Man die Woo-besluit niet opende, verliest verzet tegen Hof van Twente — RBOVE:2026:5779
verzet, bekendmaking van een beslissing op bezwaar op het BRP-adres (Woo)
Eiser / verzoeker
opposant (verzoeker op grond van de Woo)
Verweerder / gedaagde
het college van burgemeester en wethouders van Hof van Twente
Verzet ongegrond: de beslissing op bezwaar is op het BRP-adres goed bekendgemaakt, zodat het beroep wegens niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk blijft.
- Een bestuursorgaan mag een besluit naar het BRP-adres sturen zolang de belanghebbende in zijn stukken geen ander postadres heeft opgegeven.
- Een verzoek om communicatie per e-mail verplicht de gemeente niet om besluiten elektronisch te versturen.
- Bij niet-aangetekende verzending maakt een verzendbewijs met de status bezorgd ontvangst aannemelijk, als er geen recente postproblemen zijn.
- Dat de man ongeopende brieven van Cycloon fotografeerde, bevestigt eerder de bezorging dan dat het die ontzenuwt.
Samenvatting
Een man vroeg de gemeente Hof van Twente om informatie op grond van de Wet open overheid (Woo), de wet die burgers het recht geeft overheidsinformatie op te vragen. Het college van burgemeester en wethouders wees zijn verzoek op 5 maart 2025 af. De man maakte op 6 april 2025 bezwaar. Toen hij naar eigen zeggen geen beslissing op dat bezwaar kreeg, stapte hij op 9 december 2025 naar de rechtbank Overijssel met een beroep wegens niet tijdig beslissen.
De rechtbank verklaarde dat beroep op 2 februari 2026 zonder zitting niet-ontvankelijk. Het college had namelijk al op 21 augustus 2025 op het bezwaar beslist, en die beslissing was volgens de rechtbank goed bekendgemaakt. De man had dus geen belang meer bij een uitspraak over te laat beslissen. Tegen zo'n uitspraak zonder zitting kan iemand in verzet komen, en dat deed de man. De rechtbank behandelde het verzet op 3 juli 2026. Namens het college verscheen niemand.
De man stelde dat hij de beslissing op bezwaar nooit had ontvangen. Het college had die volgens hem naar het verkeerde adres gestuurd: naar het adres waar hij in de Basisregistratie Personen (BRP) staat ingeschreven, terwijl hij daar niet echt woont en zijn brievenbus er niet regelmatig leegt. Het college wist dat volgens hem, en had zijn correspondentieadres, e-mailadres of bedrijfsadres moeten gebruiken. Bovendien zou het postbedrijf Cycloon de brief niet goed hebben bezorgd: hij had niet voor ontvangst getekend en er was geen afhaalbericht.
In een verzetzaak beoordeelt de rechtbank alleen of het beroep terecht en zonder twijfel niet-ontvankelijk is verklaard. De vraag was dus of de beslissing op bezwaar al voor 9 december 2025 op de juiste manier aan de man was bekendgemaakt.
Een overheid mag er in beginsel van uitgaan dat iemand op zijn BRP-adres bereikbaar is. In zijn bezwaarschrift en de aanvulling daarop noemde de man geen ander postadres. Een correspondentieadres noemde hij pas in zijn ingebrekestelling, en die stuurde hij na de beslissing op bezwaar. Dat hij om communicatie per e-mail had gevraagd, verandert niets: de gemeente is niet verplicht besluiten elektronisch te versturen.
De rechtbank gaf de man gelijk dat de brief niet aangetekend was verstuurd. Daarom moest het college aannemelijk maken dat de brief op het adres was bezorgd. Volgens vaste rechtspraak volstaat daarvoor een juiste adressering, een verzenddatum, een deugdelijke verzendadministratie en de afwezigheid van recente problemen bij de post. Het verzendbewijs liet zien dat het college de brief op 22 augustus 2025 aan Cycloon meegaf, en dat die op 23 augustus 2025 met de status 'bezorgd' in de brievenbus was beland. Van problemen bij Cycloon was niets gebleken. De enkele stelling van de man dat hij de brief niet had gezien, was niet genoeg. Daar kwam bij dat hij op de zitting vertelde dat hij in de woning brieven van Cycloon had zien liggen, die hij om persoonlijke redenen niet had geopend. Hij had er foto's van gemaakt en die naar Cycloon en de gemeente gestuurd. Dat bevestigt volgens de rechtbank eerder dat de brief is bezorgd.
De rechtbank verklaart het verzet ongegrond. De uitspraak van 2 februari 2026, waarin het beroep niet-ontvankelijk werd verklaard, blijft in stand. Er volgt geen proceskostenveroordeling, en tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep open.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank OverijsselRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
ZWO 25/3571
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 3 juli 2026 hield de politie op de A1 een bestelauto aan met meerdere jerrycans aceton. De bestuurder verklaarde dat hij die kort daarvoor bij een bedrijfspand in Deventer had opgehaald. Vijf dagen later onderzocht de politie dat pand. In twee van de verhuurde ruimtes lagen grote hoeveelheden chemicaliën en grondstoffen voor de productie van synthetische drugs, en in een van die ruimtes stonden ook jerrycans met drugsafval. Verder werden gestolen voertuigen en gestolen kentekenplaten gevonden. De burgemeester van Deventer besloot daarop het pand voor drie maanden te sluiten, van 6 oktober 2026 tot 7 januari 2027. Hij baseerde zich op artikel 13b van de Opiumwet, dat een burgemeester de bevoegdheid geeft een pand te sluiten als daarin stoffen of voorwerpen aanwezig zijn die bedoeld zijn om drugs te maken. De eigenaar en verhuurder van het pand maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel waarmee de sluiting zou worden geschorst totdat op het bezwaar is beslist. Dat de politie de stoffen in het pand aantrof en dat de burgemeester bevoegd was om te sluiten, werd niet betwist. Het geschil ging over de vraag of de sluiting evenredig was. De verhuurder voerde aan dat de burgemeester volgens zijn eigen beleidsregel had moeten volstaan met een last onder dwangsom, een dwangmiddel waarbij een geldbedrag verbeurt als de overtreding voortduurt. Dat is het uitgangspunt bij een eerste overtreding met voorbereidingshandelingen. De voorzieningenrechter wees erop dat de beleidsregel ruimte biedt om daarvan af te wijken. De burgemeester had gemotiveerd dat er aanwijzingen waren dat het pand een logistieke functie in de drugsketen had en werd gebruikt voor georganiseerde criminaliteit. Volgens de voorzieningenrechter kon hij daarom een last onder bestuursdwang opleggen, in dit geval de sluiting zelf. Ook het verweer dat de verhuurder geen verwijt treft, slaagde niet. Verhuurders moeten volgens het uitgangspunt van de rechter concreet toezicht houden op het gebruik van een pand dat zij verhuren. Wat de verhuurder over zijn controles aanvoerde, maakte niet duidelijk dat hem geen verwijt treft, zeker gezien de grote hoeveelheid stoffen en de gestolen auto's in het pand. Zijn stelling dat hij door de sluiting in financiële nood komt, had hij niet onderbouwd. De financiële stukken die hij overlegde, lieten volgens de voorzieningenrechter geen gevolgen zien die de sluiting op voorhand onevenredig maken. Hetzelfde gold voor de gestelde gevolgen voor zijn kinderen. De voorzieningenrechter oordeelde daarom voorlopig dat het besluit niet onrechtmatig is en dat het bezwaar geen redelijke kans van slagen heeft. De belangen van de verhuurder bij schorsing wogen niet zwaarder dan het belang van de burgemeester bij sluiting. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. De burgemeester had de sluiting al opgeschort tot een week na de uitspraak; vanaf dat moment gaat het bedrijfspand voor drie maanden dicht. Een vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling kwam niet aan de orde, en tegen de uitspraak staat geen hoger beroep open.