Rechtbank legt 2 jaar cel op aan restauranteigenaresse voor arbeidsuitbuiting van vier Indiase koks — RBOBR:2026:8095
mensenhandel en arbeidsuitbuiting in horeca
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte (restauranteigenaresse)
Verdachte veroordeeld tot 2 jaar gevangenisstraf waarvan 1 jaar voorwaardelijk, 3 jaar beroepsverbod als horeca-exploitant en schadevergoeding aan vier koks
- Verdachte en haar partner pleegden mensenhandel door vier Indiase koks te werven en te huisvesten met het oogmerk van uitbuiting, met dreiging met geweld en terugzending naar India en misbruik van hun kwetsbare positie.
- De koks werkten zes dagen per week circa twaalf uur per dag voor € 1.000 netto per maand, ver onder het contractloon en het minimumloon, zonder loonstroken en zonder zorgverzekering.
- De vergunningen voor verblijf en arbeid waren verkregen met arbeidscontracten die niet waren bedoeld om te worden nageleefd, waardoor inreis en verblijf wederrechtelijk waren en ook mensensmokkel en illegale tewerkstelling bewezen zijn.
- Het verweer dat adviseurs of boekhouders de fouten maakten vond de rechtbank ongeloofwaardig, mede door een opgenomen gesprek tussen verdachte en haar partner kort na hun aanhouding.
- De redelijke termijn is met bijna twee jaar overschreden, waardoor de straf van 27 naar 24 maanden gaat; de benadeelde partijen krijgen schadevergoeding inclusief € 2.500 immateriële schade elk.
Samenvatting
Vier Indiase koks kwamen naar Nederland om te werken in twee restaurants in Tegelen en Arnhem, en om geld te verdienen voor hun families in India. Ze werkten gemiddeld zes dagen per week, ongeveer twaalf uur per dag, voor € 1.000 netto per maand. Dat is ruim € 900 minder dan in hun arbeidsovereenkomst stond, waarin een werkweek van 38 uur was afgesproken. Loonstroken of vakantiegeld kregen ze niet. De koks sliepen met vier of vijf personen op één kamer die niet op slot kon, eerst op de zolder van de woning van de medeverdachte in Arnhem en later boven het restaurant in Tegelen. Ze hadden geen zorgverzekering en konden niet vrij naar een dokter.
De rechtbank Oost-Brabant veroordeelt de eigenaresse van de restaurants, die dit samen met haar partner deed, voor mensenhandel, mensensmokkel en het illegaal laten werken van vreemdelingen. De verdachte ontkende en wilde vrijspraak. Volgens haar waren de koks niet kwetsbaar en vrij om te gaan en staan waar ze wilden. Ook zouden de koks hebben verklaard om sneller een verblijfsvergunning te krijgen. De rechtbank vindt dat laatste onvoldoende onderbouwd. De verklaringen van de koks zijn volgens haar in grote lijnen consistent en gedetailleerd. Ze worden bovendien ondersteund door Thuisbezorgd-gegevens, WhatsApp-gesprekken, filmpjes, de telefoon van de verdachte en de verklaringen van een boekhouder.
De rechtbank stelt vast dat de koks onder druk werden gezet. Verdachte en haar partner dreigden hen terug te sturen naar India als ze niet goed meewerkten. Dat was een zware dreiging, omdat de koks voor hun verblijf volledig afhankelijk waren van de vergunning die aan dit werk gekoppeld was. Daarnaast zagen de koks hoe de partner een andere kok mishandelde, waarna ze bang waren dat hen hetzelfde kon overkomen en ze stopten met vragen om loonstroken. Door hun positie als buitenlanders zonder taalkennis, zonder sociaal vangnet en zonder eigen woonruimte hadden ze volgens de rechtbank geen werkelijke andere keuze dan het werk te blijven doen. Het verweer dat externe adviseurs of boekhouders de fouten hadden gemaakt, vindt de rechtbank niet geloofwaardig. Er lagen geen stukken die dat ondersteunden, en uit een opgenomen gesprek tussen de verdachte en haar partner kort na hun aanhouding bleek dat ze de schuld op de boekhouder wilden schuiven.
Ook de vergunningen voor verblijf en arbeid vormden volgens de rechtbank nooit een rechtmatige grondslag voor het verblijf. Ze waren aangevraagd met arbeidscontracten die de verdachte en haar partner nooit van plan waren na te leven. De koks moesten bovendien zelf duizenden euro's betalen voor de aanvraag en hun reis, terwijl dat volgens de voorschriften voor rekening van de werkgever kwam. Daarmee was ook het verblijf van de koks in Nederland wederrechtelijk. De rechtbank acht daarom ook de mensensmokkel en het illegaal laten werken bewezen, met winstbejag en gewoonte.
Bij de straf weegt mee dat de redelijke termijn met bijna twee jaar is overschreden. De rechtbank rekent dat niet aan de verdachte of haar raadslieden toe, mede omdat de behandeling bijna een jaar is uitgesteld doordat de raadslieden het ontnemingsrapport niet tijdig kregen. Zonder die overschrijding zou de rechtbank 27 maanden gevangenisstraf hebben opgelegd, waarvan een jaar voorwaardelijk. De officier van justitie eiste drie jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk. Een eerdere veroordeling door de rechtbank Rotterdam telt niet mee omdat die nog niet onherroepelijk is. Wel weegt de onherroepelijke Belgische veroordeling voor mensenhandel mee, die bij het beroepsverbod een rol speelt.
De rechtbank legt de verdachte een gevangenisstraf van twee jaar op, waarvan een jaar voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en met een contactverbod met de vier koks. Daarnaast krijgt zij voor drie jaar een beroepsverbod als horeca-exploitant. Dat is korter dan de geëiste vijf jaar, omdat het verbod feitelijk al geldt sinds de schorsing van haar voorlopige hechtenis op 31 mei 2023. Verdachte moet de vier koks schadevergoeding betalen, hoofdelijk met haar partner, tussen ongeveer € 18.200 en € 27.400 per kok. Daarvan is telkens € 2.500 immateriële schade. Het bedrag bestaat verder uit gemiste loon- en overige materiële schade, en wordt verhoogd met wettelijke rente. Bij niet-betalen kan gijzeling worden toegepast.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:24855, Rechtbank Den Haag, 17-12-2025, NL25.21796
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:21200, Rechtbank Den Haag, 07-11-2025, NL25.13717
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:15787, Rechtbank Den Haag, 25-08-2025, NL25.37156
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:23830, Rechtbank Den Haag, 12-08-2025, NL25.30930
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
82-149839-22
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 23 oktober 2025 rond half elf 's avonds reed een toen 17-jarige jongen over de Udensedijk in Langenboom, in de gemeente Land van Cuijk. Het regende en het was donker. Hij zat achter het stuur van de auto van een collega, die naast hem op de bijrijdersstoel zat. Ter plaatse gold een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur, maar de jongen reed 125. Hij miste een flauwe bocht en kwam met de auto tegen twee bomen aan de rechterkant van de weg terecht. De collega raakte zwaar gewond. Hij liep onder meer ernstig hersenletsel en meerdere botbreuken in zijn been op. Op de zitting bleek dat een medische eindsituatie nog niet in zicht is. Het slachtoffer heeft een zichtbare deuk in zijn schedel, last van uitval aan de linkerkant van zijn lichaam en kan door het beenletsel nog altijd niet fietsen of voetballen. Hij moet opnieuw aan zijn been worden geopereerd. De jongen had bovendien helemaal niet zelfstandig mogen rijden. Hij reed met een begeleiderspas, en de collega die naast hem zat was niet als begeleider op die pas vermeld. De rechtbank vond dat van een beginnend bestuurder in deze omstandigheden (donker, onverlicht en een nat wegdek) extra voorzichtigheid mocht worden verwacht. In plaats daarvan overschreed hij de maximumsnelheid ruimschoots. De rechtbank beschouwde dat als zeer onvoorzichtig rijgedrag, wat een lagere schuldgradatie is dan roekeloosheid. De jongen bekende de feitelijke gedragingen ter zitting en zijn raadsvrouw bepleitte geen vrijspraak. Na de crash liep de jongen om de auto heen en bleef hij bij het slachtoffer zitten om te kijken hoe het met hem ging. Toen een agent hem aansprak en vroeg of hij er iets mee te maken had, zei hij dat hij wist wie het was, maar niet dat hij erbij betrokken was. Hij gaf niet aan dat hij de bestuurder was en liet de agenten zijn identiteit niet vaststellen. Nadat een agent hem had weggestuurd uit de directe omgeving van de verongelukte auto, liep hij weg zonder zijn gegevens achter te laten. Hij meldde zich pas de volgende dag bij de politie, binnen 17 uur na het ongeluk. De rechtbank vond dat de verwarring over de opmerking van de agent dit gedrag niet rechtvaardigt, en achtte ook het doorrijden na het ongeval bewezen. Bij de straf woog de rechtbank mee dat de jongen ten tijde van het ongeluk 17 was, zichtbaar aangedaan was op de zitting en zelf nog last heeft van het ongeluk. Hij lost een betalingsregeling af voor de schade aan de auto van (de vader van) het slachtoffer, heeft zijn excuses aangeboden en geprobeerd een mediationtraject met het slachtoffer op te starten. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een werkstraf en zag geen reden voor een leerstraf, jeugdreclasseringstoezicht of een voorwaardelijke straf als stok achter de deur. De rechtbank volgde dat en oordeelde dat een lichtere straf dan geëist de ernst van de feiten voldoende tot uitdrukking brengt. De officier van justitie eiste 160 uur werkstraf en een rijontzegging van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank legt een werkstraf van 100 uur op, met 50 dagen jeugddetentie als vervangende straf als de werkstraf niet wordt uitgevoerd. Daarnaast krijgt de jongen een ontzegging van de rijbevoegdheid van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd dat het rijbewijs al was ingevorderd wordt daarvan afgetrokken. Omdat de jongen zijn rijbewijs voor zijn werk nodig heeft, hoeft hij het op dit moment niet in te leveren.