Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBOVE:2026:4582Civiel Recht

Rechter verplicht buurman hoekankers te verwijderen die dakopbouw verbinden met buurmans woning — RBOVE:2026:4582

burenrecht / eigendomsinbreuk door onrechtmatige bevestiging hoekankers

Eiser / verzoeker

Eisers (buren)

VS

Verweerder / gedaagde

Gedaagde (buurman)

Gedaagde wordt veroordeeld de hoekankers te verwijderen en € 2.026,75 aan deskundigenkosten te vergoeden; overige vorderingen worden afgewezen.

  • Hoekankers zonder toestemming bevestigd in eigendommen van de buren zijn in beginsel onrechtmatig; de eigenaren hoeven dat niet te dulden tenzij verwijdering misbruik van recht oplevert.
  • Buurman heeft niet aangetoond dat de hoekankers noodzakelijk zijn voor de constructieve veiligheid en heeft geen inzicht gegeven in de kosten van verwijdering of een alternatieve constructie.
  • Vaste koppelingen tussen dakopbouwen veroorzaken in ieder geval enige geluidsoverdracht; het feit dat aan de wettelijke geluidsnormen wordt voldaan, neemt het rechtens te respecteren belang bij verwijdering niet weg.
  • Kosten van het eerste deskundigenrapport (waaruit bleek dat de normen werden overschreden) komen volledig voor rekening van de buurman; kosten van de notitie en controlemeting worden gedeeld.

Samenvatting

Een stel uit Overijssel lag al jaren overhoop met hun buurman over de dakopbouw die hij op zijn woning had laten plaatsen. Die dakopbouw bleek met hoekankers te zijn vastgemaakt aan de dakopbouw van de buren. Dat had de buurman nooit mogen doen, want daarvoor had hij toestemming nodig gehad van de eigenaren. Die toestemming had hij niet gevraagd en ook niet gekregen.

De buren eisten verwijdering van de hoekankers. De buurman verzette zich daartegen en voerde aan dat de hoekankers onderdeel uitmaakten van de constructieve stabiliteit van zijn dakopbouw en dat verwijdering ingrijpende en kostbare bouwkundige aanpassingen zou vergen. Bovendien stelde hij dat de geluidsnormen inmiddels werden gehaald en dat een deskundige had vastgesteld dat één van de hoekankers maar een zeer beperkte bijdrage leverde aan de geluidsoverdracht.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De kantonrechter in Zwolle, die in deze zaak optrad als zogenoemde 'overlegrechter' op basis van artikel 96 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, had in een eerder tussenvonnis al geoordeeld dat de hoekankers in beginsel onrechtmatig waren bevestigd. In dit eindvonnis stond de vraag centraal of de vordering tot verwijdering toch misbruik van recht zou opleveren, omdat het belang van de buurman bij handhaving zwaarder zou wegen dan het belang van de buren bij verwijdering.

Die redenering ging niet op. De buurman had weliswaar gesteld dat de hoekankers bijdragen aan de constructieve stabiliteit, maar hij had niet aangetoond dat ze daarvoor ook noodzakelijk waren. Bovendien had hij geen enkel inzicht gegeven in de kosten van verwijdering of het aanbrengen van een alternatieve constructie. Zonder die onderbouwing kon de rechter niet vaststellen dat de buren hun eigendomsrecht hadden moeten laten varen.

De buren stelden ook dat zij geluidshinder ondervonden door de vaste verbindingen tussen beide dakopbouwen. De rechter overwoog dat vaste koppelingen in ieder geval enige geluidsoverdracht veroorzaken. Dat de wettelijke geluidsnormen inmiddels werden gehaald, maakte dat niet anders: de buren hadden een rechtens te respecteren belang bij verwijdering van de koppelingen. Ook de verwijzing naar een deskundigennotitie over één hoekijzer hielp de buurman niet, omdat uit foto's bleek dat er meerdere hoekankers aanwezig waren.

De buren hadden naast de verwijdering ook een vergoeding geëist voor de kosten van een ingeschakelde geluidsdeskundige. Die deskundige had in een eerste rapport vastgesteld dat de dakopbouw destijds niet voldeed aan de wettelijke geluidsnormen. De buurman had daarna aanpassingen doorgevoerd, waarna een controlemeting uitwees dat de normen wel werden gehaald. De rechter verdeelde de kosten: de kosten van het eerste rapport, ruim € 1.149,00, kwamen volledig voor rekening van de buurman. De kosten van de tussenliggende notitie en de controlemeting werden door beide partijen gedeeld.

De rechter veroordeelde de buurman zijn dakopbouw zodanig aan te passen dat geen hoekankers of andere koppelingen meer via schroeven of bevestigingsmiddelen in eigendommen van de buren zijn bevestigd, met uitzondering van een dampdoorlatende folie, panlatten en dakpannen. Daarnaast moet hij € 2.026,75 betalen als vergoeding voor de deskundigenkosten. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij zijn eigen kosten draagt.

