing preventieve stillegging blijft in stand ondanks aangevoerde maatschappelijke en financiële gevolgen
- Beroepen tegen zowel de boete van € 73.500 als de waarschuwing worden ongegrond verklaard
Samenvatting
Een agrarisch bedrijf dat boomkwekerijgewassen teelt en groothandelt in bloemen en planten heeft bij de rechtbank Oost-Brabant tevergeefs geprobeerd onderuit te komen aan een boete van € 73.500 en een waarschuwing van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Beide waren opgelegd wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
De zaak begon met een controle van de Nederlandse Arbeidsinspectie in maart 2021. De inspecteurs onderzochten of tien werknemers van het bedrijf in de periode van september 2020 tot en met februari 2021 volgens het wettelijk minimumloon waren uitbetaald. Het bedrijf kon echter niet op tijd de stukken overleggen waarmee kon worden vastgesteld hoeveel uur die werknemers daadwerkelijk hadden gewerkt en of zij volgens de wet waren betaald. Dat leverde per werknemer een overtreding op, wat resulteerde in een boete die de minister aanvankelijk vaststelde op € 105.000. Vanwege het tijdsverloop tussen het onderzoek, het boeterapport en het boetevoornemen werd dit bedrag met 30 procent verlaagd tot € 73.500. Daarnaast kreeg het bedrijf een waarschuwing preventieve stillegging van werk, die vijf jaar geldt en inhoudt dat de minister bij een volgende soortgelijke overtreding het bedrijf tijdelijk kan stilleggen.
Het bedrijf betwistte niet dat de overtredingen waren begaan, maar vond dat de boete verder omlaag moest. Het voerde aan dat het na de controle een nieuw HR-registratiesysteem had ingevoerd waarmee voortaan alle arbeids- en rusttijden werden bijgehouden, inclusief de zogeheten tijd-voor-tijd-uren. Volgens het bedrijf waren dat adequate maatregelen om herhaling te voorkomen, wat recht zou geven op een extra matiging van 25 procent. De rechtbank ging daar niet in mee. Uit een van de eigen overzichten van het bedrijf bleek dat een werknemer ondanks het nieuwe systeem nog altijd niet op tijd was gecompenseerd voor opgebouwde tijd-voor-tijd-uren. Daarmee had het bedrijf niet aangetoond dat de maatregelen ook daadwerkelijk werkten en dat daarop werd toegezien, aldus de rechtbank. Het argument dat de minister ten onrechte keek naar de tijd-voor-tijd-regeling in plaats van naar het kunnen overleggen van bescheiden, verwierp de rechtbank eveneens: maatregelen zijn pas adequaat als ze ervoor zorgen dat de wet ook echt wordt nageleefd, niet alleen dat de juiste papieren op tafel komen als de toezichthouder erom vraagt.
Het bedrijf beriep zich verder op het evenredigheidsbeginsel. Het stelde dat het in feite om één gedraging ging, namelijk een tekortschietende urenadministratie, die door de boete per werknemer tot een onevenredig hoog totaalbedrag was opgelopen. Ook wees het erop dat een andere vennootschap binnen hetzelfde concern voor dezelfde soort overtreding al was beboet. De rechtbank volgde dit niet: het bedrijf schoot ten aanzien van iedere werknemer met een tijd-voor-tijd-regeling afzonderlijk tekort in de naleving van de wet, en dat een andere rechtspersoon eveneens een boete kreeg, maakt de boete voor dit bedrijf niet onevenredig. Ook de stelling dat het bedrijf zijn medewerkers meer betaalt dan het wettelijk minimum veranderde daar niets aan, omdat juist niet kon worden vastgesteld hoeveel er precies was uitbetaald.
Ten slotte beoordeelde de rechtbank de waarschuwing preventieve stillegging. Het bedrijf voerde aan dat het al vóór de waarschuwing maatregelen had genomen en dat een eventuele stillegging grote maatschappelijke en financiële gevolgen zou hebben. De rechtbank oordeelde dat de minister hiertoe bevoegd was, omdat tienmaal overtreding van de wet volgens het toepasselijke besluit als ernstige overtreding geldt, en dat de minister de door het bedrijf aangevoerde gevolgen voldoende had meegewogen. Nu ook geen aanleiding bestond om de boete verder te matigen, zag de rechtbank evenmin reden om de waarschuwing in te trekken.
