Automobilist die 134 reed waar 80 mocht, moet rijtest van CBR doen; rechter schorst besluit niet — RBOVE:2026:5663
rijvaardigheidsonderzoek na snelheidsovertreding
Eiser / verzoeker
Automobilist (verzoeker)
Verweerder / gedaagde
Directie van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen
Verzoek om schorsing van het door het CBR opgelegde rijvaardigheidsonderzoek afgewezen; de man moet het onderzoek ondergaan en de kosten van € 1.335 betalen.
- Er is geen spoedeisend belang, omdat verzoeker zijn rijbewijs heeft teruggekregen en het niet is geschorst of ongeldig verklaard.
- De kosten van € 1.335 leiden niet tot een acute financiële noodsituatie gezien het netto-inkomen van € 2.946 en de mogelijkheid van een betalingsregeling voor € 918.
- Ongeldigverklaring bij niet tijdig betalen van de opleggingskosten komt voor rekening en risico van verzoeker.
- Het besluit tot een rijvaardigheidsonderzoek is niet evident onrechtmatig; het verzoek wordt zonder zitting kennelijk ongegrond verklaard.
Samenvatting
Een automobilist werd door de politie betrapt op een snelheid van 134 kilometer per uur op een weg waar maximaal 80 is toegestaan. De politie nam zijn rijbewijs in en meldde de overtreding bij het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, het CBR. Normaal gesproken moet iemand na zo'n overtreding een cursus over verantwoord rijgedrag volgen. Omdat de man onvoldoende Nederlands spreekt, was dat niet haalbaar, en daarom legde het CBR hem op 21 augustus 2026 een onderzoek naar zijn rijvaardigheid op. Valt dat onderzoek goed uit, dan mag hij blijven rijden. Valt het slecht uit of werkt hij niet mee, dan wordt zijn rijbewijs ongeldig verklaard.
De man was het daar niet mee eens en maakte bezwaar. Hij betwistte de gemeten snelheid en voerde aan dat hij in een noodsituatie zat waardoor hij harder ging rijden. Zijn rijbewijs heeft hij nodig voor zijn werk, en de kosten van het onderzoek vond hij te hoog. Hij vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel om het besluit te schorsen tot er op zijn bezwaar was beslist.
De voorzieningenrechter vond het verzoek kennelijk ongegrond en deed daarom uitspraak zonder zitting. Een spoedmaatregel kan alleen worden getroffen als er een spoedeisend belang is, en dat ontbrak hier. De man bevestigde zelf schriftelijk dat hij zijn rijbewijs na de inname had teruggekregen en dat het niet geschorst of ongeldig verklaard was. Een uittreksel van de RDW, de dienst die de rijbewijzen registreert, liet hetzelfde zien. Hij kan dus gewoon met de auto naar zijn werk blijven rijden en inkomen verdienen om zijn huur en levensonderhoud te betalen.
Ook de kosten maakten de zaak niet urgent. De man rekende voor dat het onderzoek met een tolk die hij zelf moet inschakelen in totaal € 1.335 kost, en dat dit een te zware last voor hem was. Uit zijn stukken bleek echter niet dat hij daardoor op korte termijn in acute geldnood komt. Volgens zijn loonstrook van augustus 2026 verdiende hij € 2.946 netto. Bovendien moet hij alleen de opleggingskosten van € 417 in een keer betalen; voor de overige € 918 kan hij een betalingsregeling treffen. Als zijn rijbewijs ongeldig wordt verklaard omdat hij die € 417 niet uiterlijk 25 september 2026 heeft betaald, komt dat volgens de rechter voor zijn eigen rekening en risico.
Zonder spoedeisend belang kan een voorzieningenrechter alleen ingrijpen als een besluit overduidelijk onrechtmatig is, zodat zonder diepgaand onderzoek al zeer ernstig te betwijfelen valt of het standhoudt. Wat de man aanvoerde over de snelheid en de noodsituatie gaf daar geen aanleiding toe. Of zijn bezwaar inhoudelijk slaagt, moet het CBR in de bezwaarprocedure beoordelen.
De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Het besluit van het CBR blijft daarmee gelden, en de man moet in afwachting van de beslissing op zijn bezwaar in beginsel het rijvaardigheidsonderzoek ondergaan en de kosten daarvan betalen. Er komt geen vergoeding van proceskosten.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Rechtbank: gezinsmigrant moet inburgeringslening van € 10.000 terugbetalen
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBOVE:2026:5995, Rechtbank Overijssel, 06-10-2026, ZWO 26/2338 en 26/2339
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Ambtenarenrecht
Rechtbank vernietigt zeven vergunningen voor evenementen op VTE-terrein wegens stikstofonderzoek
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht
Ommen mag nesten van egels en marters weghalen voor sloop school, buren krijgen geen schorsing
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank OverijsselRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
ZWO 26/2495
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. V.P.K. van Rosmalen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 3 juli 2026 hield de politie op de A1 een bestelauto aan met meerdere jerrycans aceton. De bestuurder verklaarde dat hij die kort daarvoor bij een bedrijfspand in Deventer had opgehaald. Vijf dagen later onderzocht de politie dat pand. In twee van de verhuurde ruimtes lagen grote hoeveelheden chemicaliën en grondstoffen voor de productie van synthetische drugs, en in een van die ruimtes stonden ook jerrycans met drugsafval. Verder werden gestolen voertuigen en gestolen kentekenplaten gevonden. De burgemeester van Deventer besloot daarop het pand voor drie maanden te sluiten, van 6 oktober 2026 tot 7 januari 2027. Hij baseerde zich op artikel 13b van de Opiumwet, dat een burgemeester de bevoegdheid geeft een pand te sluiten als daarin stoffen of voorwerpen aanwezig zijn die bedoeld zijn om drugs te maken. De eigenaar en verhuurder van het pand maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel waarmee de sluiting zou worden geschorst totdat op het bezwaar is beslist. Dat de politie de stoffen in het pand aantrof en dat de burgemeester bevoegd was om te sluiten, werd niet betwist. Het geschil ging over de vraag of de sluiting evenredig was. De verhuurder voerde aan dat de burgemeester volgens zijn eigen beleidsregel had moeten volstaan met een last onder dwangsom, een dwangmiddel waarbij een geldbedrag verbeurt als de overtreding voortduurt. Dat is het uitgangspunt bij een eerste overtreding met voorbereidingshandelingen. De voorzieningenrechter wees erop dat de beleidsregel ruimte biedt om daarvan af te wijken. De burgemeester had gemotiveerd dat er aanwijzingen waren dat het pand een logistieke functie in de drugsketen had en werd gebruikt voor georganiseerde criminaliteit. Volgens de voorzieningenrechter kon hij daarom een last onder bestuursdwang opleggen, in dit geval de sluiting zelf. Ook het verweer dat de verhuurder geen verwijt treft, slaagde niet. Verhuurders moeten volgens het uitgangspunt van de rechter concreet toezicht houden op het gebruik van een pand dat zij verhuren. Wat de verhuurder over zijn controles aanvoerde, maakte niet duidelijk dat hem geen verwijt treft, zeker gezien de grote hoeveelheid stoffen en de gestolen auto's in het pand. Zijn stelling dat hij door de sluiting in financiële nood komt, had hij niet onderbouwd. De financiële stukken die hij overlegde, lieten volgens de voorzieningenrechter geen gevolgen zien die de sluiting op voorhand onevenredig maken. Hetzelfde gold voor de gestelde gevolgen voor zijn kinderen. De voorzieningenrechter oordeelde daarom voorlopig dat het besluit niet onrechtmatig is en dat het bezwaar geen redelijke kans van slagen heeft. De belangen van de verhuurder bij schorsing wogen niet zwaarder dan het belang van de burgemeester bij sluiting. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. De burgemeester had de sluiting al opgeschort tot een week na de uitspraak; vanaf dat moment gaat het bedrijfspand voor drie maanden dicht. Een vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling kwam niet aan de orde, en tegen de uitspraak staat geen hoger beroep open.