Rechtbank legt 2 jaar cel op voor mensenhandel: restaurantkoks uit India uitgebuit — RBOBR:2026:8098
mensenhandel en mensensmokkel / arbeidsuitbuiting in de horeca
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
Verdachte, eigenaar van restaurants in Tegelen en Arnhem
Verdachte veroordeeld tot 2 jaar gevangenisstraf waarvan 1 jaar voorwaardelijk, 3 jaar beroepsverbod voor de horeca en schadevergoeding aan vier koks
- De koks werkten gemiddeld zes dagen per week circa 12 uur per dag voor € 1.000 netto per maand, ver onder het contractuele loon en het wettelijk minimumloon.
- De rechtbank beschouwt de verklaringen van de koks als betrouwbaar, ondanks hun mogelijke belang bij de B8/3-regeling, omdat onafhankelijke bewijsmiddelen ze ondersteunen.
- Dreiging met terugsturen naar India, dreiging met geweld en misbruik van overwicht en kwetsbare positie vormen samen de dwangmiddelen voor mensenhandel.
- De vergunningen voor verblijf en arbeid zijn verkregen met arbeidscontracten die de verdachten nooit wilden nakomen, waardoor inreis en verblijf wederrechtelijk waren.
- De straf is wegens overschrijding van de redelijke termijn met bijna twee jaar gematigd van 27 naar 24 maanden.
Samenvatting
Vier Indiase koks kwamen in 2021 naar Nederland om in twee restaurants te werken, in Tegelen en in Arnhem. Ze hoopten geld te verdienen voor hun families in India. In de praktijk werkten ze gemiddeld zes dagen per week, ongeveer twaalf uur per dag, voor een netto maandloon van € 1.000 in contanten. Volgens hun arbeidscontract hadden ze recht op ruim € 900 meer per maand, bij een werkweek van 38 uur. Loonstroken en vakantiegeld kregen ze nooit. De rechtbank Oost-Brabant veroordeelde de eigenaar van de restaurants, samen met zijn partner, voor mensenhandel en mensensmokkel.
De koks sliepen met vier of vijf personen op één kamer, op de zolder van de woning van de partner in Arnhem of boven het restaurant in Tegelen. Die kamers waren niet af te sluiten. Ze hadden geen zorgverzekering en konden niet vrij naar de huisarts. Ook op hun vrije dag moesten ze vaak bijspringen. Daarnaast deden ze klusjes voor de verdachte en zijn partner. De koks hadden hun reis en de aanvraag van hun vergunning zelf moeten betalen, terwijl dat volgens de regels voor rekening van de werkgever kwam. Ze hadden er geld voor moeten lenen. Bij twee van hen hielden de verdachten bovendien een deel van het loon in.
De verdediging vond de verklaringen van de koks onbetrouwbaar, omdat zij via de B8/3-regeling een verblijfsvergunning konden krijgen als er een vervolging zou volgen. De rechtbank vond die stelling onvoldoende onderbouwd, maar sloot niet uit dat het vooruitzicht een rol had gespeeld en benaderde de verklaringen daarom behoedzaam. De koks verklaarden in grote lijnen consistent en gedetailleerd. Hun verhaal vond steun in onafhankelijke bewijsmiddelen, zoals bestelgegevens van Thuisbezorgd, WhatsApp-gesprekken, opgenomen filmpjes, de telefoon van de partner en de verklaringen van de boekhouder. De verklaring van de verdachten dat zij waren afgegaan op adviezen van boekhouders en juridische dienstverleners vond de rechtbank ongeloofwaardig. Daar was geen enkel stuk voor overgelegd. Een opgenomen gesprek tussen de twee kort na hun aanhouding liet volgens de rechtbank juist zien dat zij de schuld voor het te lage loon op de boekhouder wilden afschuiven.
De rechtbank stelde vast dat de verdachten drie dwangmiddelen hadden gebruikt. Ze dreigden de koks terug te sturen naar India als ze niet goed meewerkten. Ze maakten misbruik van hun overwicht en van de kwetsbare positie van de koks, die de taal niet spraken en voor werk en onderdak geheel afhankelijk waren. En ze dreigden met geweld, nadat de koks hadden gezien dat de verdachte een andere kok had mishandeld. Daardoor hadden de koks volgens de rechtbank geen andere keuze dan zich te laten uitbuiten. Of ze het werk soms vrijwillig deden, deed er dan niet meer toe. De verdachten trokken daar opzettelijk voordeel uit, door loonkosten en werkgeverslasten uit te sparen en geen loonaangifte te doen.
Ook de feiten over mensensmokkel acht de rechtbank bewezen. De gecombineerde vergunningen voor verblijf en arbeid waren verleend op basis van arbeidscontracten waarvan de verdachten vanaf het begin wisten dat zij die nooit zouden nakomen. Daarmee waren de inreis en het verblijf van de koks volgens de rechtbank wederrechtelijk, en de verdachten hadden dat moeten vermoeden. De rechtbank bewees ook dat zij hiervan een gewoonte hadden gemaakt.
Bij de straf nam de rechtbank mee dat de verdachte in België al was veroordeeld voor mensenhandel in 2019 en 2020. Die veroordeling is sinds 14 november 2025 onherroepelijk. Zonder rekening te houden met de lange duur van de procedure zou de rechtbank 27 maanden hebben opgelegd, waarvan een jaar voorwaardelijk. De redelijke termijn is met bijna twee jaar overschreden, omdat de zaak pas op 12 november 2026 is afgedaan, terwijl de verdachte op 2 december 2022 was aangehouden. Dat kon hem niet worden toegerekend. De rechtbank matigde de straf daarom tot twee jaar.
De verdachte krijgt een gevangenisstraf van twee jaar, waarvan één jaar voorwaardelijk met twee jaar proeftijd en een contactverbod met de vier koks. Hij mag drie jaar geen horecagelegenheid exploiteren of daar beroepsmatig bij betrokken zijn; dat is korter dan de vijf jaar die de officier eiste, omdat het verbod in feite al geldt sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis op 31 mei 2023. De vier koks krijgen schadevergoeding toegewezen, hoofdelijk met de medeverdachte te betalen. Het gaat om € 21.947,16, € 27.419,05, € 21.992,90 en € 18.175,70, telkens inclusief € 2.500 immateriële schade. De rechtbank legde daarvoor ook de schadevergoedingsmaatregel op.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
82-149841-22 Strafvonnis
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 23 oktober 2025 rond half elf 's avonds reed een toen 17-jarige jongen over de Udensedijk in Langenboom, in de gemeente Land van Cuijk. Het regende en het was donker. Hij zat achter het stuur van de auto van een collega, die naast hem op de bijrijdersstoel zat. Ter plaatse gold een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur, maar de jongen reed 125. Hij miste een flauwe bocht en kwam met de auto tegen twee bomen aan de rechterkant van de weg terecht. De collega raakte zwaar gewond. Hij liep onder meer ernstig hersenletsel en meerdere botbreuken in zijn been op. Op de zitting bleek dat een medische eindsituatie nog niet in zicht is. Het slachtoffer heeft een zichtbare deuk in zijn schedel, last van uitval aan de linkerkant van zijn lichaam en kan door het beenletsel nog altijd niet fietsen of voetballen. Hij moet opnieuw aan zijn been worden geopereerd. De jongen had bovendien helemaal niet zelfstandig mogen rijden. Hij reed met een begeleiderspas, en de collega die naast hem zat was niet als begeleider op die pas vermeld. De rechtbank vond dat van een beginnend bestuurder in deze omstandigheden (donker, onverlicht en een nat wegdek) extra voorzichtigheid mocht worden verwacht. In plaats daarvan overschreed hij de maximumsnelheid ruimschoots. De rechtbank beschouwde dat als zeer onvoorzichtig rijgedrag, wat een lagere schuldgradatie is dan roekeloosheid. De jongen bekende de feitelijke gedragingen ter zitting en zijn raadsvrouw bepleitte geen vrijspraak. Na de crash liep de jongen om de auto heen en bleef hij bij het slachtoffer zitten om te kijken hoe het met hem ging. Toen een agent hem aansprak en vroeg of hij er iets mee te maken had, zei hij dat hij wist wie het was, maar niet dat hij erbij betrokken was. Hij gaf niet aan dat hij de bestuurder was en liet de agenten zijn identiteit niet vaststellen. Nadat een agent hem had weggestuurd uit de directe omgeving van de verongelukte auto, liep hij weg zonder zijn gegevens achter te laten. Hij meldde zich pas de volgende dag bij de politie, binnen 17 uur na het ongeluk. De rechtbank vond dat de verwarring over de opmerking van de agent dit gedrag niet rechtvaardigt, en achtte ook het doorrijden na het ongeval bewezen. Bij de straf woog de rechtbank mee dat de jongen ten tijde van het ongeluk 17 was, zichtbaar aangedaan was op de zitting en zelf nog last heeft van het ongeluk. Hij lost een betalingsregeling af voor de schade aan de auto van (de vader van) het slachtoffer, heeft zijn excuses aangeboden en geprobeerd een mediationtraject met het slachtoffer op te starten. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een werkstraf en zag geen reden voor een leerstraf, jeugdreclasseringstoezicht of een voorwaardelijke straf als stok achter de deur. De rechtbank volgde dat en oordeelde dat een lichtere straf dan geëist de ernst van de feiten voldoende tot uitdrukking brengt. De officier van justitie eiste 160 uur werkstraf en een rijontzegging van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank legt een werkstraf van 100 uur op, met 50 dagen jeugddetentie als vervangende straf als de werkstraf niet wordt uitgevoerd. Daarnaast krijgt de jongen een ontzegging van de rijbevoegdheid van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd dat het rijbewijs al was ingevorderd wordt daarvan afgetrokken. Omdat de jongen zijn rijbewijs voor zijn werk nodig heeft, hoeft hij het op dit moment niet in te leveren.