De rechtbank verklaarde beide beroepen ongegrond, zodat de boete van € 73.500 en de waarschuwing preventieve stillegging van werk in stand blijven. Het bedrijf krijgt het griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van de proceskosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2022:2835, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 16-08-2022, 200.302.492_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHSHE:2022:2654, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 28-07-2022, 200.303.006_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:GHSHE:2021:489, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 18-02-2021, 200.281.735_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:GHDHA:2020:1660, Gerechtshof Den Haag, 15-09-2020, 200.278.104/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
25/1280 en 25/1281
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Limburg is ontevreden over de behandeling die zij krijgt in het Maastricht UMC+ (MUMC). Volgens haar staan er fouten in haar medisch dossier, en die zouden een goede behandeling en een verwijzing in de weg staan. Op 26 februari 2026 diende zij daarom een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Haar verwijt: het MUMC verwerkt haar persoonsgegevens onrechtmatig en schendt de privacywet AVG. De AP moest dus beslissen of zij tegen het ziekenhuis zou optreden. De klacht bleef niet bij het begin. De vrouw deed in de maanden daarna 25 aanvullingen. Daarin schreef zij onder meer dat uit de opgevraagde logboeken van het dossier zou blijken dat derden, waaronder het UMCG in Groningen, ongeoorloofd toegang hadden. Het MUMC had al op 25 maart 2026 laten weten dat er geen UMCG-medewerkers in haar dossier waren geweest. Het ziekenhuis had wel het elektronisch patiëntendossier van het UMCG overgenomen, inclusief modellen van rapporten. In latere aanvullingen noemde de vrouw ook een onveilige configuratie van het dossiersysteem, profilering zonder toestemming voor onderzoek en een klacht tegen TNO. Samen vulden klacht en aanvullingen twee ordners. De AP stuurde op 27 mei 2026 een voortgangsbericht met de mededeling dat afhandeling langer dan drie maanden zou duren. Op 2 juni 2026 stelde de vrouw de AP in gebreke, een formele aanmaning om binnen twee weken te beslissen. Op 26 juni 2026 stelde zij beroep in bij de rechtbank Limburg omdat de AP niet op tijd beslist zou hebben. Die zaak werd doorgestuurd naar de rechtbank Oost-Brabant. De AP nam op 2 oktober 2026 alsnog een besluit: geen handhaving. Daardoor kreeg de vrouw van rechtswege ook beroep tegen dat besluit. Ook de procesgang zelf speelt een rol in de uitspraak. De vrouw wraakte de rechter op 10 september 2026, wat de wrakingskamer op 14 oktober 2026 afwees. Op de zitting van 15 oktober 2026 legde zij een usb-stick en stukken over, die de rechtbank buiten beschouwing liet wegens strijd met de goede procesorde. De rechtbank constateert dat het procesgedrag van de vrouw is ontspoord en dat zij procedures door elkaar laat lopen, onder meer door veel andere instanties in de cc van haar e-mails mee te nemen. Vragen van de rechter over wat zij wil bereiken en of zij AI heeft gebruikt voor haar processtukken, beantwoordde zij niet. Daarom gaat de rechtbank alleen in op wat bestuursrechtelijk relevant is. Over het beroep tegen het niet tijdig beslissen is de rechtbank kort. De AP moet een klager binnen drie maanden informeren over de voortgang en daarna binnen een redelijke termijn beslissen. Dat voortgangsbericht kwam er op tijd. Op 2 juni 2026 was de redelijke termijn nog niet verstreken, mede door het grote aantal aanvullingen. De ingebrekestelling was dus te vroeg, en dan is het beroep tegen het uitblijven van een besluit niet-ontvankelijk. Het besluit van 2 oktober 2026 houdt wel stand. De AP kon op basis van bureauonderzoek niet vaststellen dat er een overtreding was, en nader onderzoek, zoals informatie opvragen en medewerkers interviewen, zou veel capaciteit kosten. De AP zag daarvoor geen aanleiding, omdat de bredere maatschappelijke impact beperkt is en het onderwerp niet past binnen de aandachtspunten voor 2026: massasurveillance, betrouwbare digitale diensten en AI. De vrouw betoogde dat een handhavingsverzoek nooit mag worden afgewezen wegens capaciteitsgebrek. De rechtbank wijst dat af: de AP heeft nog niet vastgesteld dat er een concrete inbreuk is en heeft binnen zijn beleidsruimte gehandeld. E-mails van subsidieverstrekker ZonMw bewijzen volgens de rechtbank geen onrechtmatige gegevensverwerking, en die zien bovendien niet op het MUMC. Ook het argument dat het hele datasysteem niet deugt, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk en het beroep tegen het besluit van 2 oktober 2026 ongegrond. De AP hoeft dus niet tegen het MUMC op te treden. Er is geen proceskostenvergoeding en het griffierecht wordt niet vergoed.
