Rechtbank laat nieuw onderzoek doen naar arbeidsbeperkingen whiplashslachtoffer voor 2023 — RBOVE:2026:4715
letselschade / omvang arbeidsbeperkingen na verkeersongeval
Eiser / verzoeker
verkeersslachtoffer (whiplash)
Verweerder / gedaagde
MSIG Europe SE (voorheen MS Amlin Insurance SE)
De rechtbank verwijst de zaak naar de rol van 26 augustus 2026 voor aktes van beide partijen over de vraagstelling voor een tweede FML en houdt verder iedere beslissing aan.
- Vanaf 10 mei 2023 is de man niet arbeidsongeschikt voor werk en huishoudelijke taken; jaarschade zelfwerkzaamheid vastgesteld op € 87,15.
- De bestaande FML dekt alleen de situatie vanaf 2025 en geeft geen inzicht in de beperkingen van de man in 2018-2023.
- Rechtbank wijst bezwaar van MSIG tegen een tweede FML af: de noodzaak ervan vloeit voort uit de deskundigenrapporten zelf en is niet tardief.
- Verzekeringsarts zal een aanvullende FML opstellen voor de periode 6 november 2018 tot 10 mei 2023, met nadruk op 2019 en 2020 (kosten: € 1.016,40).
- De vraag of het staken van de eigen onderneming in 2020 een gevolg is van het ongeval, kan pas worden beantwoord na het aanvullende onderzoek.
Samenvatting
Een man raakte op 6 november 2018 betrokken bij een verkeersongeval en liep daarbij whiplashletsel op. De verzekeraar MSIG erkende aansprakelijkheid, maar partijen verschilden van mening over de omvang van de schade. De rechtbank Overijssel had in eerdere tussenvonnissen al vastgesteld dat de klachten van de man in causaal verband staan met het ongeval.
Een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige werden aangesteld om de beperkingen van de man in kaart te brengen. De verzekeringsarts stelde in 2025 een functionele mogelijkhedenlijst (FML) op, een overzicht van wat iemand medisch gezien nog kan en niet meer kan. Uit die FML bleek dat de man vanaf 10 mei 2023, de datum waarop een psychiater bij heronderzoek vaststelde dat zijn aanpassingsstoornis was verdwenen, niet langer arbeidsongeschikt is voor zijn eigen werkzaamheden of huishoudelijke taken. Wel bleef hij in enige mate beperkt voor werkzaamheden in en rond het huis. De jaarschade daarvoor werd begroot op € 87,15 per jaar op basis van de Richtlijn Zelfwerkzaamheid van de Letselschaderaad.
Het probleem was dat de FML alleen de situatie vanaf 2025 weergaf en niets zei over de jaren direct na het ongeval. De man had in 2020 zijn eigen onderneming, een internethandelbedrijf, moeten staken. Of dat een gevolg was van het ongeval, bleef onduidelijk omdat gegevens over zijn belastbaarheid in 2018, 2019 en 2020 ontbraken. De arbeidsdeskundige kon daardoor geen uitspraak doen over zijn arbeidsongeschiktheid in die vroege periode.
De man verzocht de rechtbank om een tweede FML te laten opstellen voor de periode vóór 10 mei 2023. MSIG maakte daar bezwaar tegen en stelde dat dit verzoek te laat was en in strijd met de goede procesorde. De rechtbank volgde dat bezwaar niet. Uit de deskundigenrapporten zelf bleek al dat de verzekeringsarts beperkingen in de eerdere periode aannemelijk achtte en dat de rapportages van de neuroloog en psychiater aanknopingspunten bieden om die beperkingen vast te stellen. Een aanvullend onderzoek is volgens de rechtbank noodzakelijk om te kunnen oordelen over de gevorderde verklaring voor recht.
De verzekeringsarts heeft laten weten bereid te zijn een tweede FML op te stellen voor de periode van 6 november 2018 tot 10 mei 2023, met het zwaartepunt op 2019 en 2020. Daarvoor is geen nieuw contact met de man nodig; dossieronderzoek op basis van bestaande stukken volstaat. De kosten worden geraamd op € 1.016,40 inclusief btw. Ook de arbeidsdeskundige heeft aangegeven daarna de arbeidsongeschiktheid over die vroegere periode alsnog te willen beoordelen.
