Zoon moet monumentale huurwoning op landgoed ontruimen, maar moeder mag blijven — RBOVE:2026:4722
Huurrecht / ontruiming woning
Eiser / verzoeker
Stichting IJssellandschap en Stichting Monumenten IJssellandschap
Verweerder / gedaagde
Zoon van huurster (gedaagde 2) en huurster (gedaagde 1)
De ontruimingsvordering tegen de zoon werd toegewezen; de ontruimingsvordering tegen de huurster werd afgewezen omdat onvoldoende aannemelijk is dat de huurovereenkomst rechtsgeldig is beëindigd of zal worden ontbonden.
- De dochter die als contactpersoon optrad had geen uitdrukkelijke volmacht van de huurster om de huurovereenkomst te beëindigen, zodat van een wederzijdse beëindiging geen sprake is.
- De rechter paste extra terughoudendheid toe bij de beoordeling van de ontruimingsvordering tegen de huurster, omdat zij door de ziekte van Alzheimer niet zelf kon verschijnen en er nog geen bewindvoerder was benoemd.
- De betaling van huur door een familielid kan in beginsel strekken tot nakoming; de stichting onderbouwde niet waarom zij die betaling mocht terugstorten.
- De zoon werd veroordeeld tot ontruiming omdat hij de woning feitelijk gebruikte zonder enige rechtsgrond en zijn gebruik onvoldoende gemotiveerd betwistte.
- De kantonrechter sloot niet uit dat de huurster wil en kan terugkeren, mede gelet op de concrete voorbereidingen van de familie voor 24-uurszorg of een hospice-setting in de woning.
Samenvatting
Stichting IJssellandschap, eigenaar van landgoed De IJssellandschap in Overijssel, wilde een koetshuis ontruimen dat al decennialang als woning werd verhuurd. De huurster, een vrouw op leeftijd die lijdt aan de ziekte van Alzheimer, verblijft sinds het overlijden van haar partner in een zorginstelling. Haar zoon woonde of verbleef in de woning, terwijl de verhuurder de huur als beëindigd beschouwde.
De stichting stelde dat de huurovereenkomst met wederzijds goedvinden was beëindigd, omdat de dochter van de huurster als contactpersoon had opgetreden en had aangegeven dat haar moeder niet meer zou terugkeren. Op basis van die gesprekken waren afspraken gemaakt over oplevering van de woning per 1 april 2026. Toen die oplevering uitbleef, sommeerde de stichting de huurster en haar zoon tot ontruiming.
De kantonrechter oordeelde dat van een rechtsgeldige beëindiging van de huurovereenkomst geen sprake is. De dochter had weliswaar aangegeven als contactpersoon op te treden en had meegedeeld dat haar moeder niet meer zou terugkeren, maar een uitdrukkelijke volmacht van de huurster zelf ontbrak. Dat de dochter niet gemachtigd was om namens haar moeder de huur op te zeggen, had de stichting onder deze omstandigheden redelijkerwijs kunnen begrijpen.
De stichting voerde ook aan dat de huurster tekortschoot in haar verplichtingen als huurder, onder meer omdat de zoon de woning gebruikte en de huurster zelf er niet meer woonde. De kantonrechter wees ook deze argumenten af. Een familielid had de huur keurig betaald, maar de stichting boekte dat bedrag terug. Wie de huur namens de huurster betaalt, doet er in beginsel niet toe. Bovendien sluit de rechter niet uit dat de huurster wil en kan terugkeren: haar zoon en andere familieleden bereiden actief voor om haar met 24-uurszorg of in een hospice-setting in de woning te laten terugkeren. De inschrijving op het adres van de zorginstelling is een aanwijzing dat zij is vertrokken, maar onvoldoende bewijs dat zij de woning definitief heeft opgegeven.
De rechter benadrukt dat ontruiming in kort geding een ingrijpende en nauwelijks terugdraaibare maatregel is, die bovendien diep ingrijpt in de huurbescherming. Omdat de huurster door haar ziekte niet zelf kon verschijnen en er nog geen bewindvoerder was benoemd, paste de rechter extra terughoudendheid toe.
De situatie van de zoon lag anders. Hij verbleef regelmatig en langdurig in de woning, maar kon geen enkel recht daartoe aantonen: geen huurrecht, geen medehuurderschap en geen toestemming van zijn moeder. De rechter oordeelde dat hij de woning zonder recht of titel gebruikte.
De kantonrechter veroordeelde de zoon om de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis te verlaten en te ontruimen, en verbood hem de woning daarna opnieuw zonder recht of titel te gebruiken. Hij moet ook de proceskosten betalen, begroot op € 655,02. De vordering tot ontruiming van de huurster zelf werd afgewezen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2024:2742, Rechtbank Gelderland, 06-05-2024, C/05/431453 / HA RK 24-24
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2021:4374, Rechtbank Overijssel, 19-11-2021, C/08/272296 / KG ZA 21-229
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2021:2803, Gerechtshof Amsterdam, 07-09-2021, 200.269.502/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2020:2548, Rechtbank Overijssel, 24-07-2020, 8591147 \ CV EXPL 20-1779
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank OverijsselRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
12270305 \ CV EXPL 26-1939
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten moet stoppen met operaties en andere behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. De voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel verbiedt het ziekenhuis die zorg nog langer te verlenen, zodat die in Friesland geconcentreerd wordt bij Frisius MC in Leeuwarden. Het gaat om een beslissing in kort geding, een snelle voorlopige procedure. Achtergrond is het Integraal Zorgakkoord (IZA) van september 2022, dat het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport sloot met veertien zorgorganisaties. Daarin staat dat hoogcomplexe oncologische zorg meer geconcentreerd moet worden en dat minimale aantallen behandelingen per ziekenhuislocatie gelden, de zogeheten volumenormen. Voor de lokale behandeling van (verdenking op) niercelkanker werd die norm vastgesteld op 50 behandelingen per locatie per jaar. Voor partiële nefrectomieën, operaties waarbij een deel van de nier wordt verwijderd, geldt daarnaast een bestaande norm van 20 per jaar. De brancheorganisaties Zorgverzekeraars Nederland (ZN) en de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ), waarvan Nij Smellinghe lid is, ondertekenden het akkoord. In Friesland bieden zowel Frisius MC als Nij Smellinghe deze zorg aan, terwijl er te weinig patiënten zijn om beide aan de norm te laten voldoen. De ziekenhuizen kwamen er onderling niet uit. Daarom besloten de marktleiders Zilveren Kruis en VGZ in oktober 2025 tot herallocatie, het verplaatsen van de zorg op basis van de cijfers. Frisius haalde de normen, Nij Smellinghe niet: in 2024 had Nij Smellinghe 31 behandelingen en geen enkele partiële nefrectomie, en gemiddeld over 2022 tot en met 2024 waren dat 48 behandelingen en 4 partiële nefrectomieën. De verzekeraars kopen sinds 1 januari 2026 geen partiële nefrectomieën meer in bij Nij Smellinghe en vanaf 1 januari 2027 ook de overige lokale behandelingen niet meer. Nij Smellinghe bleef de ingrepen echter uitvoeren en verwijst voor de vergoeding naar artikel 13 van de Zorgverzekeringswet: de patiënt krijgt 75 procent vergoed en het ziekenhuis draagt de overige 25 procent zelf. Nij Smellinghe stelde zich niet gebonden te achten aan het akkoord, omdat de NVZ niet bevoegd zou zijn geweest om verplichtingen voor leden aan te gaan. De voorzieningenrechter vindt het aannemelijk dat de bodemrechter het besluit van de NVZ om het IZA aan te gaan nietig verklaart, omdat de statuten daar geen grondslag voor bieden. Toch is het ziekenhuis gebonden. Een nietig verenigingsbesluit kan niet worden tegengeworpen aan zorgverzekeraars die het gebrek niet kenden en niet hoefden te kennen, en daarover is geen discussie gevoerd. Bovendien had Nij Smellinghe zelf op 9 september 2022 tijdens de ledenvergadering ingestemd en heeft het nooit eerder betwist gebonden te zijn. Daarmee is het ziekenhuis ook gebonden aan de afspraken die uit het akkoord voortvloeien, tot en met het Concentratiebesluit. Ook de inhoudelijke bezwaren van het ziekenhuis slagen niet. De verzekeraars keken terecht naar de cijfers over 2024, het afgelopen jaar toen het besluit viel, en niet naar 2025 of 2026. Het gemiddelde over drie jaar pakte voor het ziekenhuis eerder gunstig uit. Omdat de partijen op het derde escalatieniveau uit de afgesproken procesbeschrijving waren beland, mochten de verzekeraars alleen op de volumenormen letten en was het besluit niet te vroeg genomen. De doorzettingsmacht van de minister speelt geen rol, want de normen en de uitvoering ervan zijn juist afgesproken. Het verweer dat het ziekenhuis aan andere SONCOS-normen voldoet, gaat niet op omdat die niet bepalend waren voor het besluit. De rechter ziet verschil tussen niet meer inkopen van zorg en het verbieden van behandelingen, maar vindt het verbod toch toewijsbaar. Door de ingrepen voort te zetten schendt Nij Smellinghe een verbintenis uit het akkoord, en de verzekeraars hebben recht op nakoming. Dat de gevolgen voor het ziekenhuis ingrijpend zijn, weegt volgens de rechter niet op tegen hun belang. ZN heeft als partij bij het akkoord eveneens voldoende belang om te procederen. De voorzieningenrechter gebiedt Nij Smellinghe het Concentratiebesluit uit te voeren en verbiedt het ziekenhuis om vanaf 30 dagen na het vonnis partiële nefrectomieën te verrichten en vanaf 1 januari 2027 de overige lokale behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. Het ziekenhuis moet de proceskosten van € 2.815,57 betalen.