Een omwonende van een nieuwe opvang voor dak- en thuislozen in Eindhoven wilde voorkomen dat het pand in gebruik zou worden genomen. Hij vreesde overlast en vond dat de opvang niet open mocht omdat een beheersplan ontbrak dat aan de vergunningsvoorwaarden voldoet. De voorzieningenrechter van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, heeft zijn verzoek om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de hoofdprocedure, afgewezen. Voor de opvang is in 2024 een omgevingsvergunning verleend. Daarin staat dat het pand pas als huisvestingslocatie voor voormalige dak- en thuislozen in gebruik mag worden genomen nadat de vergunninghouder een beheersplan heeft vastgesteld en de gemeente dat heeft goedgekeurd. Dat plan moet in overleg met de directe omgeving worden opgesteld en nadere afspraken bevatten over de beheersbaarheid van de opvang. De omwonende vroeg op 12 augustus 2026 aan het college van burgemeester en wethouders van Eindhoven om te handhaven, voor het geval de opvang zonder vastgesteld beheersplan in gebruik zou worden genomen. Toen het college niet binnen de termijn besliste, stelde hij het college in gebreke en vroeg hij op 25 september 2026 de voorlopige voorziening aan. Op 5 oktober 2026 wees het college het handhavingsverzoek af. Volgens het college was het beheersplan op 30 september 2026 opgesteld, goedgekeurd en ondertekend. De man heeft tegen dat besluit bezwaar gemaakt. Eerst boog de voorzieningenrechter zich over de vraag of het verzoek wel ontvankelijk was. Een voorlopige voorziening kan alleen worden getroffen als er ook een hoofdprocedure loopt, en die moet inhoudelijk samenhangen met wat wordt gevraagd. Nu het bezwaar tegen de afwijzing liep, was daaraan formeel voldaan. Over de inhoudelijke samenhang had de rechter twijfels: het verzoek ging oorspronkelijk over het niet op tijd beslissen, terwijl de man daarover geen beroep had ingesteld en inmiddels vooral bezwaren had tegen het beheersplan zelf. Ook de gevraagde schorsing van de omgevingsvergunning paste er niet bij, omdat de procedure over die vergunning bij de Raad van State loopt. Om proceseconomische redenen gaf de rechter de man toch het voordeel van de twijfel en beoordeelde hij het verzoek inhoudelijk. De man voerde aan dat het beheersplan inhoudelijk niet voldoet en dat de gemeente het niet mocht goedkeuren zonder instemming of ondertekening door de omwonenden. Ook betwijfelde hij of de gemeente het plan wel had goedgekeurd. Het college stelde dat het voorschrift is nageleefd: er was overleg met de omwonenden en het plan is vastgesteld en goedgekeurd. Het wees daarbij op een eerdere uitspraak van de rechtbank van 12 februari 2025 over de vergunningverlening, waarin is geoordeeld dat omwonenden geen doorslaggevende stem hebben bij het opstellen van het beheersplan. De voorzieningenrechter volgde het college. Dat omwonenden de doorslag geven bij het beheersplan staat niet in het vergunningvoorschrift, zoals de rechtbank eerder al had bevestigd. De eisen die de man stelt, volgen dus niet uit de vergunning. Het college bevestigde op de zitting dat de gemeente het plan heeft goedgekeurd, en de rechter zag geen reden dat te betwijfelen. Daarmee is volgens het voorlopige oordeel van de rechter aan het vergunningvoorschrift voldaan en is geen sprake van een overtreding. Omdat er geen reden is om aan de rechtmatigheid van de afwijzing van het handhavingsverzoek te twijfelen, was er weinig ruimte om de belangen van de man mee te wegen. Zijn vrees voor overlast was volgens de rechter geen reden voor een andere uitkomst. Er ligt een goedgekeurd beheersplan en dat de opvang op deze locatie daarmee tot ernstige overlast zal leiden, is niet gebleken. De voorbeelden van overlast bij andere opvanglocaties zeggen niet zonder meer iets over deze opvang. Daartegenover staat het zwaarwegende algemene belang van een opvang voor dak- en thuislozen op deze plek. De voorzieningenrechter wees het verzoek af en veroordeelde niemand in de proceskosten. Hoger beroep tegen deze uitspraak staat niet open.