Naar inhoud
Juristi.nl

Staat moet € 70 schadevergoeding betalen na te late beslissing over zorgmachtiging — RBOVE:2026:4617

schadevergoeding wegens termijnoverschrijding beslistermijn Wvggz

Eiser / verzoeker

Verzoeker (geboren 2000)

VS

Verweerder / gedaagde

Officier van Justitie arrondissementsparket Oost-Nederland

De Staat wordt veroordeeld tot betaling van € 70 schadevergoeding aan verzoeker wegens een termijnoverschrijding van zeven dagen in de Wvggz-procedure.

  • De officier van justitie overschreed de beslistermijn van artikel 5:16 lid 1 Wvggz met zeven dagen.
  • Bij overschrijding van een beslistermijn in de Wvggz wordt in beginsel aangenomen dat betrokkene nadeel heeft geleden in de vorm van spanning en frustratie, conform HR 31 maart 2023.
  • Partijen bereikten overeenstemming over een schadevergoeding van € 10 per dag, in totaal € 70.
  • De rechtbank achtte het overeengekomen bedrag billijk en veroordeelde de Staat tot betaling van € 70.

Samenvatting

Een man uit Overijssel ontving te laat bericht van de officier van justitie over een mogelijke zorgmachtiging op grond van de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg. De rechtbank Overijssel heeft de Staat veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding.

De procedure begon op 7 mei 2026, toen de geneesheer-directeur de man schriftelijk informeerde dat een verzoek voor een zorgmachtiging werd voorbereid. Volgens de wet had de officier van justitie hem uiterlijk op 4 juni 2026 moeten laten weten of aan de criteria voor verplichte zorg was voldaan. Dat bericht volgde echter pas op 11 juni 2026, zeven dagen te laat.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De man stapte naar de rechter en verzocht om een schadevergoeding op grond van de Wvggz. Hij stelde dat hij door de termijnoverschrijding zeven dagen in onzekerheid had verkeerd over de vraag of de officier van justitie een verzoek bij de rechtbank zou indienen en welke vormen van verplichte zorg daarin zouden worden opgenomen. Dat had hem veel stress bezorgd. Hij verwees daarbij naar een uitspraak van de Hoge Raad uit 2023, die bepaalde dat bij een overschrijding van een beslistermijn in beginsel wordt aangenomen dat de betrokkene nadeel heeft geleden in de vorm van spanning en frustratie, en dat de rechter de schadevergoeding naar billijkheid vaststelt.

De man vorderde aanvankelijk € 20 per dag, wat zou neerkomen op € 140 in totaal. De officier van justitie betwistte de termijnoverschrijding niet, maar stelde dat de vergoeding lager moest zijn. Primair werd € 5 per dag voorgesteld, subsidiair € 10 per dag. De advocaat van de man liet vervolgens aan de rechtbank weten dat zijn cliënt kon instemmen met het subsidiaire voorstel van € 10 per dag. De officier van justitie ging daarmee akkoord, waarna beide partijen ook overeenkwamen het verzoek schriftelijk af te doen zonder mondelinge behandeling.

De rechtbank stelde vast dat de wet niet in acht was genomen en dat de termijn met zeven dagen was overschreden. Omdat partijen overeenstemming hadden bereikt over de hoogte van de vergoeding en de rechtbank dit bedrag in de gegeven omstandigheden billijk achtte, veroordeelde zij de Staat tot betaling van € 70 aan de man.

Betrokken advocaten

mr. L.V.S. Cassese

verzoeker

Briedé Cassese advocaten & mediators, ALMELO

61 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/08/349359

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter wijst woning toe aan moeder, vader betaalt € 535 kinderalimentatie en € 469 partneralimentatie

Een echtpaar uit Winterswijk, dat sinds 6 juni 2023 getrouwd is en een dochter van twee jaar heeft, kan niet langer onder één dak wonen. De vrouw verliet op 12 september 2026 met het kind de echtelijke woning en verblijft sindsdien bij haar moeder. De man bleef in de woning. De rechtbank Overijssel in Almelo moest daarom, vooruitlopend op de echtscheidingsprocedure, voorlopig regelen wie in het huis mag blijven, hoe het kind haar vader ziet en hoeveel alimentatie de man betaalt. Over twee punten waren de ouders het eens. Het meisje wordt voorlopig toevertrouwd aan de moeder, zodat zij de dagelijkse zorg krijgt. Ook de zorgregeling kwam in overleg tot stand: het kind verblijft op zondag van 10.00 tot 18.00 uur en op maandag na de peuterspeelzaal tot 18.00 uur bij haar vader. De woning leverde het grootste geschil op. De vrouw wees erop dat het kind bij haar moeder in een campingbedje slaapt, haar vertrouwde omgeving mist en onrustig is, en dat de reistijd naar de peuterspeelzaal nu lang is. De man voerde aan dat de vrouw de woning zelf verliet, dat een voorlopige voorziening bij de bestaande situatie moet aansluiten en dat hij nergens anders terecht kan: zijn moeder is ziek en bij zijn broer en vader kan hij niet terecht. Ook vreesde hij dat onzekerheid over zijn woonsituatie zijn functioneren op het werk raakt. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde dat een kind van twee het meest gebaat is bij rust, structuur en haar eigen slaapkamer en speelgoed, dicht bij de peuterspeelzaal. De rechtbank weegt het belang van de vrouw zwaarder, vooral omdat het kind aan haar is toevertrouwd en zij het grootste deel van de zorg draagt. Dat het meisje later mogelijk nog een keer moet verhuizen, is volgens de rechtbank niet doorslaggevend, want de verdeling van de woning komt pas in de bodemprocedure aan de orde. Om de man tijd te geven iets anders te vinden, gaat het uitsluitend gebruik pas op 1 december 2026 in. De rechtbank gaat ervan uit dat de vrouw de woonlasten dan betaalt, zodat de man financiële ruimte heeft voor een huurwoning. Bij de kinderalimentatie zijn partijen het eens over een behoefte van € 985 per maand en een zorgkorting van 15 procent (€ 148). De vrouw wilde daar € 299,50 aan kinderopvangkosten bij laten optellen, maar de rechtbank wijst dat af: zij heeft niet onderbouwd dat die kosten zo hoog zijn dat ze niet door lagere uitgaven op andere posten zijn op te vangen. Wel telt de rechtbank die kosten mee als last bij de draagkracht van de vrouw, omdat zij het grootste deel van de zorg draagt en werkt en studeert. Voor het inkomen van de man gaat de rechtbank uit van de werkgeversverklaring met zijn lagere salaris vanaf 1 oktober 2026: € 5.430 bruto per maand, € 4.276 netto. Het hogere inkomen tijdens een tijdelijke waarnemingstoelage van mei tot en met september 2026 blijft buiten beschouwing. Of er sprake is van verwijtbaar inkomensverlies, zoals de vrouw stelt, kan in de bodemzaak worden beoordeeld. De draagkracht van de man komt daarmee op € 1.140 per maand, die van de vrouw op € 503. De man draagt € 683 van de kosten, na aftrek van de zorgkorting € 535. Bij de partneralimentatie gaat de rechtbank uit van de inkomens van 2025. De vrouw heeft behoefte aan € 487 netto, € 950 bruto, per maand. De man kan daarvan € 469 bruto per maand betalen, mede door het belastingvoordeel van de aftrek. De bijdragen gaan in op de datum van de beschikking en niet op de indiening van het verzoek, zoals de vrouw wilde, mede omdat het verzoek recent is ingediend en de man sinds 12 september alle woonlasten draagt. De rechtbank beslist dat de vrouw vanaf 1 december 2026 het uitsluitend gebruik van de woning krijgt, dat de man die dan moet verlaten, en dat hij vanaf 19 oktober 2026 € 535 per maand kinderalimentatie en € 469 bruto per maand partneralimentatie betaalt, steeds vóór de eerste van de maand.

Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Rechter geeft vader eenhoofdig gezag over dochter: moeder wil geen contact

Een meisje van vier woont bij haar vader en heeft geen contact met haar moeder. De ouders hebben samen het gezag over haar, maar de moeder wil niets meer met de vader te maken hebben. Zij ziet haar dochter niet, ontvangt geen informatie over haar en weet daardoor niet hoe het met het kind gaat. De vader vroeg de rechtbank om hem alleen met het gezag te belasten. De vader stelde dat de omstandigheden sinds 2022 zijn veranderd. De moeder communiceert niet met hem, wil geen informatie over haar dochter en neemt volgens hem haar ouderlijke verantwoordelijkheid niet. Hij verwacht ook geen verbetering als de ondertoezichtstelling eindigt. Hij zegde toe de moeder te blijven informeren volgens de vastgestelde informatieregeling en de school te vragen de rapporten ook naar haar te sturen. Daarnaast wilde hij dat de moeder de proceskosten betaalt, omdat zij hem steeds onnodig op kosten zou jagen. De moeder voerde verweer. Volgens haar zijn de ouders de afgelopen maanden wel in staat gebleken om gezagsbeslissingen te nemen, en ziet zij mogelijkheden om dat via de mail te blijven doen. Ze wil het gezag houden omdat ze informatie over haar dochter wil krijgen en bang is dat ze wordt gepasseerd als er zorgen zijn over de vader. Tegelijk zei ze dat de vader de waarheid verdraait. Op de zitting liet ze weten het te begrijpen als de rechtbank het verzoek toewijst en dat ze bereid is een stap terug te doen. De Raad voor de Kinderbescherming vond het onmogelijk om gezamenlijk gezag uit te oefenen zonder contact tussen moeder en kind, en kon zich 'hoe triest ook' vinden in het verzoek van de vader. De rechtbank wees het verzoek toe. De rechter wijst erop dat gezamenlijk gezag in beginsel het uitgangspunt is en dat slechte communicatie tussen ouders niet automatisch tot eenhoofdig gezag leidt. In deze zaak was er tot nu toe weliswaar geen blokkade bij het nemen van gezagsbeslissingen, al was er discussie over een vakantie en moest de gecertificeerde instelling (Jeugdbescherming West) bemiddelen. Volgens de rechtbank kan de moeder nu niet echt invulling geven aan haar gezag: zij wil niets met de vader te maken hebben, vertrouwt de informatie van de vader niet en heeft geen contact met haar dochter. Er kan bovendien niet van worden uitgegaan dat de instelling altijd betrokken blijft. Omdat gezamenlijk gezag enige vorm van overleg vraagt, is wijziging in het belang van het kind noodzakelijk. De moeder blijft wel betrokken via de informatieregeling, en de vader heeft toegezegd die na te leven. De rechtbank bepaalt dat de vader voortaan alleen met het gezag is belast. De beslissing is uitvoerbaar bij voorraad, dus ze geldt ook als een van de ouders hoger beroep instelt. Het verzoek om de moeder in de proceskosten te veroordelen wijst de rechtbank af: de procedure was niet nodeloos gevoerd, dus betaalt ieder zijn eigen kosten.

Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Moeder betaalt € 506 aan DNA-test na ingetrokken vaderschapsverzoek, man € 121 voor gemiste afspraken

Een moeder uit Overijssel wilde dat de rechter vaststelde wie de vader van haar kind is. Ze had een man op het oog, maar die ontkende de verwekker te zijn. Een DNA-onderzoek moest duidelijkheid brengen. Dat onderzoek heeft uiteindelijk plaatsgevonden, maar het verliep stroef: de man verscheen herhaaldelijk niet op de afgesproken momenten. Daarna ging de rechtbank over wie de kosten van het onderzoek moest dragen. De zaak loopt al sinds 2023. In eerdere beschikkingen van 8 december 2023, 19 december 2024 en 11 december 2025 gelastte de rechtbank een DNA-onderzoek in het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen en veroordeelde ze de man om daaraan mee te werken, op straffe van een dwangsom. De moeder en het kind lieten op 23 januari 2025 DNA afnemen. De man werd vier keer opgeroepen, maar kwam niet. Pas op 29 januari 2026 werd bij hem DNA afgenomen. Omdat de eerste monsters inmiddels waren vernietigd, moest bij het kind op 5 februari 2026 opnieuw wangslijm worden afgenomen. Op 19 februari 2026 rapporteerde het ziekenhuis dat de resultaten het vaderschap van de man uitsluiten. De moeder twijfelde aan de uitslag. Zij wees erop dat de haarstructuur van het kind alleen past bij de etniciteit van de man en niet bij die van de andere mogelijke vader. Daarom vroeg de rechtbank het ziekenhuis uit te leggen hoe de identiteit van de man was gecontroleerd. Het ziekenhuis stuurde een brief met een foto van de man en een foto van zijn identiteitsbewijs. De identiteit wordt volgens het ziekenhuis gecontroleerd met de foto op het identiteitsbewijs, een foto van de persoon zelf en het afnemen van bloed. De bijzondere curator, een advocaat die in deze zaak de belangen van het kind behartigt, zei dat de identificatie op de gebruikelijke wijze was verlopen. Op basis van alleen de foto's kon zij niet zelf nagaan of de man op de foto dezelfde persoon was als de houder van het identiteitsbewijs. Op de zitting van 18 september 2026 trok de moeder haar verzoek om het ouderschap vast te stellen in. Ze begrijpt dat ze de uitslag moet accepteren, al vindt ze dat moeilijk. De rechtbank hoefde daarover dus niets meer te beslissen. Wel moest ze nog bepalen wie de kosten van het onderzoek betaalt. De man vond dat de moeder alle kosten moest dragen. Volgens hem wist zij door haar houding rond het contact met hem al dat hij niet de biologische vader was. De moeder vond dat zij de kosten wel moest betalen, maar dat die lager moesten uitvallen omdat de man zelf voor vertraging had gezorgd. Door zijn gemiste afspraken moest het onderzoek opnieuw worden gedaan. De rechtbank koos een tussenweg. Omdat de moeder haar verzoek introk, komen de kosten van het onderzoek in principe voor haar rekening. De extra kosten die het gevolg zijn van de weigerachtige houding van de man, vindt de rechtbank redelijk voor zijn rekening. Uit een bericht van het ziekenhuis bleek dat het vier keer oproepen van de man € 121 aan administratiekosten kostte. De totale factuur bedraagt € 627. De rechtbank trok die € 121 daarvan af. De rechtbank veroordeelde de moeder tot betaling van € 506 aan de griffier van de rechtbank en de man tot betaling van € 121. Beiden ontvangen daarvoor een factuur van het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak en moeten die binnen twee weken betalen. De overige proceskosten draagt elke partij zelf. Het meer of anders gevraagde over de kosten van het onderzoek wees de rechtbank af. De taak van de bijzondere curator is beëindigd, tenzij er hoger beroep wordt ingesteld.

Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht
RBOVE:2026:5690
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht
RBOVE:2026:5849
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht