Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBOBR:2026:8071Bestuursrecht; Omgevingsrecht

ECLI:NL:RBOBR:2026:8071, Rechtbank Oost-Brabant, 17-11-2026, 25/2452 en 25/2687 — RBOBR:2026:8071

Samenvatting

Deze uitspraak gaat over de afwijzing van twee verzoeken om handhavend op te treden tegen activiteiten op het Eurocircuit wegens, onder meer, handelen in strijd met in het verleden verleende Hinderwetvergunningen. De beroepen tegen het niet tijdig beslissen zijn niet-ontvankelijk, omdat het college van burgemeester en wethouders van Valkenswaard inmiddels besluiten heeft genomen. De beroepen tegen de inhoudelijke besluiten op bezwaar zijn ongegrond.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

25/2452 en 25/2687

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBOBR:2026:8073
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
RBOBR:2026:8223
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Rechtbank: Brabant mag bedrijf dwingen kunstgrasafval weg te halen, last onder dwangsom blijft

Een Brabants grondverzetbedrijf kreeg een last onder dwangsom omdat een grote partij kunstgrasafval veel langer dan toegestaan op het bedrijfsterrein lag opgeslagen. Het afval was afkomstig van een voormalig bedrijf in een andere gemeente en lag er volgens een controle van de omgevingsdienst sinds februari 2021. De vergunning staat opslag van afvalstoffen maximaal één jaar toe, of drie jaar als het bedrijf aantoont dat de opslag wordt gevolgd door nuttige toepassing. Ook die drie jaar waren overschreden. De omgevingsdienst Brabant Noord stelde de overtreding vast bij een controle in september 2024 en vroeg het bedrijf het afval vóór 1 december 2024 te verwijderen. Dat gebeurde niet. In februari 2025 werd bovendien een beginnende broeibrand geconstateerd op het terrein. Op 10 juni 2025 legde het college van gedeputeerde staten van Noord-Brabant een last onder dwangsom op: € 15.000 per constatering per week, met een maximum van € 90.000. Het bedrijf moest het afval uiterlijk 15 september 2025 hebben verwijderd. Bij latere controles in september 2025 en januari 2026 lag het afval nog grotendeels op het terrein. Het bezwaar van het bedrijf werd op 12 januari 2026 ongegrond verklaard. In beroep voerde het bedrijf twee argumenten aan. Eerst stelde het dat de provincie helemaal niet bevoegd was. Het afval lag deels op een tweede locatie, en volgens het bedrijf is sinds de invoering van de Omgevingswet op 1 januari 2024 voor die locatie het college van burgemeester en wethouders van Vught bevoegd. De twee locaties vormden volgens het bedrijf geen functionele eenheid en kunnen los van elkaar bestaan. De rechtbank volgt dat niet. De oude vergunning uit 2004, later gewijzigd, is verleend voor het hele bedrijf en rekent beide locaties tot één inrichting. Volgens de rechtbank moet daarom ook onder de Omgevingswet worden uitgegaan van één locatie. Daarmee voldoet de situatie aan de voorwaarden van het Omgevingsbesluit, op grond waarvan de provincie bevoegd blijft voor alle activiteiten op die locatie. Dat bij een nieuwe aanvraag een andere afbakening zou kunnen worden gekozen, doet daar niet aan af. Ook het argument dat het afval deels op andere plekken lag, helpt niet: het lag steeds op de locatie waarvoor het vergunningvoorschrift geldt. Het tweede argument was dat handhaven onevenredig zou zijn. Het bedrijf zei de gemeente uit de brand te hebben geholpen door het afval over te nemen en jarenlang tevergeefs een recycler te hebben gezocht, omdat de kunststofrecycling in Nederland was vastgelopen. Afvoeren naar een stortplaats zou strijdig zijn met het afvalbeleid. Het afvoeren van het afval heeft inmiddels circa € 400.000 gekost. Ook zou de provincie te laat hebben beslist op een vergunningaanvraag voor een andere locatie van het bedrijf, waar het afval had kunnen worden opgeslagen. De rechtbank wijst ook dit af. Handhaving staat volgens vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State voorop en alleen bijzondere omstandigheden kunnen een reden zijn om af te zien van optreden, bijvoorbeeld concreet zicht op legalisatie. Dat is hier niet aan de orde. Het bedrijf koos zelf voor de opslag, kende het voorschrift en koos zelf voor bepaalde afzetkanalen. Dat het niet lukte binnen de termijn van drie jaar af te voeren, betekent niet dat het onmogelijk was. De kosten van afvoer vallen onder het ondernemersrisico. De broeibrand onderstreept volgens de rechtbank het milieubelang van de maximale opslagduur. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De last onder dwangsom blijft daarmee in stand. Het bedrijf krijgt het griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van de proceskosten.

Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
RBOBR:2026:7669
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Rechtbank bekrachtigt onteigeningsbeschikking voor bedrijventerrein GDC-Noord in Eindhoven

De gemeente Eindhoven wil een perceel grond onteigenen om het bedrijventerrein GDC-Noord (De Schakel) te kunnen ontwikkelen. Op die locatie moet begin 2028 een grootschalig logistiek bedrijfsgebouw komen, inclusief een groenvoorziening met waterberging en een reconstructie van de weg De Schakel. De eigenaar van het perceel weigerde het te verkopen, omdat partijen het niet eens konden worden over de prijs. Na mislukt minnelijk overleg stelde de gemeenteraad op 10 maart 2026 een onteigeningsbeschikking vast en vroeg de rechtbank deze te bekrachtigen. De eigenaar diende een bedenking in bij de rechtbank en voerde drie argumenten aan waarom onteigening niet noodzakelijk zou zijn. Ten eerste stelde hij dat de gemeente met projectontwikkelaar De Mispelaar een koopoptieovereenkomst had gesloten die hem verhinderde rechtstreeks met De Mispelaar te onderhandelen. Hij vergeleek dit met een arrest van de Hoge Raad in de zaak Koopmans/Leeuwarden, waarin de Hoge Raad oordeelde dat een gemeente zichzelf niet in een positie mag manoeuvreren waardoor onteigening onvermijdelijk wordt. De rechtbank verwierp dit betoog, omdat de overeenkomst met De Mispelaar wél ruimte liet om met derden te onderhandelen, mits de gemeente daarmee instemde. Niet was gebleken dat De Mispelaar die toestemming had gevraagd of dat de gemeente die had geweigerd. Ten tweede voerde de eigenaar aan dat de gemeente geen serieuze onderhandelingspogingen had gedaan. Hij wees op trage reacties, het niet delen van een eigen residuele waarderingsberekening en het uitblijven van vervolgoverleg na afspraken daarover. De rechtbank erkende dat de gemeente geregeld laat reageerde, maar oordeelde dat dit niet betekent dat er inhoudelijk geen redelijke poging tot minnelijke verwerving was gedaan. De gemeente had meerdere onderbouwde biedingen gedaan en voldoende toegelicht waarom zij de comparatieve waarderingsmethode gebruikte in plaats van de door de eigenaar gewenste residuele methode. Van een evident onredelijk bod was niet gebleken. Ten derde betoogde de eigenaar dat hij op 3 maart 2026, een week voor de onteigeningsbeschikking, een aanbod had gedaan om het perceel te verkopen waarbij de prijs achteraf via bindend advies zou worden vastgesteld. Daarmee zou op korte termijn overeenstemming haalbaar zijn geweest. De rechtbank volgde dit niet, omdat het voorstel geen tegenbod in geld inhield en dus op het kernonderdeel van een koopovereenkomst geen overeenstemming naderde. Bovendien had de gemeente het aanbod gemotiveerd afgewezen. De eigenaar beriep zich ook op algemene beginselen van behoorlijk bestuur, onder meer het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel. Hij stelde dat zijn brief van 3 maart 2026 ten onrechte niet bij de besluitvorming was betrokken. De rechtbank oordeelde dat de brief te kort voor de besluitvorming was ingediend om nog centraal te kunnen staan in het proces, en dat de gemeente alsnog uitgebreid had gereageerd op 23 maart 2026. Van misbruik van de onteigeningsbevoegdheid voor financieel gewin was evenmin sprake. Over de kosten die de eigenaar had gemaakt, ontstond nog een geschil. Een deel van de facturen was gericht aan en betaald door Maatschap Verlinden, een samenwerking tussen de eigenaar en zijn vennootschap. De rechtbank oordeelde dat alleen de facturen die rechtstreeks aan de eigenaar zelf waren gericht voor vergoeding in aanmerking kwamen, omdat alleen die kosten als vermogensschade van de eigenaar zelf konden gelden. Na aftrek van uren die zagen op een zienswijze tegen het exploitatieplan, stelde de rechtbank de vergoedbare kosten vast op € 5.979,14. De rechtbank bekrachtigde de onteigeningsbeschikking en veroordeelde de gemeente Eindhoven tot betaling van € 5.979,14 aan proceskosten aan de eigenaar.

Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht