Rechtbank veroordeelt ACS Camperdealer tot betaling van € 96.000 ondanks ontbinding — RBOVE:2026:4711
betalingsvordering na ontbinding gedaagde vennootschap
Eiser / verzoeker
ACCH B.V.
Verweerder / gedaagde
ACS Camperdealer B.V.
ACS Camperdealer wordt veroordeeld tot betaling van € 96.000 aan hoofdsom, € 1.735 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 4.690,65 aan proceskosten, vermeerderd met wettelijke handelsrente.
- Een procedure die vóór de ontbinding van een rechtspersoon is aangevangen, kan na de ontbinding worden voortgezet.
- De dagvaarding dateerde van 12 juni 2026, de ontbinding vond plaats op 23 juni 2026, zodat de procedure doorging.
- ACS Camperdealer werd bij verstek veroordeeld tot betaling van € 96.000 hoofdsom plus handelsrente.
- Buitengerechtelijke incassokosten van € 1.735 en proceskosten van € 4.690,65 werden eveneens toegewezen.
Samenvatting
ACCH B.V. uit Hardenberg stapte naar de rechter omdat ACS Camperdealer B.V. uit Dedemsvaart een schuld van € 96.000 niet betaalde. De zaak kreeg een bijzondere wending toen bleek dat ACS Camperdealer zichzelf kort na de dagvaarding had opgeheven.
ACS Camperdealer liet de rechtbank per brief weten dat de vennootschap op 23 juni 2026 was ontbonden en per direct had opgehouden te bestaan, omdat er geen baten meer waren. Volgens het bedrijf kon het daardoor niet meer in rechte verschijnen en moest ACCH niet-ontvankelijk worden verklaard: wie niet meer bestaat, kan ook niet worden veroordeeld, zo was de redenering.
De rechtbank ging daar niet in mee. Zij wees op een vaste rechtsregel: als een procedure al was begonnen vóórdat de rechtspersoon werd ontbonden, kan die procedure gewoon worden voortgezet. De dagvaarding dateerde van 12 juni 2026, de ontbinding vond pas plaats op 23 juni 2026. Daarmee was de volgorde duidelijk: de rechtszaak bestond al voordat ACS Camperdealer ophield te bestaan, en die zaak kon dus worden afgerond.
Because ACS Camperdealer niet verscheen, wees de rechtbank de vordering toe bij verstek. De rechtbank oordeelde dat de gevorderde bedragen niet onrechtmatig of ongegrond waren. ACCH krijgt de hoofdsom van € 96.000 betaald, vermeerderd met de wettelijke handelsrente vanaf dertig dagen na de factuurdatum. Daarbovenop worden de buitengerechtelijke incassokosten van € 1.735 toegewezen, plus de proceskosten van € 4.690,65.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOVE:2026:1445, Rechtbank Overijssel, 17-03-2026, 12030476 \ EJ VERZ 25-252
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2025:5037, Rechtbank Gelderland, 27-06-2025, 453094
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2024:5033, Rechtbank Overijssel, 27-09-2024, 11204497 \ EJ VERZ 24-241
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2021:2994, Rechtbank Overijssel, 20-04-2021, 8497361 \ CV EXPL 20-1825
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank OverijsselRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/08/348933 / HA ZA 26-215
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten moet stoppen met operaties en andere behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. De voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel verbiedt het ziekenhuis die zorg nog langer te verlenen, zodat die in Friesland geconcentreerd wordt bij Frisius MC in Leeuwarden. Het gaat om een beslissing in kort geding, een snelle voorlopige procedure. Achtergrond is het Integraal Zorgakkoord (IZA) van september 2022, dat het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport sloot met veertien zorgorganisaties. Daarin staat dat hoogcomplexe oncologische zorg meer geconcentreerd moet worden en dat minimale aantallen behandelingen per ziekenhuislocatie gelden, de zogeheten volumenormen. Voor de lokale behandeling van (verdenking op) niercelkanker werd die norm vastgesteld op 50 behandelingen per locatie per jaar. Voor partiële nefrectomieën, operaties waarbij een deel van de nier wordt verwijderd, geldt daarnaast een bestaande norm van 20 per jaar. De brancheorganisaties Zorgverzekeraars Nederland (ZN) en de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ), waarvan Nij Smellinghe lid is, ondertekenden het akkoord. In Friesland bieden zowel Frisius MC als Nij Smellinghe deze zorg aan, terwijl er te weinig patiënten zijn om beide aan de norm te laten voldoen. De ziekenhuizen kwamen er onderling niet uit. Daarom besloten de marktleiders Zilveren Kruis en VGZ in oktober 2025 tot herallocatie, het verplaatsen van de zorg op basis van de cijfers. Frisius haalde de normen, Nij Smellinghe niet: in 2024 had Nij Smellinghe 31 behandelingen en geen enkele partiële nefrectomie, en gemiddeld over 2022 tot en met 2024 waren dat 48 behandelingen en 4 partiële nefrectomieën. De verzekeraars kopen sinds 1 januari 2026 geen partiële nefrectomieën meer in bij Nij Smellinghe en vanaf 1 januari 2027 ook de overige lokale behandelingen niet meer. Nij Smellinghe bleef de ingrepen echter uitvoeren en verwijst voor de vergoeding naar artikel 13 van de Zorgverzekeringswet: de patiënt krijgt 75 procent vergoed en het ziekenhuis draagt de overige 25 procent zelf. Nij Smellinghe stelde zich niet gebonden te achten aan het akkoord, omdat de NVZ niet bevoegd zou zijn geweest om verplichtingen voor leden aan te gaan. De voorzieningenrechter vindt het aannemelijk dat de bodemrechter het besluit van de NVZ om het IZA aan te gaan nietig verklaart, omdat de statuten daar geen grondslag voor bieden. Toch is het ziekenhuis gebonden. Een nietig verenigingsbesluit kan niet worden tegengeworpen aan zorgverzekeraars die het gebrek niet kenden en niet hoefden te kennen, en daarover is geen discussie gevoerd. Bovendien had Nij Smellinghe zelf op 9 september 2022 tijdens de ledenvergadering ingestemd en heeft het nooit eerder betwist gebonden te zijn. Daarmee is het ziekenhuis ook gebonden aan de afspraken die uit het akkoord voortvloeien, tot en met het Concentratiebesluit. Ook de inhoudelijke bezwaren van het ziekenhuis slagen niet. De verzekeraars keken terecht naar de cijfers over 2024, het afgelopen jaar toen het besluit viel, en niet naar 2025 of 2026. Het gemiddelde over drie jaar pakte voor het ziekenhuis eerder gunstig uit. Omdat de partijen op het derde escalatieniveau uit de afgesproken procesbeschrijving waren beland, mochten de verzekeraars alleen op de volumenormen letten en was het besluit niet te vroeg genomen. De doorzettingsmacht van de minister speelt geen rol, want de normen en de uitvoering ervan zijn juist afgesproken. Het verweer dat het ziekenhuis aan andere SONCOS-normen voldoet, gaat niet op omdat die niet bepalend waren voor het besluit. De rechter ziet verschil tussen niet meer inkopen van zorg en het verbieden van behandelingen, maar vindt het verbod toch toewijsbaar. Door de ingrepen voort te zetten schendt Nij Smellinghe een verbintenis uit het akkoord, en de verzekeraars hebben recht op nakoming. Dat de gevolgen voor het ziekenhuis ingrijpend zijn, weegt volgens de rechter niet op tegen hun belang. ZN heeft als partij bij het akkoord eveneens voldoende belang om te procederen. De voorzieningenrechter gebiedt Nij Smellinghe het Concentratiebesluit uit te voeren en verbiedt het ziekenhuis om vanaf 30 dagen na het vonnis partiële nefrectomieën te verrichten en vanaf 1 januari 2027 de overige lokale behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. Het ziekenhuis moet de proceskosten van € 2.815,57 betalen.