Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBOVE:2026:5780Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht

Wierden mag dwangsom van € 2.500 voor asbestbedrijf op boerenerf niet innen — RBOVE:2026:5780

invordering van een dwangsom wegens bedrijfsmatig gebruik van een perceel met woonbestemming

Eiser / verzoeker

vader en zoon, gebruikers van een perceel in Wierden

VS

Verweerder / gedaagde

het college van burgemeester en wethouders van Wierden

Beroep gegrond: het invorderingsbesluit van € 2.500 is herroepen; de gemeente Wierden vergoedt € 194 griffierecht en € 2.574,48 proceskosten.

  • Bezwaren tegen de inhoud van een onherroepelijke last kunnen in een invorderingsprocedure alleen in uitzonderlijke gevallen aan bod komen; vader en zoon zijn niet evident geen overtreders.
  • Het college paste ten onrechte de Omgevingswet toe in plaats van oud recht, maar dat gebrek wordt gepasseerd omdat de norm niet is veranderd.
  • Een invorderingsbesluit vraagt een deugdelijke en controleerbare vaststelling van feiten; het college onderbouwde niet dat de aangetroffen spullen bedrijfsmatig werden gebruikt.
  • Het bedrijf maakte aannemelijk dat het vanaf 1 september 2024 elders opslagruimte huurde; de dwangsom is daarom niet verbeurd.

Samenvatting

Op een oude boerderij in de gemeente Wierden woont een vader als anti-kraakbewoner. Op hetzelfde adres staat het asbestsanerings- en sloopbedrijf van zijn zoon ingeschreven, die enig aandeelhouder en bestuurder is. Het perceel heeft een woonbestemming. In juni 2023 stelden toezichthouders van de Omgevingsdienst Twente vast dat het bedrijf zonder de vereiste melding werkte en dat begeleidingsbrieven voor de afvoer van asbest verkeerd waren ingevuld. In december 2023 troffen ze bedrijfsmaterialen aan in de voormalige agrarische schuren.

Het college van burgemeester en wethouders legde vader en zoon op 25 januari 2024 een last onder dwangsom op. Ze moesten alle bedrijfsactiviteiten staken en alle bedrijfsmaterialen uit de schuren halen, op straffe van € 2.500 per week met een maximum van € 25.000. Ze maakten daar geen bezwaar tegen, zodat de last vaststaat. Bij een controle op 16 oktober 2024, na afloop van de termijn, zag de gemeente onder meer houten planken, metalen steigerrekken, tonnen en zakken met asbeststickers, een houten raamwerk dat als sluis bij asbestverwijdering wordt gebruikt, een wasmachine en droger, een ladder en een kar voor gasflessen. Volgens de gemeente was daarmee een dwangsom van € 2.500 verbeurd. Op 28 januari 2025 besloot het college die te innen en op 18 juni 2025 bleef het daar na bezwaar bij.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Vader en zoon gingen in beroep bij de rechtbank Overijssel, die de zaak op 29 mei 2026 behandelde. Daarna mochten zij nog stukken insturen. Ze voerden aan dat de last te vaag was, dat het bedrijf als overtreder had moeten worden aangesproken en niet zij persoonlijk, en dat de dwangsom te hoog was. Maar die bezwaren hadden ze moeten aanvoeren tegen de last zelf. In een procedure over de invordering kan dat alleen in uitzonderlijke gevallen, bijvoorbeeld als iemand evident geen overtreder is. Dat is hier niet zo, oordeelde de rechtbank. De vader heeft als gebruiker toegang tot de schuren en kon bepalen of een bedrijf ze gebruikte. De zoon geeft als enig bestuurder feitelijk leiding aan het bedrijf.

De rechtbank stelde ook vast dat het college het verkeerde recht toepaste: omdat de procedure voor 2024 begon, gold het oude recht en niet de Omgevingswet. Dat gebrek passeerde de rechtbank, omdat de regel inhoudelijk niet is veranderd.

Het beroep slaagde wel op de vraag of de dwangsom echt was verbeurd. Voor invordering moeten de feiten deugdelijk en controleerbaar zijn vastgesteld. Volgens vader en zoon waren de spullen in de schuren privébezit, en had het bedrijf vanaf 1 september 2024 elders opslagruimte gehuurd. Dat onderbouwden ze met bankafschriften, betalingsbewijzen en een verklaring van de verhuurder. De rechtbank vond dat voldoende aannemelijk. Het college had daarentegen niet onderbouwd dat de aangetroffen spullen bedrijfsmatig werden gebruikt. Bij bouwmaterialen en een wasmachine en droger is het niet onaannemelijk dat die privé worden gebruikt. Bovendien ontbrak een vergelijking tussen wat de toezichthouders in december 2023 en in oktober 2024 zagen. Daardoor kon het college niet laten zien dat de eerder opgeslagen bedrijfsmaterialen er nog stonden.

De rechtbank verklaart het beroep gegrond, vernietigt de beslissing op bezwaar van 18 juni 2025 en herroept het invorderingsbesluit van 28 januari 2025. Vader en zoon hoeven de dwangsom van € 2.500 niet te betalen. De gemeente vergoedt € 194 aan griffierecht en € 2.574,48 aan proceskosten; de gevraagde verletkosten wijst de rechtbank af.

Betrokken advocaten

mr. C.G. Mensink

eisers

Noordzijde Advocatuur, ALMELO

80 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

ZWO 25/2133

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. E.C. Rozeboom
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBOVE:2026:6905
Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBOVE:2026:6906
Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBOVE:2026:6880
Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Pand in Deventer blijft drie maanden dicht na vondst van drugschemicaliën; verhuurder verliest

Op 3 juli 2026 hield de politie op de A1 een bestelauto aan met meerdere jerrycans aceton. De bestuurder verklaarde dat hij die kort daarvoor bij een bedrijfspand in Deventer had opgehaald. Vijf dagen later onderzocht de politie dat pand. In twee van de verhuurde ruimtes lagen grote hoeveelheden chemicaliën en grondstoffen voor de productie van synthetische drugs, en in een van die ruimtes stonden ook jerrycans met drugsafval. Verder werden gestolen voertuigen en gestolen kentekenplaten gevonden. De burgemeester van Deventer besloot daarop het pand voor drie maanden te sluiten, van 6 oktober 2026 tot 7 januari 2027. Hij baseerde zich op artikel 13b van de Opiumwet, dat een burgemeester de bevoegdheid geeft een pand te sluiten als daarin stoffen of voorwerpen aanwezig zijn die bedoeld zijn om drugs te maken. De eigenaar en verhuurder van het pand maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel waarmee de sluiting zou worden geschorst totdat op het bezwaar is beslist. Dat de politie de stoffen in het pand aantrof en dat de burgemeester bevoegd was om te sluiten, werd niet betwist. Het geschil ging over de vraag of de sluiting evenredig was. De verhuurder voerde aan dat de burgemeester volgens zijn eigen beleidsregel had moeten volstaan met een last onder dwangsom, een dwangmiddel waarbij een geldbedrag verbeurt als de overtreding voortduurt. Dat is het uitgangspunt bij een eerste overtreding met voorbereidingshandelingen. De voorzieningenrechter wees erop dat de beleidsregel ruimte biedt om daarvan af te wijken. De burgemeester had gemotiveerd dat er aanwijzingen waren dat het pand een logistieke functie in de drugsketen had en werd gebruikt voor georganiseerde criminaliteit. Volgens de voorzieningenrechter kon hij daarom een last onder bestuursdwang opleggen, in dit geval de sluiting zelf. Ook het verweer dat de verhuurder geen verwijt treft, slaagde niet. Verhuurders moeten volgens het uitgangspunt van de rechter concreet toezicht houden op het gebruik van een pand dat zij verhuren. Wat de verhuurder over zijn controles aanvoerde, maakte niet duidelijk dat hem geen verwijt treft, zeker gezien de grote hoeveelheid stoffen en de gestolen auto's in het pand. Zijn stelling dat hij door de sluiting in financiële nood komt, had hij niet onderbouwd. De financiële stukken die hij overlegde, lieten volgens de voorzieningenrechter geen gevolgen zien die de sluiting op voorhand onevenredig maken. Hetzelfde gold voor de gestelde gevolgen voor zijn kinderen. De voorzieningenrechter oordeelde daarom voorlopig dat het besluit niet onrechtmatig is en dat het bezwaar geen redelijke kans van slagen heeft. De belangen van de verhuurder bij schorsing wogen niet zwaarder dan het belang van de burgemeester bij sluiting. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. De burgemeester had de sluiting al opgeschort tot een week na de uitspraak; vanaf dat moment gaat het bedrijfspand voor drie maanden dicht. Een vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling kwam niet aan de orde, en tegen de uitspraak staat geen hoger beroep open.

Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBOVE:2026:6717
Rechtbank Overijssel·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht