Rechter ontbindt autokoop en verplicht verkoper tot terugbetaling van € 149.000 — RBOVE:2026:5205
consumentenkoop en herroepingsrecht bij online veiling
Eiser / verzoeker
de koper van de auto
Verweerder / gedaagde
de verkoper van de auto en Carrosso B.V.
Kantonrechter ontbindt de koopovereenkomst en veroordeelt de verkoper tot terugbetaling van € 149.000 plus € 1.597,50 transportkosten en € 1.132,52 proceskosten.
- Vorderingen tegen het autobedrijf Carrosso worden afgewezen omdat dit bedrijf geen partij was bij de koopovereenkomst
- Doordat de verkoper de koper niet wees op zijn herroepingsrecht, verlengt de bedenktermijn van veertien dagen naar twaalf maanden
- Een uitsluitend online veiling geldt niet als openbare veiling, omdat kopers daar niet persoonlijk aanwezig konden zijn
- Buitengerechtelijke ontbinding leidt tot ongedaanmaking over en weer, dus terugbetaling van de koopsom en vergoeding van transportkosten
- Een vordering voor deskundigenkosten wordt afgewezen omdat de koper geen daadwerkelijk gemaakte kosten heeft gesteld
Samenvatting
Een koper die via een online veiling een auto van € 149.000 kocht, krijgt bij de kantonrechter in Zwolle gelijk in zijn poging om de koop ongedaan te maken. De rechter oordeelt dat de verkoper hem niet had gewezen op zijn herroepingsrecht, waardoor de koper de overeenkomst ook maanden later nog mocht ontbinden.
De koper kocht de auto in januari 2024 via de website van veilingplatform Car en Classic. Hij spande de zaak aan tegen zowel de particuliere verkoper als tegen een autobedrijf, Carrosso, in de veronderstelling dat een van beiden of allebei als verkopende partij konden worden aangesproken. Uit een eerder tussenvonnis in dezelfde procedure bleek echter al dat alleen de particuliere verkoper de contractspartij was en dat Carrosso niets met de koopovereenkomst te maken had. De vorderingen tegen Carrosso wees de kantonrechter daarom af.
De kern van de zaak ging over de vraag of de koper de koop mocht ontbinden zonder daarvoor een reden te hoeven geven. Bij een koop op afstand, zoals een online veiling, heeft een consument normaal gesproken veertien dagen de tijd om zich te bedenken. Wijst de verkoper de koper niet op dat recht, dan wordt die termijn verlengd tot twaalf maanden na de koop. Vast stond dat de verkoper de koper niet over zijn herroepingsrecht had geinformeerd. Toen de koper ruim een half jaar na de koop alsnog de ontbinding inriep, deed hij dat dus nog altijd binnen de verlengde termijn.
De verkoper voerde aan dat de koper helemaal geen recht op ontbinding had, omdat de wet een uitzondering maakt voor koop tijdens een openbare veiling. Bij zo'n veiling is een consument namelijk verondersteld te weten dat hij zich definitief bindt zodra hij het hoogste bod uitbrengt. De kantonrechter volgde dat verweer niet. Een openbare veiling in de zin van de wet vereist dat kopers persoonlijk aanwezig kunnen zijn en meebieden onder leiding van een veilingmeester. Deze veiling verliep echter volledig online, en de koper kon en was daar niet persoonlijk bij aanwezig. Daarmee viel de koop niet onder de uitzondering en had de koper wel degelijk recht op ontbinding zonder opgave van redenen.
Omdat de ontbinding rechtsgeldig was, ontstond voor beide partijen de verplichting om wat zij van elkaar hadden ontvangen weer ongedaan te maken. De verkoper moet de koopsom van € 149.000 terugbetalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment dat hij in gebreke was gesteld. Ook moet hij € 1.597,50 aan transportkosten vergoeden, omdat die kosten het gevolg zijn van de ontbinding. Een aparte vordering voor deskundigenkosten wees de rechter af, omdat de koper daarvoor alleen een nog onbekend bedrag ('P.M.') had opgevoerd zonder te stellen dat hij die kosten daadwerkelijk had gemaakt.
De kantonrechter kende de koper verder de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten van € 2.226 toe, omdat dit bedrag redelijk werd geacht. Omdat de koper zijn vorderingen tegen de verkoper grotendeels toegewezen kreeg, werd de verkoper ook veroordeeld in de proceskosten. De vordering tegen het autobedrijf Carrosso werd afgewezen, omdat dat bedrijf geen partij was bij de koopovereenkomst. De kantonrechter verklaart voor recht dat de koop buitengerechtelijk is ontbonden, veroordeelt de verkoper tot terugbetaling van € 149.000 plus € 1.597,50 transportkosten, en veroordeelt hem in de proceskosten van € 1.132,52.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOVE:2024:1171, Rechtbank Overijssel, 06-03-2024, C/08/301291 / HA ZA 23-318
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2023:3154, Rechtbank Overijssel, 02-08-2023, C/08/287231 / HA ZA 22-365
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2023:2212, Rechtbank Overijssel, 14-06-2023, C/08/297673 / KG ZA 23-105
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2023:954, Rechtbank Overijssel, 08-03-2023, C/08/281524 / HA ZA 22-184
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank OverijsselRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
11738274 \ CV EXPL 25-1848
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. R.F. van Aalst
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten moet stoppen met operaties en andere behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. De voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel verbiedt het ziekenhuis die zorg nog langer te verlenen, zodat die in Friesland geconcentreerd wordt bij Frisius MC in Leeuwarden. Het gaat om een beslissing in kort geding, een snelle voorlopige procedure. Achtergrond is het Integraal Zorgakkoord (IZA) van september 2022, dat het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport sloot met veertien zorgorganisaties. Daarin staat dat hoogcomplexe oncologische zorg meer geconcentreerd moet worden en dat minimale aantallen behandelingen per ziekenhuislocatie gelden, de zogeheten volumenormen. Voor de lokale behandeling van (verdenking op) niercelkanker werd die norm vastgesteld op 50 behandelingen per locatie per jaar. Voor partiële nefrectomieën, operaties waarbij een deel van de nier wordt verwijderd, geldt daarnaast een bestaande norm van 20 per jaar. De brancheorganisaties Zorgverzekeraars Nederland (ZN) en de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ), waarvan Nij Smellinghe lid is, ondertekenden het akkoord. In Friesland bieden zowel Frisius MC als Nij Smellinghe deze zorg aan, terwijl er te weinig patiënten zijn om beide aan de norm te laten voldoen. De ziekenhuizen kwamen er onderling niet uit. Daarom besloten de marktleiders Zilveren Kruis en VGZ in oktober 2025 tot herallocatie, het verplaatsen van de zorg op basis van de cijfers. Frisius haalde de normen, Nij Smellinghe niet: in 2024 had Nij Smellinghe 31 behandelingen en geen enkele partiële nefrectomie, en gemiddeld over 2022 tot en met 2024 waren dat 48 behandelingen en 4 partiële nefrectomieën. De verzekeraars kopen sinds 1 januari 2026 geen partiële nefrectomieën meer in bij Nij Smellinghe en vanaf 1 januari 2027 ook de overige lokale behandelingen niet meer. Nij Smellinghe bleef de ingrepen echter uitvoeren en verwijst voor de vergoeding naar artikel 13 van de Zorgverzekeringswet: de patiënt krijgt 75 procent vergoed en het ziekenhuis draagt de overige 25 procent zelf. Nij Smellinghe stelde zich niet gebonden te achten aan het akkoord, omdat de NVZ niet bevoegd zou zijn geweest om verplichtingen voor leden aan te gaan. De voorzieningenrechter vindt het aannemelijk dat de bodemrechter het besluit van de NVZ om het IZA aan te gaan nietig verklaart, omdat de statuten daar geen grondslag voor bieden. Toch is het ziekenhuis gebonden. Een nietig verenigingsbesluit kan niet worden tegengeworpen aan zorgverzekeraars die het gebrek niet kenden en niet hoefden te kennen, en daarover is geen discussie gevoerd. Bovendien had Nij Smellinghe zelf op 9 september 2022 tijdens de ledenvergadering ingestemd en heeft het nooit eerder betwist gebonden te zijn. Daarmee is het ziekenhuis ook gebonden aan de afspraken die uit het akkoord voortvloeien, tot en met het Concentratiebesluit. Ook de inhoudelijke bezwaren van het ziekenhuis slagen niet. De verzekeraars keken terecht naar de cijfers over 2024, het afgelopen jaar toen het besluit viel, en niet naar 2025 of 2026. Het gemiddelde over drie jaar pakte voor het ziekenhuis eerder gunstig uit. Omdat de partijen op het derde escalatieniveau uit de afgesproken procesbeschrijving waren beland, mochten de verzekeraars alleen op de volumenormen letten en was het besluit niet te vroeg genomen. De doorzettingsmacht van de minister speelt geen rol, want de normen en de uitvoering ervan zijn juist afgesproken. Het verweer dat het ziekenhuis aan andere SONCOS-normen voldoet, gaat niet op omdat die niet bepalend waren voor het besluit. De rechter ziet verschil tussen niet meer inkopen van zorg en het verbieden van behandelingen, maar vindt het verbod toch toewijsbaar. Door de ingrepen voort te zetten schendt Nij Smellinghe een verbintenis uit het akkoord, en de verzekeraars hebben recht op nakoming. Dat de gevolgen voor het ziekenhuis ingrijpend zijn, weegt volgens de rechter niet op tegen hun belang. ZN heeft als partij bij het akkoord eveneens voldoende belang om te procederen. De voorzieningenrechter gebiedt Nij Smellinghe het Concentratiebesluit uit te voeren en verbiedt het ziekenhuis om vanaf 30 dagen na het vonnis partiële nefrectomieën te verrichten en vanaf 1 januari 2027 de overige lokale behandelingen bij (verdenking op) nierkanker. Het ziekenhuis moet de proceskosten van € 2.815,57 betalen.