Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBOBR:2026:6031Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht

Rechter verkort sluiting drugspand Eindhoven van twaalf naar vier maanden — RBOBR:2026:6031

bestuurlijke sluiting bedrijfspand na aantreffen drugsproductielocatie

Eiser / verzoeker

Verzoekers, eigenaren van de bedrijfsloods

VS

Verweerder / gedaagde

Burgemeester van de gemeente Eindhoven

Voorzieningenrechter verklaart het beroep gegrond, vernietigt het sluitingsbesluit en bepaalt dat het pand voor vier in plaats van twaalf maanden gesloten mocht worden.

  • Voorzieningenrechter doet direct uitspraak op het beroep omdat nader onderzoek geen meerwaarde heeft
  • Bevoegdheid en geschiktheid van de sluiting van de loods staan niet ter discussie, alleen noodzaak en evenwichtigheid
  • Sluiting op zich noodzakelijk geacht vanwege de omvang van de aangetroffen xtc-productielocatie
  • Eigenaren treft geen betekenisvol verwijt: zij waren te goeder trouw en het drugslab was verborgen in een afgesloten trailer
  • Sluitingsduur van twaalf maanden onvoldoende gemotiveerd; rechter stelt deze zelf vast op vier maanden

Samenvatting

De eigenaren van een bedrijfsloods in Eindhoven hoeven het pand niet twaalf maanden, maar slechts vier maanden gesloten te houden. Dat heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank Oost-Brabant beslist in een zaak die de eigenaren hadden aangespannen tegen de burgemeester van Eindhoven.

De loods werd sinds maart 2025 verhuurd aan een eenmanszaak die een transportonderneming runde. Bij een politie-inval in november 2025, aanvankelijk gericht op het vermoeden van illegaal getankte rode diesel, werd in het pand een complete productielocatie voor XTC-tabletten aangetroffen. Onder meer een tabletteermachine, meerdere grinders, een industriële ontstoffer en chemicaliën als fosforzuur werden gevonden, met sporen van MDMA. Volgens de politie ging het om een grootschalige productielocatie, de zwaarste categorie binnen de richtlijn voor strafvordering rond de Opiumwet. De huurder werd kort na de inval failliet verklaard.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De burgemeester besloot naar aanleiding hiervan de loods voor twaalf maanden te sluiten, met toepassing van artikel 13b van de Opiumwet, dat bestuurlijke sluiting van drugspanden mogelijk maakt. Dat was een zwaardere maatregel dan de zes maanden die de eigen bezwarencommissie van de gemeente had geadviseerd. De eigenaren van het pand maakten bezwaar en, toen dat werd afgewezen, beroep bij de rechtbank. Ze vroegen daarnaast om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de uitspraak op het beroep.

Omdat nader onderzoek niets zou toevoegen, deed de voorzieningenrechter meteen ook uitspraak op het beroep zelf. De bevoegdheid van de burgemeester om de loods te sluiten en de geschiktheid van sluiting als middel stonden niet ter discussie. Het ging nog om twee vragen: was sluiting noodzakelijk, en was een duur van twaalf maanden evenwichtig?

De noodzaak van sluiting op zich vond de rechter wel aangetoond, gelet op de ernst en omvang van de aangetroffen drugsproductie. Dat de eigenaren zelf al maatregelen hadden genomen, zoals het vervangen van de sloten en het beëindigen van de huurovereenkomst, deed daar niet aan af.

Op het punt van de evenwichtigheid trok de rechter wel een streep. De eigenaren bleken zich bij de verhuur zorgvuldig te hebben gedragen: ze hadden de huurder via een makelaar geselecteerd, zijn identiteit en bedrijfsvoering gecontroleerd, een verbod op activiteiten in strijd met de Opiumwet in het huurcontract opgenomen en het pand kort voor de inval nog bezocht zonder dat daarbij iets verdachts opviel. De burgemeester erkende zelf dat de eigenaren te goeder trouw waren en niet betrokken bij het drugscircuit. Toch vond hij dat hun enig verwijt te maken viel omdat ze beter toezicht hadden moeten houden. De rechter volgde dat niet: het drugslab bevond zich verborgen in een afgesloten trailer, en van de eigenaren kon niet worden verwacht dat zij de wel zichtbare voorwerpen, zoals een dieseltank en een deels ingepakte ontstoffer, als aanwijzing voor drugsproductie hadden herkend.

Ook de onderbouwing van de burgemeester voor juist een sluiting van twaalf maanden vond de rechter te algemeen. De overtreding was al beëindigd, van herhalingsgevaar was door de goede trouw van de eigenaren geen sprake, en de burgemeester had niet toegelicht waarom een kortere sluiting niet voldoende zou zijn om het pand uit het drugscircuit te halen. Verwijzingen naar rechtspraak over woningsluitingen van twaalf maanden gingen niet op, omdat het daar steeds ging om bewoners die zelf de overtreders waren.

De voorzieningenrechter verklaarde het beroep gegrond, vernietigde het besluit van de burgemeester voor zover het de sluitingsduur betrof en bepaalde zelf dat een sluiting van vier maanden gerechtvaardigd was, mede gelet op de drie maanden die al tussen de inval en de daadwerkelijke sluiting hadden gezeten. Het verzoek om een voorlopige voorziening werd afgewezen omdat de eigenaren daarbij geen belang meer hadden nu op het beroep zelf al was beslist. De burgemeester moet het griffierecht van € 400,00 terugbetalen en is veroordeeld in de proceskosten van de eigenaren van € 4.134,00.

Betrokken advocaten

mr. M.J.G. Pennings

verzoekers

Lichtstad Advocaten, EINDHOVEN

61 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

26/2096 en 26/2097 gerectificeerd

Procedure

Voorlopige voorziening

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. O.Y. Ifzaren
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBOBR:2026:8063
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Rechtbank wijst klacht af over Maastricht UMC+: AP hoeft niet te handhaven bij vermeende privacyschending

Een vrouw uit Limburg is ontevreden over de behandeling die zij krijgt in het Maastricht UMC+ (MUMC). Volgens haar staan er fouten in haar medisch dossier, en die zouden een goede behandeling en een verwijzing in de weg staan. Op 26 februari 2026 diende zij daarom een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Haar verwijt: het MUMC verwerkt haar persoonsgegevens onrechtmatig en schendt de privacywet AVG. De AP moest dus beslissen of zij tegen het ziekenhuis zou optreden. De klacht bleef niet bij het begin. De vrouw deed in de maanden daarna 25 aanvullingen. Daarin schreef zij onder meer dat uit de opgevraagde logboeken van het dossier zou blijken dat derden, waaronder het UMCG in Groningen, ongeoorloofd toegang hadden. Het MUMC had al op 25 maart 2026 laten weten dat er geen UMCG-medewerkers in haar dossier waren geweest. Het ziekenhuis had wel het elektronisch patiëntendossier van het UMCG overgenomen, inclusief modellen van rapporten. In latere aanvullingen noemde de vrouw ook een onveilige configuratie van het dossiersysteem, profilering zonder toestemming voor onderzoek en een klacht tegen TNO. Samen vulden klacht en aanvullingen twee ordners. De AP stuurde op 27 mei 2026 een voortgangsbericht met de mededeling dat afhandeling langer dan drie maanden zou duren. Op 2 juni 2026 stelde de vrouw de AP in gebreke, een formele aanmaning om binnen twee weken te beslissen. Op 26 juni 2026 stelde zij beroep in bij de rechtbank Limburg omdat de AP niet op tijd beslist zou hebben. Die zaak werd doorgestuurd naar de rechtbank Oost-Brabant. De AP nam op 2 oktober 2026 alsnog een besluit: geen handhaving. Daardoor kreeg de vrouw van rechtswege ook beroep tegen dat besluit. Ook de procesgang zelf speelt een rol in de uitspraak. De vrouw wraakte de rechter op 10 september 2026, wat de wrakingskamer op 14 oktober 2026 afwees. Op de zitting van 15 oktober 2026 legde zij een usb-stick en stukken over, die de rechtbank buiten beschouwing liet wegens strijd met de goede procesorde. De rechtbank constateert dat het procesgedrag van de vrouw is ontspoord en dat zij procedures door elkaar laat lopen, onder meer door veel andere instanties in de cc van haar e-mails mee te nemen. Vragen van de rechter over wat zij wil bereiken en of zij AI heeft gebruikt voor haar processtukken, beantwoordde zij niet. Daarom gaat de rechtbank alleen in op wat bestuursrechtelijk relevant is. Over het beroep tegen het niet tijdig beslissen is de rechtbank kort. De AP moet een klager binnen drie maanden informeren over de voortgang en daarna binnen een redelijke termijn beslissen. Dat voortgangsbericht kwam er op tijd. Op 2 juni 2026 was de redelijke termijn nog niet verstreken, mede door het grote aantal aanvullingen. De ingebrekestelling was dus te vroeg, en dan is het beroep tegen het uitblijven van een besluit niet-ontvankelijk. Het besluit van 2 oktober 2026 houdt wel stand. De AP kon op basis van bureauonderzoek niet vaststellen dat er een overtreding was, en nader onderzoek, zoals informatie opvragen en medewerkers interviewen, zou veel capaciteit kosten. De AP zag daarvoor geen aanleiding, omdat de bredere maatschappelijke impact beperkt is en het onderwerp niet past binnen de aandachtspunten voor 2026: massasurveillance, betrouwbare digitale diensten en AI. De vrouw betoogde dat een handhavingsverzoek nooit mag worden afgewezen wegens capaciteitsgebrek. De rechtbank wijst dat af: de AP heeft nog niet vastgesteld dat er een concrete inbreuk is en heeft binnen zijn beleidsruimte gehandeld. E-mails van subsidieverstrekker ZonMw bewijzen volgens de rechtbank geen onrechtmatige gegevensverwerking, en die zien bovendien niet op het MUMC. Ook het argument dat het hele datasysteem niet deugt, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk en het beroep tegen het besluit van 2 oktober 2026 ongegrond. De AP hoeft dus niet tegen het MUMC op te treden. Er is geen proceskostenvergoeding en het griffierecht wordt niet vergoed.

Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBOBR:2026:7863
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBOBR:2026:7844
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBOBR:2026:7670
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht