Naar inhoud
Juristi.nl

Rechter wijst verzoek om kwijtschelding van bijstandsschuld van Zwolle af — RBOVE:2026:5219

kwijtschelding terugvordering bijstand

Eiser / verzoeker

een bijstandsgerechtigde vrouw uit Zwolle

VS

Verweerder / gedaagde

het college van burgemeester en wethouders van Zwolle

Rechtbank verklaart het beroep ongegrond, waardoor de afwijzing van de kwijtschelding in stand blijft

  • De rechtmatigheid van de oorspronkelijke terugvordering kan niet meer worden beoordeeld omdat partijen daarover een bindende schikking hebben getroffen
  • Een kwijtscheldingsverzoek dient niet om de eerder gevoerde discussie over de terugvordering opnieuw te voeren
  • De weigering van kwijtschelding is niet onevenredig omdat de vrouw een inkomen boven de bijstandsnorm heeft en een betalingsregeling van € 50 per maand
  • Financiële problemen door de weigering van kwijtschelding zijn niet aannemelijk gemaakt
  • De gemeente mocht afzien van een hoorzitting omdat de vrouw niet ondubbelzinnig had aangegeven gehoord te willen worden

Samenvatting

De rechtbank Overijssel heeft geoordeeld dat de gemeente Zwolle terecht weigerde een teruggevorderde bijstandsschuld van € 2.550 kwijt te schelden. De vrouw die om kwijtschelding vroeg, kreeg dus geen gelijk.

De zaak gaat terug op een terugvordering van € 10.076,36 die het college van burgemeester en wethouders in augustus 2023 aan de vrouw oplegde, omdat zij een aandeel in een woning in Suriname had en daardoor over meer vermogen beschikte dan de voor bijstandsgerechtigden geldende grens. De rechtbank verklaarde haar beroep tegen die terugvordering in december 2023 ongegrond, waarna zij hoger beroep instelde bij de Centrale Raad van Beroep. In januari 2025 trof haar toenmalige gemachtigde namens haar een schikking met de gemeente: het terugvorderingsbedrag werd verlaagd naar € 2.550 en het hoger beroep werd ingetrokken. Bij die schikking ging men uit van een woningwaarde van € 50.000, waarvan na aftrek van makelaarskosten en verdeling tussen de vrouw, haar moeder en haar zus een aandeel van € 15.000 voor de vrouw overbleef.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

In augustus 2025 vroeg haar huidige gemachtigde de gemeente om deze schuld alsnog kwijt te schelden, met als argument dat inmiddels duidelijk was dat er geen sprake was van een overschrijding van de vermogensgrens. De gemeente wees dit verzoek af omdat de vrouw niet voldeed aan de voorwaarde uit het gemeentelijke Debiteurenplan dat iemand vijf jaar achtereen volledig aan haar betalingsverplichtingen moet hebben voldaan, en omdat er geen bijzondere omstandigheden waren om van dit beleid af te wijken.

Voor de rechtbank voerde de vrouw aan dat de oorspronkelijke terugvordering onrechtmatig was, dat de woning inmiddels mondeling was verkocht voor € 32.000 in plaats van de veronderstelde € 50.000, en dat sprake was van bijzondere omstandigheden: zij heeft schulden, voelt zich ten onrechte van fraude beschuldigd en gediscrimineerd, leeft al jaren op het bestaansminimum en is afhankelijk van de voedselbank. Ook vond zij dat de gemeente geen evenredige belangenafweging had gemaakt en ten onrechte had afgezien van een hoorzitting.

De rechtbank oordeelt dat de vraag of de oorspronkelijke terugvordering rechtmatig was, niet meer aan de orde kan komen. Met de schikking hebben de vrouw en de gemeente een bindende overeenkomst gesloten om hun geschil definitief op te lossen, zonder dat is vastgesteld of het terugvorderingsbesluit onrechtmatig was. Wil zij die overeenkomst alsnog aantasten, dan moet zij daarvoor naar de civiele rechter.

Over de kwijtschelding zelf oordeelt de rechtbank dat de weigering niet onevenredig nadelig voor de vrouw uitpakt. De gemeente heeft een zwaarwegend belang om gemeenschapsgeld terug te laten vloeien, en de vrouw heeft een inkomen boven de bijstandsnorm, een betalingsregeling van € 50 per maand en de bescherming van de beslagvrije voet. Dat zij door de weigering in financiële problemen zou zijn geraakt, heeft zij niet aannemelijk gemaakt. Ook de klacht dat de gemeente ten onrechte had afgezien van een hoorzitting, verwerpt de rechtbank: de vrouw had in haar reactie op de vraag van de gemeente niet ondubbelzinnig laten weten dat zij gehoord wilde worden.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond, zodat het besluit van de gemeente in stand blijft en de vrouw de € 2.550 moet blijven terugbetalen.

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

ak_26_996

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. M. Eikelenboom
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBOVE:2026:6867
Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechter vernietigt Wmo-besluit over gesloten buitenwagen: medisch advies te summier

Een 58-jarige vrouw uit de gemeente Hellendoorn kampt met een combinatie van lichamelijke en psychische aandoeningen, waaronder PTSS, agorafobie en prikkelgevoeligheid. Zij heeft al een scootmobiel, maar die voldoet volgens haar niet bij kou, wind en regen, bij afstanden boven de 15 kilometer of als zij veel bagage moet meenemen. Ze dreigt daardoor in een isolement te raken. Ook kan zij haar zeventienjarige dochter, die zelf psychische problemen heeft, zo niet de ondersteuning bieden die nodig is. Daarom vroeg zij het college van burgemeester en wethouders van Hellendoorn om een tweepersoons gesloten buitenwagen van het merk Canta, op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015). Dit is het beroep van de vrouw tegen de beslissing op bezwaar van het college van 13 mei 2026. Het college wees de aanvraag eerst af bij besluit van 23 oktober 2025. In de bezwaarprocedure adviseerde de Commissie bezwaarschriften sociaal domein op 20 februari 2026 om het eerdere besluit niet in stand te laten, omdat het college niet had mogen afgaan op het medische advies. Na een aanvullend advies kende het college haar op 13 mei 2026 individueel taxivervoer toe in de vorm van een persoonsgebonden budget (pgb). Dat mag zij gebruiken voor ritten voor sociale contacten binnen ongeveer 15 tot 20 kilometer en voor medische afspraken die de zorgverzekering niet vergoedt. Een gesloten buitenwagen bleef het college weigeren. Volgens het college kan de vrouw op korte afstanden de scootmobiel gebruiken en haar kleding aanpassen aan het weer. Het college vond de wens om samen met haar dochter te reizen geen vervoersbehoefte die het moet compenseren. Bovendien is een buitenwagen duurder dan taxivervoer, en het college moet de goedkoopste passende voorziening verstrekken. De vrouw voerde aan dat individueel taxivervoer niet bij haar past. Door haar psychische klachten kan zij slecht omgaan met onvoorspelbare situaties, en in een taxi heeft zij geen invloed op de rit en is zij afhankelijk van een onbekende chauffeur. Ook stelde zij dat het college niet heeft onderzocht of een tweedehands buitenwagen werkelijk duurder is dan het toegekende taxivervoer. De rechtbank Overijssel richt zich op de medische adviezen van Ausems en Kerkvliet van 20 augustus 2025 en 20 april 2026, waarop het college zijn besluit baseerde. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep moet een bestuursorgaan eerst nagaan of een deskundigenadvies zorgvuldig tot stand is gekomen, begrijpelijk is en tot de getrokken conclusies leidt. Dat heet de vergewisplicht. Volgens de rechtbank voldoen de adviezen daar niet aan. Uit het eerste advies blijkt dat de arts kennisnam van door de vrouw meegebrachte informatie over haar gezondheid en medicijngebruik, maar niet welke informatie dat was en wat die opleverde. De aandoeningen worden slechts algemeen omschreven, als een bindweefselaandoening, een psychische aandoening en enkele aandoeningen zonder invloed op het vervoer, later als multipele psychische aandoeningen. De ernst en de beperkingen blijven onbeschreven. De arts vroeg ook zelf geen informatie op bij de behandelaars. Daardoor kon het college niet nagaan of de arts een volledig beeld had, en is niet controleerbaar hoe de arts concludeerde dat de vrouw medisch gezien met individueel taxivervoer uit de voeten kan. Evenmin wordt uitgelegd waarom het aanpassen van kleding op korte afstanden met de scootmobiel zou volstaan, gelet op haar lichamelijke aandoeningen. Het college had daarom een nadere toelichting moeten vragen. Het argument dat het om vertrouwelijke medische gegevens gaat, ontslaat het college niet van zijn vergewisplicht. De rechtbank oordeelt dat het college het besluit onzorgvuldig heeft voorbereid, in strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), en ondeugdelijk heeft gemotiveerd, in strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb. De overige beroepsgronden komen niet meer aan bod. De rechtbank kan de rechtsgevolgen van het besluit niet in stand laten en zelf niet beslissen, omdat zij niet over alle benodigde informatie beschikt. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 13 mei 2026. Het college moet binnen twaalf weken een nieuw besluit op het bezwaar nemen, na een advies dat voldoende gegevens bevat om aan de vergewisplicht te voldoen. Het college moet het griffierecht van € 54 aan de vrouw vergoeden en haar proceskosten betalen, vastgesteld op € 1.868.

Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechter: Hardenberg hoefde geen dagbesteding te betalen aan vrouw met pijnklachten na CVA

Een vrouw uit Dedemsvaart kreeg in 2021 een beroerte (CVA). Daarna lag ze negen weken in een revalidatiecentrum, tot en met 31 januari 2025. Ze heeft de hele dag pijnklachten, en die maken het lastig om zelf het initiatief te nemen en activiteiten te ondernemen. Ze wil graag meer onder de mensen zijn en samen met anderen dingen doen. Daarom meldde ze zich op 10 juli 2025 bij Samen Doen, de organisatie die de Wmo-aanvragen voor de gemeente Hardenberg onderzoekt, om in aanmerking te komen voor dagbesteding bij Balans Zorg & Budget. Daar was ze al begonnen. Op 29 juli 2025 volgde een gesprek met haar begeleider van Balans Zorg & Budget en twee Wmo-consulenten van Samen Doen. Op 25 augustus 2025 stelde Samen Doen een ondersteuningsplan op. Het college van burgemeester en wethouders van Hardenberg wees haar aanvraag voor een maatwerkvoorziening groepsbegeleiding op 28 oktober 2025 af. Haar bezwaar daartegen had geen succes: bij besluit van 24 maart 2026 bleef het college bij de afwijzing. Daarop stapte zij naar de rechtbank, die de zaak op 3 september 2026 op zitting behandelde. Het college vond dat de vrouw geen beperking heeft in haar zelfredzaamheid of participatie die met een maatwerkvoorziening gecompenseerd moet worden. En voor zover dat wel zo zou zijn, is de Buurtkamer een algemene voorziening die bij haar hulpvraag past. Een voorkeur voor een bepaalde aanbieder of locatie valt volgens het college niet onder de Wmo 2015 als er een passende algemene voorziening bestaat. De vrouw zag dat anders. Haar chronische pijn, verminderde belastbaarheid en de negatieve spiraal na langdurige isolatie maken volgens haar dat de Buurtkamer niet volstaat. Bij haar huidige dagbesteding combineert ze creatieve activiteiten, fysieke oefeningen in de sportschool van de dagbesteding en sociale contacten, en dat werkt voor haar uitstekend. Dat aanbod heeft de Buurtkamer niet. De rechtbank gaf het college gelijk. Uit het ondersteuningsplan blijkt dat de vrouw al goed deelneemt aan het maatschappelijk leven. Ze gaat zelfstandig naar de sportschool, bezoekt beurzen en kan afstanden afleggen om sociale contacten te onderhouden of georganiseerde activiteiten bij te wonen. Dat ze naar het Happy Hour van Balans Zorg & Budget gaat, telt niet als dagbesteding in de zin van de Wmo 2015. Er is geen gestructureerd programma, geen begeleiding en ook geen indicatie of overeenkomst, en haar deelname is vrijblijvend. De rechtbank vond het onderzoek van Samen Doen zorgvuldig: de hulpvraag is uitgevraagd en de beperkingen zijn in kaart gebracht. Een noodzaak voor dagbesteding is niet gebleken. Voor zover de vrouw toch ondersteuning nodig heeft, kan ze volgens de rechtbank terecht bij algemene voorzieningen. De Buurtkamer en De Makelij bieden activiteiten gericht op ontmoeting, daginvulling en sociaal contact en staan open voor alle inwoners. Dat de vrouw enkele jaren geleden minder goede ervaringen had met de Buurtkamer, verandert daar niets aan, omdat de vraag of een voorziening algemeen beschikbaar is niet van persoonlijke voorkeur afhangt. Haar stelling dat die voorzieningen in haar geval niet passen, heeft ze niet met concrete feiten onderbouwd. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de maatwerkvoorziening groepsbegeleiding blijft dus in stand. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.

Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBOVE:2026:6615
Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBOVE:2026:6622
Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht