Rechtbank spreekt bestuurder vrij van valsheid in NOW-aanvragen van € 322.996 en wijst UWV-claim af — RBOBR:2026:8094
valsheid in geschrifte bij NOW-aanvragen
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie (en het UWV als benadeelde partij)
Verweerder / gedaagde
bestuurder van het bedrijf, verdachte
Verdachte vrijgesproken van valsheid in geschrifte bij vier NOW-aanvragen; de vordering van het UWV van € 322.996 is niet-ontvankelijk
- De vier NOW-aanvragen bevatten op zichzelf geen valsheid: het loonheffingsnummer is juist en het aanvinken van de intentieverklaring is niet vals.
- Vermoedelijk onjuiste loonaangiften lagen ten grondslag aan de aanvragen, maar dat maakt de gegevens op de aanvragen niet vals.
- De rechtbank beoordeelt alleen wat het Openbaar Ministerie ten laste legde, en dat was beperkt tot valsheid in geschrifte bij de aanvraagformulieren.
- Het UWV als benadeelde partij is niet-ontvankelijk in zijn vordering van € 322.996, omdat de verdachte wordt vrijgesproken.
- UWV en verdachte dragen ieder de eigen proceskosten.
Samenvatting
Een bedrijf uit het Rotterdamse vroeg tussen november 2020 en december 2021 vier keer een tegemoetkoming aan in het kader van de NOW, de coronaregeling waarmee de overheid werkgevers hielp om loon door te betalen. Het UWV keerde in totaal € 322.996 aan voorschotten uit. Volgens het Openbaar Ministerie klopte er weinig van: de loonsom die de aanvragen rechtvaardigde zou deels fictief zijn geweest, en in de laatste aanvraag zouden helemaal geen werknemers in dienst zijn geweest. Een van de twee bestuurders en aandeelhouders van het bedrijf, die de aanvragen had ondertekend, moest zich daarvoor verantwoorden.
Het UWV begon in maart 2022 na een melding een onderzoek en droeg het dossier over aan de opsporingsdienst van de Nederlandse Arbeidsinspectie. Dat onderzoek leverde veel op. Het bedrijf had in juli 2020 met terugwerkende kracht loonaangifte gedaan voor 17 personen. Van acht van hen werd de aangifte na de peildatum van 26 augustus 2020 alsnog ingetrokken. Twee van hen verklaarden dat zij de verdachten niet kenden en nooit voor het bedrijf hadden gewerkt. Een andere werknemer vertelde dat zij het op haar rekening gestorte 'loon' meteen grotendeels contant opnam en aan de medeverdachte gaf. Bij de laatste aanvraag waren de twee bestuurders zelf als werknemer opgevoerd, terwijl bestuurders volgens de wet geen werknemer zijn. Het voorschot werd binnen vijf dagen bijna geheel overgemaakt naar hun privérekeningen. Definitieve aanvragen dienden zij niet in, hoewel de regeling dat verplicht, en het UWV heeft de voorschotten teruggevorderd zonder dat er iets is terugbetaald.
Toch kwam de rechtbank niet tot een veroordeling. De tenlastelegging was beperkt tot valsheid in geschrifte bij de vier aanvraagformulieren, en wel op twee punten: het vermelde loonheffingsnummer en het aanvinken van de intentieverklaring. In die verklaring geeft de aanvrager aan juiste en volledige informatie te geven, de voorwaarden te hebben gelezen en de verplichtingen te kennen. Het Openbaar Ministerie stelde dat het nummer vals was omdat de loonaangiften vals waren, en dat de verklaring vals was omdat het bedrijf zich niet aan de verplichtingen hield.
De rechtbank volgde de verdediging. Het loonheffingsnummer op de formulieren is juist, en het aanvinken van de intentieverklaring levert gelet op de inhoud van die verklaring geen valsheid op. Volgens de rechtbank zijn er vermoedelijk onjuiste loonaangiften gedaan en lagen die ten grondslag aan de aanvragen. Dat maakt de gegevens op de aanvragen zelf echter niet vals. De rechtbank moest alleen beoordelen wat het Openbaar Ministerie ten laste had gelegd, en dat was niet bewezen. Het verweer van de raadsman dat het aanvraagformulier geen bewijsbestemming heeft, besprak de rechtbank niet meer.
De rechtbank sprak de verdachte vrij van zowel het primair als het subsidiair ten laste gelegde. Omdat er geen veroordeling volgt, verklaarde zij de vordering van het UWV als benadeelde partij van € 322.996 niet-ontvankelijk. Het UWV en de verdachte dragen ieder de eigen proceskosten.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
82-099363-24
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 23 oktober 2025 rond half elf 's avonds reed een toen 17-jarige jongen over de Udensedijk in Langenboom, in de gemeente Land van Cuijk. Het regende en het was donker. Hij zat achter het stuur van de auto van een collega, die naast hem op de bijrijdersstoel zat. Ter plaatse gold een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur, maar de jongen reed 125. Hij miste een flauwe bocht en kwam met de auto tegen twee bomen aan de rechterkant van de weg terecht. De collega raakte zwaar gewond. Hij liep onder meer ernstig hersenletsel en meerdere botbreuken in zijn been op. Op de zitting bleek dat een medische eindsituatie nog niet in zicht is. Het slachtoffer heeft een zichtbare deuk in zijn schedel, last van uitval aan de linkerkant van zijn lichaam en kan door het beenletsel nog altijd niet fietsen of voetballen. Hij moet opnieuw aan zijn been worden geopereerd. De jongen had bovendien helemaal niet zelfstandig mogen rijden. Hij reed met een begeleiderspas, en de collega die naast hem zat was niet als begeleider op die pas vermeld. De rechtbank vond dat van een beginnend bestuurder in deze omstandigheden (donker, onverlicht en een nat wegdek) extra voorzichtigheid mocht worden verwacht. In plaats daarvan overschreed hij de maximumsnelheid ruimschoots. De rechtbank beschouwde dat als zeer onvoorzichtig rijgedrag, wat een lagere schuldgradatie is dan roekeloosheid. De jongen bekende de feitelijke gedragingen ter zitting en zijn raadsvrouw bepleitte geen vrijspraak. Na de crash liep de jongen om de auto heen en bleef hij bij het slachtoffer zitten om te kijken hoe het met hem ging. Toen een agent hem aansprak en vroeg of hij er iets mee te maken had, zei hij dat hij wist wie het was, maar niet dat hij erbij betrokken was. Hij gaf niet aan dat hij de bestuurder was en liet de agenten zijn identiteit niet vaststellen. Nadat een agent hem had weggestuurd uit de directe omgeving van de verongelukte auto, liep hij weg zonder zijn gegevens achter te laten. Hij meldde zich pas de volgende dag bij de politie, binnen 17 uur na het ongeluk. De rechtbank vond dat de verwarring over de opmerking van de agent dit gedrag niet rechtvaardigt, en achtte ook het doorrijden na het ongeval bewezen. Bij de straf woog de rechtbank mee dat de jongen ten tijde van het ongeluk 17 was, zichtbaar aangedaan was op de zitting en zelf nog last heeft van het ongeluk. Hij lost een betalingsregeling af voor de schade aan de auto van (de vader van) het slachtoffer, heeft zijn excuses aangeboden en geprobeerd een mediationtraject met het slachtoffer op te starten. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een werkstraf en zag geen reden voor een leerstraf, jeugdreclasseringstoezicht of een voorwaardelijke straf als stok achter de deur. De rechtbank volgde dat en oordeelde dat een lichtere straf dan geëist de ernst van de feiten voldoende tot uitdrukking brengt. De officier van justitie eiste 160 uur werkstraf en een rijontzegging van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank legt een werkstraf van 100 uur op, met 50 dagen jeugddetentie als vervangende straf als de werkstraf niet wordt uitgevoerd. Daarnaast krijgt de jongen een ontzegging van de rijbevoegdheid van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd dat het rijbewijs al was ingevorderd wordt daarvan afgetrokken. Omdat de jongen zijn rijbewijs voor zijn werk nodig heeft, hoeft hij het op dit moment niet in te leveren.