De rechtbank stelt partijen in de gelegenheid zich bij akte uit te laten over de vraagstelling voor dit vervolgonderzoek en het voorgestelde voorschot. De zaak wordt daarvoor naar de rol van 26 augustus 2026 verwezen, en iedere verdere beslissing wordt aangehouden.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:437, Rechtbank Rotterdam, 06-01-2025, C/10/689922 / KG ZA 24-1124
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2024:1701, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 21-05-2024, 200.307.087_01 en 200.307.219_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2024:1719, Rechtbank Noord-Holland, 21-02-2024, C/15/338279 / HA ZA 23-194
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBROT:2023:11506, Rechtbank Rotterdam, 06-12-2023, C/10/598942 / HA ZA 20-608
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank OverijsselRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/08/273912 / HA ZA 21-464
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Sinds 2022 vangt Zorghotel Zenderen in opdracht van de gemeente Borne Oekraïense vluchtelingen op, in het complex De Zwanenhof. In mei 2022 legden partijen in een dienstverleningsovereenkomst vast dat de gemeente € 40 per opgevangen persoon per dag betaalt. Dat tarief werd daarna meermaals geïndexeerd, tot € 56,16 per persoon per dag voor 2025. Over de vraag welk tarief nu geldt, is een geschil ontstaan. In augustus 2025 werd de opvang uitgebreid van 90 naar 110 plekken. Een ambtelijk projectleider van de gemeente bevestigde dat in een brief van 28 augustus 2025. Volgens die brief zou de gemeente vanaf 1 september 2025 € 44 per bewoner per dag betalen. De directeur van het zorghotel zette zijn handtekening onder de brief met de tekst: 'voor akkoord tot opstellen van contract van de gemaakte afspraken zoals hier beschreven'. Sinds 1 november 2025 factureert het zorghotel € 44 per vluchteling per dag. Het hotel vond later dat dit bedrag onder de kostprijs ligt en vorderde in kort geding € 250.000 als voorschot op een nabetaling. Primair stelde het zorghotel dat de brief van augustus 2025 de gemeente niets oplevert, en dat het contractuele tarief dus € 56,16 of € 57,45 is. Het voerde aan dat de brief was ondertekend door een ambtelijk projectleider en niet door de burgemeester, en dat de directeur alleen onder een opschortende voorwaarde had ingestemd. De voorzieningenrechter verwierp beide argumenten. De gemeente heeft meermaals verklaard zich aan de brief gebonden te achten, en de regels over wie de gemeente mag vertegenwoordigen beschermen niet het belang van het zorghotel. Ook las de rechter in de handtekeningtekst geen voorwaarde: het hotel bevestigde de afspraken en vroeg alleen om ze in een contract vast te leggen. Bovendien voerden partijen de afspraken gewoon uit, zonder dat het hotel ooit had aangegeven dat nog niets definitief was. Bij de subsidiaire vordering ging het om de toezegging die de advocaat van de gemeente op 1 oktober 2026 deed. Daarin zegde de gemeente toe het verschil te betalen tussen € 44 en de kostprijs, mits die onafhankelijk wordt vastgesteld. De kostprijsberekening van het zorghotel zelf, die uitkwam op € 67,47 per vluchteling per dag in 2025 en € 63,56 in 2026, was volgens de rechter niet onafhankelijk en werd bovendien gemotiveerd betwist. Toch achtte de rechter het aannemelijk dat een bodemrechter de gemeente tot nabetaling zal veroordelen. In juni 2024 stelden de gemeente en het hotel samen vast dat de kostprijs over 2023 € 55,46 per persoon per dag bedroeg. De gemeente wees op omstandigheden die de kostprijs sindsdien zouden hebben verlaagd, zoals het wegvallen van kosten voor levensonderhoud en keukenpersoneel, maar lichtte de invloed daarvan onvoldoende toe. Een kostprijs van € 51,52 per vluchteling per dag in 2026 vond de rechter niet onaannemelijk, mede gezien de inflatie sinds 2023. Bij een geldvordering in kort geding is terughoudendheid geboden, ook vanwege het risico dat het bedrag niet kan worden terugbetaald. De rechter zag dat risico hier niet als zwaarwegend, omdat het onroerend goed van het zorghotel volgens het hotel vele tonnen aan overwaarde heeft. Omdat de werkelijke kostprijs nog onzeker is, matigde hij het gevorderde voorschot tot € 175.000. De voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel veroordeelt de gemeente Borne om € 175.000, exclusief btw, aan het zorghotel te betalen, en verklaart dat uitvoerbaar bij voorraad. De primaire vordering en de gevraagde wettelijke rente wijst hij af, omdat niet is vast te stellen dat de gemeente in verzuim was. De gemeente moet ook de proceskosten van € 8.556,65 betalen.