Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBOVE:2026:5107Civiel Recht

Kantonrechter wijst affectieschadeclaim tegen werkgever verongelukte chauffeur af — RBOVE:2026:5107

werkgeversaansprakelijkheid en affectieschade na een dodelijk verkeersongeval

Eiser / verzoeker

de dochter van de overleden chauffeur (verzoekster)

VS

Verweerder / gedaagde

de werkgever van de chauffeur (verweerster)

Kantonrechter wijst het verzoek om vast te stellen dat de werkgever aansprakelijk is voor affectieschade af.

  • Geschil gaat over de vraag of de werkgever van een op de N35 verongelukte directiechauffeur aansprakelijk is jegens diens dochter voor affectieschade
  • Kantonrechter oordeelt dat de werkgever de zorgplicht van artikel 7:658 BW niet heeft geschonden: uit de rittenregistratie blijkt geen overschrijding van de maximale diensttijd van tien uur
  • Ook is geen sprake van schending van goed werkgeverschap op grond van artikel 7:611 BW: de afgesloten Goed Werkgeverschap-verzekering bij TVM is behoorlijk, ook al is affectieschade daarin niet gedekt
  • Volgens de kantonrechter is dekking voor affectieschade van nabestaanden nog geen algemeen aanvaarde maatschappelijke norm voor een behoorlijke verzekering
  • Het verzoek wordt afgewezen; de kosten van de deelgeschilprocedure worden begroot op € 6.479,55, maar de werkgever wordt niet veroordeeld tot betaling daarvan omdat aansprakelijkheid niet is komen vast te staan

Samenvatting

Een vrouw die na een dodelijk verkeersongeval afscheid moest nemen van haar zwaargewonde vader, krijgt bij de kantonrechter in Overijssel geen gelijk in haar poging de werkgever van haar vader aansprakelijk te stellen voor haar affectieschade.

De vader van de vrouw werkte als directiechauffeur. In de nacht van 10 op 11 april 2025 reed hij, na het afzetten van een directielid en diens echtgenote, terug naar huis toen zijn auto op de N35 frontaal tegen een boom botste. Hij overleed aan zijn verwondingen. De vrouw, zijn dochter uit een eerder huwelijk, werd nog dezelfde dag teruggebeld met het verzoek meteen afscheid te komen nemen, omdat het overlijdensproces sneller ging dan verwacht door de ernst van zijn verwondingen. Zij stelt dat het zien van haar vader in die toestand haar psychische klachten heeft bezorgd, waaronder nachtmerries en herbelevingen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Bij de rechter vroeg zij niet meteen om schadevergoeding, maar om een zogeheten deelgeschilbeslissing: een aparte, snelle procedure die is bedoeld om één knelpunt in een schadezaak op te lossen, zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen. Zij wilde dat de rechter vaststelde dat de werkgever aansprakelijk is voor het ongeval, zodat zij recht zou hebben op affectieschade: een vaste vergoeding die sinds 2019 in de wet is opgenomen voor het verdriet van naasten van een overleden of ernstig gewond slachtoffer, voor een volwassen, niet meer thuiswonend kind € 15.000.

De vrouw voerde twee argumenten aan. Ten eerste zou de werkgever zijn zorgplicht hebben geschonden door de arbeidstijden van haar vader niet goed te bewaken: als chauffeur moesten diens rij- en rusttijden nauwkeurig worden nageleefd, en uit de gegevens zou blijken dat de maximale diensttijd van tien uur was overschreden. Ten tweede zou de werkgever hebben gehandeld in strijd met de plicht om zich als goed werkgever te gedragen, omdat de bedrijfsverzekering die voor chauffeurs met een verkeerstaak was afgesloten geen affectieschade van nabestaanden dekte.

De kantonrechter volgt de vrouw op geen van beide punten. Uit de rittenregistratie van de auto blijkt dat de dienst van de vader die dag om 15.06 uur begon, dat hij tussen 20.08 en 22.20 uur bij huis stond en toen vrij over zijn tijd kon beschikken, en dat er zonder die pauze geen sprake was van een dienst langer dan tien uur. Er waren geen aanwijzingen dat hij daarnaast nog andere, niet-geregistreerde ritten had gemaakt. Van een tekortschieten in de zorgplicht is dus geen sprake, en daarmee ook niet van een verwijt aan de werkgever voor het ontstaan van het ongeval zelf.

Ook het argument over de verzekering wijst de kantonrechter af. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad moet een werkgever voor werknemers die voor hun werk aan het verkeer deelnemen, zorgen voor een behoorlijke verzekering tegen verkeersongevallen. De werkgever had zo'n verzekering afgesloten, bij verzekeraar TVM. Dat die verzekering geen affectieschade van nabestaanden dekt, maakt haar volgens de kantonrechter nog niet onbehoorlijk: de verzekering moet in zijn geheel worden beoordeeld, en het is niet gebleken dat dekking van affectieschade inmiddels de algemeen aanvaarde norm is. Weliswaar bieden sommige verzekeraars die dekking wel aan, maar van een brede meerderheid is geen sprake, en het gaat bovendien om een op zichzelf staande schadepost die vooral bedoeld is als erkenning van verdriet, niet als vergoeding van de schade van de werknemer zelf. Omdat de werkgever bovendien geen enkel verwijt treft voor het ongeval, wegen die overwegingen van erkenning en genoegdoening volgens de kantonrechter minder zwaar.

De kantonrechter wijst het verzoek daarom af. Omdat de wet voorschrijft dat de kosten van een deelgeschilprocedure altijd moeten worden begroot, ook als het verzoek wordt afgewezen, stelt de kantonrechter de kosten vast op € 6.479,55, te vermeerderen met € 93 griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet is komen vast te staan, wordt de werkgever niet veroordeeld om dat bedrag ook daadwerkelijk te betalen.

Betrokken advocaten

mr. J.C. Braanker

verzoekster

Slot Letselschade Advocaten, ZEIST

4 uitspraken
mr. M.M. Nijhuis

verweerster

Damsté advocaten - notarissen, ENSCHEDE

5 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

12183177 \ EJ VERZ 26-62

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBOVE:2026:7026
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht
Rechter verbiedt ziekenhuis Nij Smellinghe nierkankerzorg na besluit zorgverzekeraars

Ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten moet stoppen met operaties en andere behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. De voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel verbiedt het ziekenhuis die zorg nog langer te verlenen, zodat die in Friesland geconcentreerd wordt bij Frisius MC in Leeuwarden. Het gaat om een beslissing in kort geding, een snelle voorlopige procedure. Achtergrond is het Integraal Zorgakkoord (IZA) van september 2022, dat het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport sloot met veertien zorgorganisaties. Daarin staat dat hoogcomplexe oncologische zorg meer geconcentreerd moet worden en dat minimale aantallen behandelingen per ziekenhuislocatie gelden, de zogeheten volumenormen. Voor de lokale behandeling van (verdenking op) niercelkanker werd die norm vastgesteld op 50 behandelingen per locatie per jaar. Voor partiële nefrectomieën, operaties waarbij een deel van de nier wordt verwijderd, geldt daarnaast een bestaande norm van 20 per jaar. De brancheorganisaties Zorgverzekeraars Nederland (ZN) en de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ), waarvan Nij Smellinghe lid is, ondertekenden het akkoord. In Friesland bieden zowel Frisius MC als Nij Smellinghe deze zorg aan, terwijl er te weinig patiënten zijn om beide aan de norm te laten voldoen. De ziekenhuizen kwamen er onderling niet uit. Daarom besloten de marktleiders Zilveren Kruis en VGZ in oktober 2025 tot herallocatie, het verplaatsen van de zorg op basis van de cijfers. Frisius haalde de normen, Nij Smellinghe niet: in 2024 had Nij Smellinghe 31 behandelingen en geen enkele partiële nefrectomie, en gemiddeld over 2022 tot en met 2024 waren dat 48 behandelingen en 4 partiële nefrectomieën. De verzekeraars kopen sinds 1 januari 2026 geen partiële nefrectomieën meer in bij Nij Smellinghe en vanaf 1 januari 2027 ook de overige lokale behandelingen niet meer. Nij Smellinghe bleef de ingrepen echter uitvoeren en verwijst voor de vergoeding naar artikel 13 van de Zorgverzekeringswet: de patiënt krijgt 75 procent vergoed en het ziekenhuis draagt de overige 25 procent zelf. Nij Smellinghe stelde zich niet gebonden te achten aan het akkoord, omdat de NVZ niet bevoegd zou zijn geweest om verplichtingen voor leden aan te gaan. De voorzieningenrechter vindt het aannemelijk dat de bodemrechter het besluit van de NVZ om het IZA aan te gaan nietig verklaart, omdat de statuten daar geen grondslag voor bieden. Toch is het ziekenhuis gebonden. Een nietig verenigingsbesluit kan niet worden tegengeworpen aan zorgverzekeraars die het gebrek niet kenden en niet hoefden te kennen, en daarover is geen discussie gevoerd. Bovendien had Nij Smellinghe zelf op 9 september 2022 tijdens de ledenvergadering ingestemd en heeft het nooit eerder betwist gebonden te zijn. Daarmee is het ziekenhuis ook gebonden aan de afspraken die uit het akkoord voortvloeien, tot en met het Concentratiebesluit. Ook de inhoudelijke bezwaren van het ziekenhuis slagen niet. De verzekeraars keken terecht naar de cijfers over 2024, het afgelopen jaar toen het besluit viel, en niet naar 2025 of 2026. Het gemiddelde over drie jaar pakte voor het ziekenhuis eerder gunstig uit. Omdat de partijen op het derde escalatieniveau uit de afgesproken procesbeschrijving waren beland, mochten de verzekeraars alleen op de volumenormen letten en was het besluit niet te vroeg genomen. De doorzettingsmacht van de minister speelt geen rol, want de normen en de uitvoering ervan zijn juist afgesproken. Het verweer dat het ziekenhuis aan andere SONCOS-normen voldoet, gaat niet op omdat die niet bepalend waren voor het besluit. De rechter ziet verschil tussen niet meer inkopen van zorg en het verbieden van behandelingen, maar vindt het verbod toch toewijsbaar. Door de ingrepen voort te zetten schendt Nij Smellinghe een verbintenis uit het akkoord, en de verzekeraars hebben recht op nakoming. Dat de gevolgen voor het ziekenhuis ingrijpend zijn, weegt volgens de rechter niet op tegen hun belang. ZN heeft als partij bij het akkoord eveneens voldoende belang om te procederen. De voorzieningenrechter gebiedt Nij Smellinghe het Concentratiebesluit uit te voeren en verbiedt het ziekenhuis om vanaf 30 dagen na het vonnis partiële nefrectomieën te verrichten en vanaf 1 januari 2027 de overige lokale behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. Het ziekenhuis moet de proceskosten van € 2.815,57 betalen.

Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht
RBOVE:2026:6777
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht
RBOVE:2026:6946
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht
RBOVE:2026:6941
Rechtbank Overijssel·
Civiel Recht