Betrokken advocaten

mr. J.W. Kempenaar-van Ittersum

eiser

WET Advocaten & Mediators, DRONTEN

13 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

11360365 \ EJ VERZ 24-362

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBOVE:2026:7026
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht
Rechter verbiedt ziekenhuis Nij Smellinghe nierkankerzorg na besluit zorgverzekeraars

Ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten moet stoppen met operaties en andere behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. De voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel verbiedt het ziekenhuis die zorg nog langer te verlenen, zodat die in Friesland geconcentreerd wordt bij Frisius MC in Leeuwarden. Het gaat om een beslissing in kort geding, een snelle voorlopige procedure. Achtergrond is het Integraal Zorgakkoord (IZA) van september 2022, dat het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport sloot met veertien zorgorganisaties. Daarin staat dat hoogcomplexe oncologische zorg meer geconcentreerd moet worden en dat minimale aantallen behandelingen per ziekenhuislocatie gelden, de zogeheten volumenormen. Voor de lokale behandeling van (verdenking op) niercelkanker werd die norm vastgesteld op 50 behandelingen per locatie per jaar. Voor partiële nefrectomieën, operaties waarbij een deel van de nier wordt verwijderd, geldt daarnaast een bestaande norm van 20 per jaar. De brancheorganisaties Zorgverzekeraars Nederland (ZN) en de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ), waarvan Nij Smellinghe lid is, ondertekenden het akkoord. In Friesland bieden zowel Frisius MC als Nij Smellinghe deze zorg aan, terwijl er te weinig patiënten zijn om beide aan de norm te laten voldoen. De ziekenhuizen kwamen er onderling niet uit. Daarom besloten de marktleiders Zilveren Kruis en VGZ in oktober 2025 tot herallocatie, het verplaatsen van de zorg op basis van de cijfers. Frisius haalde de normen, Nij Smellinghe niet: in 2024 had Nij Smellinghe 31 behandelingen en geen enkele partiële nefrectomie, en gemiddeld over 2022 tot en met 2024 waren dat 48 behandelingen en 4 partiële nefrectomieën. De verzekeraars kopen sinds 1 januari 2026 geen partiële nefrectomieën meer in bij Nij Smellinghe en vanaf 1 januari 2027 ook de overige lokale behandelingen niet meer. Nij Smellinghe bleef de ingrepen echter uitvoeren en verwijst voor de vergoeding naar artikel 13 van de Zorgverzekeringswet: de patiënt krijgt 75 procent vergoed en het ziekenhuis draagt de overige 25 procent zelf. Nij Smellinghe stelde zich niet gebonden te achten aan het akkoord, omdat de NVZ niet bevoegd zou zijn geweest om verplichtingen voor leden aan te gaan. De voorzieningenrechter vindt het aannemelijk dat de bodemrechter het besluit van de NVZ om het IZA aan te gaan nietig verklaart, omdat de statuten daar geen grondslag voor bieden. Toch is het ziekenhuis gebonden. Een nietig verenigingsbesluit kan niet worden tegengeworpen aan zorgverzekeraars die het gebrek niet kenden en niet hoefden te kennen, en daarover is geen discussie gevoerd. Bovendien had Nij Smellinghe zelf op 9 september 2022 tijdens de ledenvergadering ingestemd en heeft het nooit eerder betwist gebonden te zijn. Daarmee is het ziekenhuis ook gebonden aan de afspraken die uit het akkoord voortvloeien, tot en met het Concentratiebesluit. Ook de inhoudelijke bezwaren van het ziekenhuis slagen niet. De verzekeraars keken terecht naar de cijfers over 2024, het afgelopen jaar toen het besluit viel, en niet naar 2025 of 2026. Het gemiddelde over drie jaar pakte voor het ziekenhuis eerder gunstig uit. Omdat de partijen op het derde escalatieniveau uit de afgesproken procesbeschrijving waren beland, mochten de verzekeraars alleen op de volumenormen letten en was het besluit niet te vroeg genomen. De doorzettingsmacht van de minister speelt geen rol, want de normen en de uitvoering ervan zijn juist afgesproken. Het verweer dat het ziekenhuis aan andere SONCOS-normen voldoet, gaat niet op omdat die niet bepalend waren voor het besluit. De rechter ziet verschil tussen niet meer inkopen van zorg en het verbieden van behandelingen, maar vindt het verbod toch toewijsbaar. Door de ingrepen voort te zetten schendt Nij Smellinghe een verbintenis uit het akkoord, en de verzekeraars hebben recht op nakoming. Dat de gevolgen voor het ziekenhuis ingrijpend zijn, weegt volgens de rechter niet op tegen hun belang. ZN heeft als partij bij het akkoord eveneens voldoende belang om te procederen. De voorzieningenrechter gebiedt Nij Smellinghe het Concentratiebesluit uit te voeren en verbiedt het ziekenhuis om vanaf 30 dagen na het vonnis partiële nefrectomieën te verrichten en vanaf 1 januari 2027 de overige lokale behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. Het ziekenhuis moet de proceskosten van € 2.815,57 betalen.

Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht
RBOVE:2026:6777
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht
RBOVE:2026:6946
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht
RBOVE:2026:6941
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht