Rechtbank legt taakstraf op voor onttrekken van € 141.385 aan coronasteun — RBOBR:2026:6849
subsidiefraude met NOW- en TVL-coronasteun
Eiser / verzoeker
officier van justitie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Rechtbank veroordeelt de restauranthouder voor subsidiefraude tot een taakstraf van 240 uur en wijst schadevergoedingen van € 7.911,43 en € 20.230,48 toe aan twee benadeelde partijen.
- Opzet op verkeerde besteding van coronasteun bewezen omdat ondernemer op meerdere manieren op het bestedingsdoel was gewezen
- Van € 152.727,23 aan NOW- en TVL-subsidie ging maar € 11.342,09 naar loonkosten en niets naar vaste lasten
- Verdachte gaf als bestuurder en enig aandeelhouder feitelijk leiding aan de verkeerde besteding door zijn vennootschap
- Ouderdom van de feiten, de coronaomstandigheden en de eigen financiële problemen van verdachte wegen strafmatigend mee
- Taakstraf van 240 uur opgelegd, exact gelijk aan de eis van de officier van justitie
- Schadevergoeding van € 7.911,43 aan achterstallig salaris en € 20.230,48 aan niet volgens doel bestede subsidiegelden toegewezen aan twee benadeelde partijen
Samenvatting
Een restauranthouder in Amsterdam ontving tussen 2020 en 2021 in totaal € 152.727,23 aan coronasteun voor zijn bedrijf: subsidie uit de Noodmaatregel Overbrugging Werkgelegenheid (NOW) om loonkosten te kunnen doorbetalen, en Tegemoetkoming Vaste Lasten (TVL) om vaste bedrijfskosten te dekken. Van dat bedrag ging maar € 11.342,09 daadwerkelijk naar loonkosten, en op de bankrekeningen van het restaurant werd helemaal geen betaling aangetroffen die met vaste lasten te maken had. De rest van het geld werd contant opgenomen of overgeboekt naar de privérekeningen van de eigenaar, die het gebruikte om zijn eigen vaste lasten en privéschulden te betalen.
Een andere partij gaf in oktober 2024 een signaal af over mogelijk misbruik van de coronasteun bij het restaurant, wat leidde tot een strafrechtelijk onderzoek naar de eigenaar. Bij de rechtbank Oost-Brabant ontkende hij dat hij opzettelijk geld voor andere doeleinden had gebruikt. Zijn advocaat voerde aan dat het voor een veroordeling vereiste opzet niet kon worden bewezen en dat niet vaststond dat er geen uitgaven voor vaste lasten waren gedaan.
De rechtbank verwierp dat verweer. Van een ondernemer mag worden verwacht dat hij weet waarvoor een subsidie is bedoeld, en dat blijkt volgens de rechtbank al uit de namen van de regelingen zelf: een tegemoetkoming voor werkgelegenheid en een tegemoetkoming voor vaste lasten. Bovendien was de man door zijn boekhouder ingelicht over het doel van de subsidies, en had hij bij de aanvraag van de NOW-subsidie zelf verklaard dat hij de voorwaarden had gelezen. Omdat hij desondanks het grootste deel van het geld naar zijn eigen rekeningen liet gaan en zelf heeft verklaard dat hij het aan privé-uitgaven besteedde, achtte de rechtbank het opzet op de verkeerde besteding bewezen.
Als bestuurder en enig aandeelhouder van de vennootschap die het restaurant exploiteerde, had de man de feitelijke zeggenschap over de onderneming en beschikte hij zelf over de subsidiebedragen. De rechtbank oordeelde daarom dat hij feitelijk leiding had gegeven aan het verkeerd besteden van de subsidiegelden door zijn bedrijf, en verklaarde beide tenlastegelegde feiten bewezen.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank er rekening mee dat het misbruik van gemeenschapsgeld ook zijn eigen werknemers had benadeeld, wier loonkosten niet volledig uit de subsidie waren betaald. Tegelijk woog in het voordeel van de man mee dat de feiten dateren uit de coronaperiode, een tijd van veel onzekerheid, dat zijn restaurant destijds ook echt de deuren had moeten sluiten door de coronamaatregelen waarvoor de subsidies bedoeld waren, en dat hij zelf in grote financiële problemen raakte en later in de schuldsanering terechtkwam.
De officier van justitie eiste een taakstraf van 240 uur, en de rechtbank legde precies die straf op, met een vervangende hechtenis van 120 dagen als de taakstraf niet naar behoren wordt uitgevoerd. Daarnaast moet de man € 7.911,43 aan achterstallig salaris vergoeden aan een werknemer die als benadeelde partij een vordering had ingediend, met wettelijke rente en een schadevergoedingsmaatregel. Een tweede benadeelde partij kreeg € 20.230,48 aan materiële schade toegewezen, het deel van de subsidiegelden dat niet volgens de doelstelling was besteed; het meer gevorderde bedrag werd afgewezen.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
82-015385-25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.